ΚΙ ΑΛΛΕΣ 20 ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ METAL BALLADS (ΜΠΑΛΑΝΤΕΣ, ΜΠΑΛΑΝΤΟΕΙΔΗ KAI MID TEMPO).

Εδώ το πρώτο μέρος
http://celinathens.blogspot.gr/2012/02/15-heavy-metal-ballads.html

Πήξαμε στους maiden, στον Όζυ στους Priest και τους iced earth! 
Σε τέτοιες λίστες προσπαθω να φέρω σε επαφη τους αναγνώστες με όσα περισσότερα γίνεται γκρουπ, αλλά όσο κι αν το σκεφτόμουν, δε μπορούσα να αφαιρέσω κανένα τραγούδι από τους προαναφερθέντες.
Όπως αναφέρω και στον τίτλο. πέρα από τις μπαλάντες, υπάρχουν και τα πιο mid tempo, με ξεσπάσματα κλπ, μέταλ λίστα είναι άλλωστε.
Για τον ανασχηματισμό, το προσπάθησα να γράψω κάτι όμως η αηδία δε μου το επέτρεψε.

20) FADE TO BLACK                          METALLICA

https://www.youtube.com/watch?v=WEQnzs8wl6E

'Ενα από τα ανεβαστικότερα και πιο αισιόδοξα τραγούδια όλων των εποχών :)












19) CEMETARY GATES                      PANTERA

https://www.youtube.com/watch?v=D6pXYQN-Z54












18)     LIVING FOR THE NIGHT             VIPER

https://www.youtube.com/watch?v=qBxPFyGcbv0

Να ανέβουμε και λίγο με μια παουερμεταλιά από το μακρυνό παρελθόν γιατι δε μας βλέπω καλά:)










17)  CHILDREN OF THE DAMNED                      IRON MAIDEN


https://www.youtube.com/watch?v=0CXviKJy2ww

Θα βαρεθείτε να ακούτε Dickinson!











16)  I JUST WANT YOU                  OZZY OSBOURNE

https://www.youtube.com/watch?v=bDb8OPUS7LM










15) IF I KNEW                        HELLOWEEN

https://www.youtube.com/watch?v=ZVJvPrzJ8rg

Για άλλη μια φορά σε λίστα με μεταλικές μπαλάντες, το a tale that wasn't right μένει εκτός
(στη προηγούμενη είχα το in the middle of a heartbeat). Δεν είναι ότι δε μου αρέσει, κομματάρα είναι, απλά τα άλλα με πωρώνουν περισσότερο.

14)   CATHEDRAL SPIRES                            JUDAS PRIEST

https://www.youtube.com/watch?v=eTaDvzVBrSM


Πολυ υποτιμημένο τραγούδι, συγκλονιστικό ρεφραίν. Δε νομίζω ότι οι priest έχουν να επιδείξουν καλύτερο τραγούδι από το jugulator και μετά, άντε και το judas rising.
( Υπάρχει κι άλλος ripper owens στη λίστα..)












13) SCRIPT FOR A JESTER'S TEAR                MARILLION


Mέταλ δε τους λες, το συγκεκριμένο τραγούδι όμως έχει μεταλική δομή (proggressive)και η "επικότητα" στη φωνή του fish, του επιτρέπει να τρυπώσει εδώ.
A, και οι στίχοι, που μιλάνε για χωρισμό είναι ό,τι αυθεντικότερο, ψυχοβγαλτικότερο κι αιματοεμπνευσμένο έχει γραφτεί ποτέ για αυτό το θέμα.



https://www.youtube.com/watch?v=ufUCdNXS1T4







12)   QUESTION OF HEAVEN                ICED EARTH

https://www.youtube.com/watch?v=wWCdDFkn_-s


Από εδώ και πέρα δε ξέρω τι να πρωτοβάλω, η σειρά θα είναι κάτι περισσότερο από υποκειμενική, σχεδόν τυχαία. Δεν έχω επίθετα για να τα περιγράψω, όλα με έχουν σημαδέψει και στοιχειώσει.











11) AMAMOS LA VIDA                               ACCEPT

https://www.youtube.com/watch?v=FfS8Ru390dI












10)  WATCHING OVER ME                          ICED EARTH

https://www.youtube.com/watch?v=ED0oR4dZK4I

9) IN A DARKENED ROOM                        SKID ROW


https://www.youtube.com/watch?v=1NNr2W1eYqY












8)   BLOOD RED SKIES                              JUDAS PRIEST

https://www.youtube.com/watch?v=T9DBZc-c290


Για τους εχθρούς μας

As the sun goes down, I move around
Keeping to the shadows
Life, hangs by a thread
And I've heard it said, that I'll not see tomorrow

If that's my destiny, it'll have to be
So I'll face the future
Running out of time
I'm on the line
But I'll go down fighting

Felt the hand of justice
Telling wrong from right
Threw me out upon the street in the middle of the night

Cybernetic heartbeat
Digital precise
Pneumatic fingers nearly had me in their vice

Not begging you
I'm telling you

You won't break me
You won't make me
You won't take me,
Under blood red skies

You won't break me
You won't take me
I'll fight you under
blood red skies

Through a shattered city, watched by laser eyes
Overhead the night squad glides
The decaying paradise

Automatic sniper
With computer sights
Scans the bleak horizon for its victim of the night

They're closing in
They'll never win

You won't break me
You won't take me
You won't make me,
Under blood red skies

You won't break me
You won't take me
I'll fight you under
blood red skies

As the end is drawing near
Standing proud, I won't give in to fear
As I die a legend will be born
I will stand, I will fight
You'll never take me alive
I'll stand my ground
I won't go down

You won't break me
You won't make me
You won't take me,
Under blood red skies

You won't break me
You won't take me
just I'll face you under
blood red skies

You'll never take me alive
I'm telling you
Hands of justice
I will stand, I will fight
Never surrender
As the sun goes down
I won't give in to fear










7) MAMA I'M COMING HOME                 OZZY OSBOURNE

https://www.youtube.com/watch?v=dvNXF7aGP2s












6)   TEARS OF THE DRAGON               BRUCE DICKINSON

https://www.youtube.com/watch?v=cI1hY9B3Mw8

For too long now, there were secrets in my mind 
For too long now, there were things I should have said 
In the darkness...I was stumbling for the door 
To find a reason - to find the time, the place, the hour 

Waiting for the winter sun, and the cold light of day 
The misty ghosts of childhood fears 
The pressure is building, and I can't stay away 

I throw myself into the sea 
Release the wave, let it wash over me 
To face the fear I once believed 
The tears of the dragon, for you and for me 

Where I was, I had wings that couldn't fly 
Where I was, I had tears I couldn't cry 
My emotions frozen in an icy lake 
I couldn't feel them until the ice began to break 

I have no power over this, you know I'm afraid 
The walls I built are crumbling 
The water is moving, I'm slipping away... 

I throw myself into the sea 
Release the wave, let it wash over me 
To face the fear I once believed 
The tears of the dragon, for you and for me 

Slowly I awake, slowly I rise 
The walls I built are crumbling 
The water is moving, I'm slipping away... 

I throw (I throw) 
Myself (myself) 
Into the sea 
Release the wave, let it wash over me 
To face (to face) 
The fear (the fear) 
I once believed 
The tears of the dragon, for you and for me 

I throw (I throw) 
Myself (myself) 
Into the sea 
Release the wave, let it wash over me 
To face (to face) 
The fear (the fear) 
I once believed 
The tears of the dragon, for you and for me











5) AFRAID TO SHOOT STRANGERS                         IRON MAIDEN

https://www.youtube.com/watch?v=kv7op1QUKlg












4)  HOLD AT ALL COSTS                       ICED EARTH

Mπαλάντα δε το λες, ίσως  μπαλαντοειδές, μάλλον mid tempo είναι και θα ταίριαζε κάπου αλλού καλύτερα, όπως και το προηγούμενο. Αλλά δε ξέρω πότε θα έρθει η επόμενη μέταλ λίστα, ούτε για πόσο καιρό θα μπορώ να ανεβάζω αναρτήσεις με την ίδια συχνότητα των τελευταίων εβδομάδων. Οπότε, εδώ, hold at all costs, να αντέξουμε με κάθε κόστος (Στιχουργικά, το άσμα αναφέρεται στον Αμερικάνικο Εμφύλιο Πόλεμο, και στη μάχη του Γκέτυσμπεργκ, που απ΄το πουθενά και με ένα ευφυές τρυκ, κέρδισαν οι Βόρειοι. Το μήνυμα του τραγουδιού, διαχρονικό, ανατριχιάζω όταν το ακούω)


Just a mile or so away
Is my dearest friend in this world
He wears the blue and I the grey
And God it hurts me so
The last time we were together
I grabbed his hand and I pledged
If I ever draw my sword on you
May the good lord strike me dead

The union flank's in trouble
To the round top on the double
A bad decision, insubordination
Exposed our lie in a dangerous way

The burden lies upon us
Surrender is not an option
We are the flank and if we break
The union crumbles, we could lose the war

Down below's the carnage
The rebels charging onward
Push the slaughter forward, the peach orchard
Through the wheat field and devil's den

The valor of the Texans
And Alabama's best men
They're unrelenting and devastating
The last full measure of devotion's clear

We know what we're made of
When up against all odds we hold our line
For the cause that we so love
We must hold at all cost
We know what we're made of
When our nation needs us we'll stay the cause
For the union we so love
We must hold at all costs

Wave after wave they're coming
Their power must be waning
We're out of ammo, we can't fall back, no
One desperate measure, a means to end

On their next wave we charge them
There is no other option
Disconcert them, force submission
On my command, fix bayonets

We know what we're made of
When up against all odds we hold our line
For the cause that we so love
We must hold at all cost
We know what we're made of
When our nation needs us we'll stay the cause
For the union we so love
We must hold at all costs










3)  REVELATIONS                                   IRON MAIDEN


https://www.youtube.com/watch?v=c5FKSu8MWW0












2)   SOMEONE ELSE?                                QUEENSRYCHE

20 χρόνια το τραγούδι αυτό με συγκλονίζει και με βυθίζει σε σκέψεις. Με επαναπροσδιορίζει και με κάνει να αναρωτιέμαι ποιός είναι αυτός που έκανε ό,τι έκανε στο παρελθόν, και γιατί τα έκανε. Αυτό ακριβώς είναι και το στιχουργικό περιεχόμενο του τραγουδιού. Τόσα πράγματα που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει καλύτερα, κι άλλα τόσα που θα μπορούμε να είχαμε αποφύγει. Μα αν διαρκώς μετανιώνουμε, αυτό δε σημαίνει ότι και το παρόν μας θα είναι γεμάτο από σφάλματα, μιας που κι αυτό σύντομα θα γίνει παρελθόν;
 Δεν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας στα λάθη του, και η φράση "Εγώ δε μετανιώνω για τίποτα", είναι η φράση ενός ψεύτη ή ενός φοβισμένου ανθρώπου που δε πήρε ποτέ καμία απόφαση, αφήνοντας τις αποφάσεις για τους άλλους. Αλλά τί αξία έχει και το ακριβώς αντίθετο;
 Αγκάλιασε αυτόν τον άγνωστο που έσφαλλε, γιατί είσαι εσύ. Αγκάλιασε τα λάθη του πιο πολύ από τα σωστά, όχι για να τα αρνηθείς, ούτε καν για να μάθεις από αυτά. 
Αλλά γιατι σε αυτή τη πουτάνα την εποχή, αν δε συγχωρέσεις εσύ τον εαυτό σου, δε θα το κάνει κανείς. Κι αυτός ακριβώς είναι ο σκοπός τους: Άνθρωποι που δε μπορούν να συγχωρέσουν τον εαυτό τους, θα δέχονται πάντοτε, σχεδόν αδιαμαρτύρητα και με κατεβασμένες τις ασπίδες τους, τη τιμωρία που θα τους επιβάλλουν.

When I fell from grace
I never realized
how deep the flood was around me.
A man whose life was toil
was like a kettle left to boil,
and the water left scars on me.

I know now who I am.
If only for a while,
I recognize the changes.
I feel like I did before the
magic wore thin and the "baptism
of stains" began.

They used to say I was
nowhere, man,
heading down
was my destiny.
But yesterday, I swear,
that was someone else not me.

Here I stand at the crossroads edge,
afraid to reach out for eternity,
One step, when I look down,
I see someone else not me.

Looking back and I see
someone else.

All my life they said I
was going down,
but I'm still standing,
stronger, proud.
And today I know there's
so much more I can be.

From where I stand at the crossroads edge,
there's a path leading out to sea.
And from somewhere
deep in my mind,
sirens sing out loud
songs of doubt
as only they know how.
But one glance back reminds, and I see,
someone else not me.

I keep looking back
at someone else... me?














1) BELIEVE                                      SAVATAGE


Tόσες λίστες και δεν το έχω βάλει ακόμα! Καιρός ήταν. Αφιερωμένο σε όλους σας. Ένα τραγούδι για να πιστέψουμε ξανά. Κι επειδή δε θα τα βρούμε στο "Σε τί;", ας πιστέψουμε στον εαυτό μας, για αρχή. Και τα άλλα έπονται.

So after all these one night stands
You've ended up with heart in hand
A child alone
On your own
Retreating
Regretful for the things you're not
And all dreams you haven't got
Without a home
A heart of stone
Lies bleeding

And for all the roads you followed
And for all you did not find
And for all the things you had to leave behind

I am the way
I am the light
I am the dark inside the night
I hear your hopes
I feel your dreams
And in the dark
I hear your screams
Don't turn away
Just take my hand
And when you make your final stand
I'll be right there
I'll never leave
All I ask of you
Believe
Your childhood eyes were so intense
While bartering your innocence
For bits of string
Grown-up wings
You needed

But when you had to add them up
You found that they were not enough
To get you in
Pay for sins repeated

And for all the years you borrowed
And for all the tears you cried
And for all the fears you had to keep inside

I am the way
I am the light
I am the dark inside the night
I hear your hopes
I feel your dreams
And in the dark
I hear your screams
Don't turn away
Just take my hand
And when you make your final stand
I'll be right there
I'll never leave
And all I ask of you is
Believe

never wanted to know
Never wanted to see
I wasted my time
Till time wasted me
Never wanted to go
Always wanted to stay
'Cause the person I am
Are the parts that I play
So I plot and I plan
Hope and I scheme
To the lure of a night
Filled with unfinished dreams
And I'm holding on tight
To a world gone astray
As they charge me for years
I can't pay

ΣΑΠΙΟΣ ΩΣ ΤΟ ΚΟΚΚΑΛΟ, ΜΩΡΟ ΜΟΥ.

Δε φταίω εγώ για όλα αυτά μωρό μου, αλλά το Σύστημα.

Το Σύστημα φταίει που καταλύθηκαν οι ψυχικοί μου δεσμοί με τους πάντες, τους δημόσιους υπαλλήλους, τους ιδιωτικούς, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους ανέργους. Τους γέρους και τους νέους. Τη γενιά του Πολυτεχνείου που ρήμαξε τη χώρα, την επόμενη γενιά που στέκει απαθής, τις επόμενες γενιές που τους ρημάχτηκε το μέλλον. Δε καταλύθηκαν απλά οι ψυχικοί δεσμοί, ώρες ώρες νιώθω ότι τους μισώ. Καμιά ηλικία κι επαγγελματική τάξη δε μένει αμίσητη, ένας από αυτούς είμαι κι εγώ, μισώντας το ξέρω ότι θα μισηθώ αλλά το δέχομαι γιατί δε μου αξίζει και τίποτα καλύτερο. Το Σύστημα φταίει που είμαι αδρανής, που διαμαρτύρομαι μόνο για τα συμφέροντα μου όχι απλά γράφοντας στα παπάρια μου τα δικά τους αλλά και στεκόμενος χαιρέκακα όταν τα δικά τους συνθλίβονται.

Που ένα πολύ 

πολύ 

πολύ

 μικρό ανθρωπάκι μέσα μου ικανοποιείται βλέποντας τις απολυμένες καθαρίστριες να παραμένουν απολυμένες, άλλωστε είμαι τόσο βλάκας που νομίζω πως όση περισσότερη δυστυχία θα υπάρξει, τόσο περισσότερο ευοίωνο διαγράφεται το δικό μου μέλλον. Η μπορεί να μην είμαι και τόσο βλάκας, μπορεί να έχω πάρει χαμπάρι ότι όλους μας παίρνει η μπάλα αλλά ταυτόχρονα να έχω παραδοθεί σε μια ενόρμηση θανάτου και καταστροφής, σε μια επιθυμία για μια εξαγνιστική γενοκτονία, σε ένα "όχι μόνο για μένα ψόφος αλλά και για σένα".

Δε φταίω εγώ όμως που κατάντησα έτσι, φταίει το Σύστημα.

Το Σύστημα φταίει που δε πήγα να ψηφίσω γιατί όλοιίδιοιεείναι, γιατί αν οι εκλογές αλλάζαν τα πράγματα θα ήταν παράνομες κι εγώ δεν κάνω τίποτα άλλο όλη μέρα από παράνομες, αντικαθεστωτικές, επαναστατικές δραστηριότητες,

το Σύστημα φταίει που ψήφισα όλες τις εκδοχές του Μέγκα για την Ευρωβουλή, άρα ψήφισα το γδάρσιμο στα διόδια, άρα ψήφισα το ξύλο στην Κερατέα και στις Σκουρίες, άρα ψήφισα τα καθάρματα που μου πιπιλίζουν το μυαλό ότι πρέπει να πεθάνω για τα συμφέροντα τους, το Σύστημα φταίει που έχω ταυτίσει τη Πατρίδα με τα συμφέροντα του Λάτση, των Τραπεζιτών και του real estate, ένα σύμπλεγμα του Λαοκόοντα στο οποίο τα φίδια που πνίγουν εμένα και τους γιούς μου, δε με έπνιξαν άπαξ μα καθημερινά, καθημερίνα με τη δική μου συναίνεση.

Μα δε φταίω εγώ γιατί το Σύστημα είναι που με αποτρέπει εντέχνως από το να στραφώ εναντίον του, το απρόσωπο Σύστημα που δε με αφήνει να το ονομάσω Καπιταλισμό γιατί αν το πω έτσι, θα πρέπει να βρω την εναλλακτική του, το Σύστημα και το νο αλτέρνατιβ κι αυτοί που με έπεισαν με διάφορες ευρηματικές ονομασίες να εστιάσω αλλού,

αυτοί που διετύπωσαν κάποτε την εξωφρενική θεωρία ότι δεν υπάρχει κοινωνία

και, βήμα προς βήμα, το κατάφεραν.

Το Σύστημα...το Σύστημα φταίει για όλα.

Που σε βαρέθηκα, που δε μου σηκώνεται πια μαζί σου, που παρατηρώ όλο και εντονότερα το πρόσωπο σου που γερνάει και το σώμα σου που πλαδαρεύει, που ξενοκοιτάω, που ξενοπηδάω, που δεν έμεινε σχέση απρόδοτη, που δε μπορώ να εμπιστευτώ, που δε μπορεί να με εμπιστευτεί κανείς, που προτιμώ τα πλαστικά βυζιά μιας οθόνης από τη  ζεστασιά του κορμιού σου, που συγκρίνω το κορμί σου με τα φώτοσοπ και το βλέπω να υστερεί,ενώ το δικό μου είναι μες στο φιτνες,  που παγιδεύτηκα σε μια εικονική πραγματικότητα μη μπορώντας να διακρίνω το αληθινό από το ψεύτικο, το γνήσιο από το πλαστό, που εθίστηκα στο πλαστό και κάθε πραγματικότητα με απωθεί, που πάγωσαν τα σπλάχνα μου αδυνατώντας να στεγάσουν έρωτα και δέσμευση πουθενά, που απομονώθηκα από τον κόσμο περιμένοντας ηλεκτρόδια έτσι ώστε να συνδεθώ με άλλους κόσμους καλύτερους από αυτόν, κόσμους που δεν είμαι σκλαβωμένος, κόσμους όπου η αγάπη και το σώμα δε γερνάν, γιατί έμαθα να φοβάμαι τον χρόνο, γιατί έμαθα να φοβάμαι τη ζωή, έμαθα να φοβάμαι τη νίκη και την ήττα έτσι προτίμησα να ηττώμαι διαρκώς για να μην απογοητεύομαι, να ηττώμαι από το Σύστημα μέχρι να το συνηθίσω και να μη με πειράζει πια, το Σύστημα φταίει για όλα αυτά,

που ένας φίλος τις προάλλες μου ζήτησε να τον βοηθήσω και εγώ σκέφτηκα ότι αυτός έχει πιο πολλά λεφτά από εμένα επομένως να πάει να γαμηθεί,

το Σύστημα φταίει που δε ξέρω πια τι σημαίνει αυτό το "να πάει να γαμηθεί"  και το εκστομίζω διαρκώς στη προσπάθεια μου να το αποϊεροποιήσω, το Σύστημα φταίει που δε πιστεύω πουθενά και με έπεισε κιολάς ότι είναι κατάκτηση μου, γιατί το πονηρό Σύστημα ξέρει ότι όποιος δε πιστεύει πουθενά αναπόφευκτα θα πιστέψει στην αναπόφευκτη ροή των πραγμάτων, δηλαδή στον κοινωνικό δαρβινισμό

δηλαδή σε εκείνο

το Σύστημα φταίει για όλα αυτά μωρό μου

που είμαι σάπιος ως το κόκκαλο

σάπιος ως το κόκκαλο μωρό μου

σάπιος ως το κόκκαλο

σάπιος ως το κόκκαλο μωρό μου

σάπιος ως το κόκκαλο

Completely done
Too much now I can't touch you
I'd drain my brain if only I could have you
The system is too much
It breaks me down and makes you suck
Fuck, now I mistrust you
The system makes me hurt you

One times one times one times one

Discretely done
Obviously ow I've become suited, diluted
Free from anything
Yes please, I'd love your love
So I can fuck it up
This system is too much
It breaks me down and makes you suck
Fuck, now I am twisted
This system makes me hurt you

One times one times one times one

We cut and slice
It makes us feel so very nice
I'm simply demented
Uneasy and dented
I'd drain my brain if only I could have you
This system is too much
It breaks me down and makes you suck
Now I can't trust you
This system makes me hurt you

ΡΙΞΤΑ PATTI, O ΛΑΟΣ ΤΗΝ ΕΧΕΙ (ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ)!

   


(Καθώς το διαβάζεις, βάλε να παίζει και το άσμα, βοηθάει:)





                                      Ονειρευομουν και στο ονειρο μου

                                                        
                                                   

                                                      

                                               μία άποψη φωτεινη και δικαιη

                          

                                                          






                                                            και ο ύπνος μου διεκόπη
                                                          μα το όνειρό μου ήταν εκεί
                          

                                                          σχηματίζονταν κοιλάδες που έλαμπαν
                                                         εκεί όπου ο καθαρός αέρας αναγνωριζόταν
                                                         και οι αισθήσεις μου φρέσκες ανοίγονταν
                                                         αφυπνιζόμενος στην κραυγή
                                                         ότι ο λαός έχει τη δύναμη
                                                        να λυτρωθεί από το έργο των ανόητων
                                                        πάνω στη πραότητα, η ευλογία μας κατακλύζει
                                                       είναι διαταγή:Ο Λαός κυβερνά!!


                                                            





                                                                  Ο Λά.ο.ς έχει τη δύναμη!

                                                 

                                                                






                                                        Ο Λαός έχει τη δύναμη!
                                                    

                                                                 







                                               Ο Λαός έχει τη δύναμη!
                                              

                                                              









                                                   Ο Λαός έχει τη δύναμη!
                                          

Vengeful aspects became suspect 
and bending low as if to hear 
and the armies ceased advancing 
because the people had their ear 
and the shepherds and the soldiers 
lay beneath the stars 
exchanging visions 
and laying arms 
to waste / in the dust 
in the form of / shining valleys 
where the pure air / recognized 
and my senses / newly opened 
I awakened / to the cry 








                          Όπου υπήρχαν έρημοι, εγώ βλέπω πηγές με γάργαρο νερό
                               

                        



                                 σαν κρέμα, τα νερά υψώνονται
                                  και περπατάμε μαζί, πλάι πλάι
                             

                       

                                                          

                  κανείς δε γελάει κοροϊδευτικά
                         κανείς δεν επικρίνει
                         και η λεοπάρδαλη 
                         κι ο αμνός
                         ξαπλώνουν μαζί αγκαλιασμένοι
                             

                         




                         ηλπιζα  μες στην ελπίδα μου
                         να θυμηθώ ό,τι είχα βρει
                        ονειρευόμουν και στο όνειρό μου
                        ο Θεός ξέρει μια αγνότερη οπτική
                                  

                        καθώς παραδινόμουν στον ύπνο μου
                        εμπιστεύομαι τώρα το όνειρό μου σε σένα!



                                                 
                                                          




                                                 Ο Λαός έχει τη δύναμη!
                           

                                                             



                                                      Ο Λαός έχει τη δύναμη!
                                            

                                                                 


                                                      Ο Λαός έχει τη δύναμη!
                               

                                                              



                                                        Ο Λαός έχει τη δύναμη!
                                 

                         


                                          

                                           Τη δύναμη να ονειρευτεί, να εξουσιάσει
                                               

                                          
                                                    

                                                   


                                     να παλέψει τους ανόητους του κόσμου
                                             είναι διαταγή: Ο Λαός κυβερνά!
                                                 

                                                                          


                                                                  Άκου!
                                                          Πιστεύω πως ό,τι ονειρευόμαστε
                                                         μπορεί να διέλθει από την ένωση μας
                                         

                                                
                                                 

        
                                     μπορούμε να αναποδογυρίσουμε τον κόσμο
                                                      την ίδια τη πορεία του πλανήτη να αλλάξουμε
                                                       γιατί έχουμε τη δύναμη
                                                  ο Λαός έχει τη δύναμη!!
                                                                                          

ΑΡΧΙΣΕ ΤΟ ΕΣΥ

Κόσμος χαμένος, κουρασμένος, φοβισμένος. 
Νικημένος.
 Νικημένος από τη καθεστωτική προπαγάνδα, από τη φθορά της καθημερινής προσπάθειας για την επιβίωση του, νικημένος από τις ελπίδες του ότι, δεν μπορεί, κάτι θα αλλάξει. "Δε μπορεί αυτοί που μας κυβερνάνε να μας πάνε για γενοκτονία, άνθρωποι δεν είναι κι αυτοί, δε θέλουν το καλό του λαού τους;"
Κόσμος αλλοτριωμένος, εκφυλισμένος, απαθής. Ψάχνεις να βρείς ταυτότητα και δε τη βρίσκεις γιατί όσα είχες για σταθερές, μοιάζουν με ένα καταραμένο εκκρεμές. Και μετεωρίζονται μπροστά στη νέα πραγματικότητα που δε την αναγνωρίζουν, 
δε καταλαβαίνουν γιατί γίνονται όλα αυτά, γιατί δεν υπάρχουν δουλειές, γιατί η πάλαι ποτέ αγαπημένη ΕΕ ζητάει το αίμα μας. Κόσμος που περιμένεί την ΕΕ "να ξαναβρεί όσα την έκαναν να ενωθεί". Να ξαναγίνει η "Ευρώπη των λαών". Να συγκινηθούν οι κουτόφραγκοι από το δράμα μας, να ξαναρθουν τα πακέτα Ντελόρ, να τα τρωνε οι ημέτεροι και οι παρατρεχάμενοι, και να πέφτουν τα ψίχουλα.
Κόσμος που περιμένει τα ψίχουλα να πέσουν από τα τραπέζια των πλουσίων, για να τραφεί. Η σοφή δόμηση του trickle down effect, "αμα δεν υπάρχουν πλούσιοι, ποιός θα μας δώσει εμάς δουλειά;" "Αν δεν υπάρχουν ισχυρές τράπεζες, πώς θα δοθούν δάνεια στις επιχειρήσεις που δημιουργούν θέσεις εργασίας;"
Περιμενοντας την ανάπτυξη να πέσει σα ψίχουλο στο πάτωμα. Περιμένοντας μια δουλεία των 500 ευρώ για να μπορέσεις να ζήσεις τουλάχιστον σα δούλος. Κόσμος που το όνειρο του μετατράπηκε στο να μπορεί τουλάχιστον να ζήσει σα δούλος. Κόσμος που βλέπει κόσμο γύρω του να μη μπορεί ούτε αυτό, να πεθαινει όχι σα δούλος αλλά σα σκυλι,
και βαθειά μέσα του να χαίρεται λίγο, 
γιατί καθε ένας λιγότερος, είναι κι ένα λιγότερο στόμα για τάϊσμα για τη κρατική μηχανή. Κόσμος που πιστεύει ότι δε χωράμε πια όλοι σε αυτόν τον κόσμο.
 Κι ότι για να μη μπατάρει το καράβι, καποιοι πρέπει να πεταχτούν στα σκυλόψαρα. Κόσμος που αποδέχεται την ύπαρξη σκυλόψαρων σε αυτόν τον κόσμο, 
ότι το μεγάλο ψάρι τρώει και θα τρώει το μικρό, κι ότι τα πολλά μικρά ψαρια απαγορεύεται να ενωθούνε εναντίον των λίγων μεγάλων, γιατι μπορεί να ψοφάμε σα ψάρια, σα σκυλιά και σαν κατσαρίδες στο τραπέζι των ψιχούλων, αλλά όλα έχουν κι ένα όριο αδερφέ, να ενωθούμε εναντιον των μεγάλων ψαριών;
 έλεος, τόσα πάθαμε, μη μας πουν και κομμουνιστές.



Κόσμος που ουσιαστικά ψήφισε σταθερότητα, κόσμος που τρόμαξε και πάλι από τα κανάλια, νέα παιδιά ικανά, δημιουργικά κι άξια που ψήφισαν Ποτάμια,  νέα παιδιά θυμωμένα, ταπεινωμένα από την ανεργία ,τυφλωμένα που ψήφισαν Χρυσή Αυγή, μεσήλικες και ηλικιωμένοι που τα έχουν χαμένα κι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι δε μπορεί κάτι θα φτιάξει ψηφίζοντας το νουδουπασόκ, 
δε μπορεί, 
δε μπορεί ο Θεός να αφήσει έτσι την Ελλάδα.
Και στη νέα πραγματικότητα η Ελλάδα είναι μια έννοια μεταφυσική που απογυμνώθηκε από το περιεχόμενο της, 
γίνεται η Πατρίδα να ζητάει το κακό μας;
 Γίνεται να μην υπάρχει καμία βοήθεια από τον διπλανό μας, γίνεται να είμαστε ανυπεράσπιστοι κι ανήμποροι μπροστά σε αυτό το τεράστιο Κενο, σε αυτό το αιμοδιψές Μηδέν που ορθώνεται μπροστά μας κι εμείς δεν έχουμε πια τα μέσα να το εξορθολογίσουμε, να το εκλογικεύσουμε, να του δώσουμε ένα όνομα, ένα νόημα κι ένα περιεχόμενο για να το ομορφύνουμε; Τί είναι αυτό που ζητάει τον χαμό μας, που είναι οι Θεοί μας που δεν άφησαν ποτε΄την Ελλάδα να πεθάνει και στη δόξα τη τραβάνε ξανά, που είναι τα σύμβολά μας, η Εκκλησία, ο γαλάζιος μας ουρανός, ο γαλάζιος μας πυρσός,
ο τοπικός κομματάρχης, γιατί έπαψε να σηκώνει το τηλέφωνο το μέσο μας;



Χωρίς ταυτότητα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Χωρίς σταθερές και σύντομα χωρίς αξίες γιατί οι αξίες δε τρώγωνται, ούτε μπορούν να ταισουν το μωρό που κλαίει, την οικογένεια, το παιδί σου που μαραζώνει. Καλώς ήρθατε στην εποχή του Μηδενισμού,
ο θρόνος έμεινε κενός, 
σύντομα όταν η ελπίδα θα πεθάνει, δε θα πιστεύουν πια πουθενά.
Γιατί αυτό το τεράστιο Κενό, αυτό το αιμοδιψές Μηδέν, θα μετατραπεί σε ένα καθρέπτη που θα σε αντικατοπτρίζει. 
Θα αναγνωρίζεις τον εαυτό σου, 
ήδη αναγνωρίζεις τον εαυτό σου όταν κραυγάζεις από χαρά για τον πόνο του Άλλου,
 ήδη τον αναγνωρίζεις από τη Μικροψυχία που κατάντησες, ήδη τον αναγνωρίζεις γιατί είσαι κι εσυ Κενό και Μηδέν, μια άμορφη μάζα χωρίς ταυτότητα, ρευστη για να ρέεις καλύτερα στα καλούπια που σου φτιάχνουν τα κανάλια.
Τωρα που ο πνευματικός αυνανισμός αντικατέστησε τη σκέψη, τώρα που ο ιντερνετικός αυνανισμός αντικατέστησε τον έρωτα, τώρα που ο Δημοσιογράφος αντικατέστησε τον παπά της ενορίας, τώρα που το καθεναςμόνος του αντικατέστησε το συνανήκειν,

το χειρότερο από όλα δεν είναι οι αντικαταστάσεις.

Το χειρότερο είναι οι σκέψεις για αυτό που υπήρχε αρχικά.
Γιατί αντιλαμβανεσαι ότι ούτε και πριν σκεφτόσουν, αλλιώς δε θα σε πιάναν τόσο μαλάκα. Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι ούτε και πριν ερωτευόσουν, άλλωστε ο πραγματικός έρωτας δεν είναι τόσο εύθραυστος ώστε με τις πρώτες ψιχάλες να σκοτώνονται τα καλοκαίρια του. Γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι οι παπάδες δε σου λέγαν λιγότερα ψέμματα από όσα σου λένε οι δημοσιογράφοι
('Αλλο αν εσύ επιλέγεις να τους ακούς φοβισμένος
 γιατί όταν δεν ακους κανένα έρχεσαι αντιμέτωπος με το Προαναφερθέν Κενο που η σιωπή του σε φοβίζει γιατί στη σιωπή του ακους τη πραγματική σου φωνή. Που, είναι φοβιστική γιατί δεν έχει τίποτα της προκοπής να πει. Ειναι εκφοβιστική γιατί σου δείχνει τί είσαι. Ειναι εκφοβιστική γιατι δεν είσαι αυτό που νόμιζες)
Τέλος γιατί αντιλαμβάνεσαι ότι το καθέναςμόνος του δεν αντικατέστησε κανένα συνανήκει.
Καθεναςμονος του
ήμασταν από την αρχή.

Μα αυτή τη φορά δε θα αφήσω το μίσος να μου καρκινιάσει τον εγκέφαλο

τα εχω ξαναγράψει για το μίσος

Και δεν αλλάζω κεραία μολονότι άλλαξα κομμάτια του εαυτόυ μου, τη πολιτική μου σκέψη, αυτά τα χρόνια.
Δε θα μισήσω και δε θα σαρκάσω, τουλάχιστον στο κλείσιμο αυτής της ανάρτησης, κανέναν από τους συνανθρώπους μου. Δε θα μισήσω τον ανήμπορο που ήρθε να ψηφίσει το νουδουπασόκ, θα σκεφτώ το βλέμμα τους όταν ως αντιπρόσωπος τους βοήθησα να ψηφίσουν. Την ευγνωμοσύνη τους για το τίποτα που τους προσέφερα. Την καραμέλα που μου έδωσε ένας από αυτούς ως ευχαριστώ, αυτό είχε αυτό μου έδωσε, και σχεδόν δακρύζω όταν σκέφτομαι τη θλίψη του που δε μπορεί να προσφέρει κάτι παραπάνω από αυτό στα εγγόνια του.
Δε θα μισήσω τον πιτσιρικά που ήρθε ως αντιπρόσωπος του Ποταμιού, ευγενέστατος, χαμογελαστός, μπορεί όντως να πιστεύει ότι κομίζει κάτι καινούριο, ότι οι νέες δυνάμεις του τόπου μπορεί να απελευθερωθούν με μια ορθολογικότερη διαχείριση, μπορεί όντως να πιστεύει ότι ο Καπιταλισμός εξανθρωπίζεται, ότι θα βρει κι αυτός σύντομα μια δουλειά που αξίζει στα μεταπτυχιακά του. Μπορεί όντως να πιστεύει ότι αρκεί ένα χαμόγελο για να αλλάξουν όλα.

Δε θα μισήσω κανέναν από τους συνανθρώπους μου. 'Αλλωστε δεν υπάρχει τίποτα ευκολότερο από αυτό. Τον τελευταίο καιρό οι μισοί Έλληνες βρίζουν τους άλλους μισούς, τέτοιοι που είμαστε, καλά να πάθουμε, μόνιμη επωδός.
Αυτό γίνεται ως μια ακόμα προσπάθεια αυτού που λέγαμε προηγουμένως. Μισούν για να εκλογικεύσουν το Κενό και το Μηδέν, για να του δώσουν ένα όνομα.
Μισούν γιατι το καλάναπάθουμε προβάλλει ως μια λογική εξήγηση των συμβαινόντων.
Μισούν για να μη τρελαθούν μπροστά στη νέα αδυσώπητη πραγματικότητα.
Για να βρει Λογική το φρικτό Παραλογο που μας εκμηδενίζει.
Το εξηγούν ως συνέπεια της βλακείας μας, μα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια ακόμη δηλητηριώδη συνέπεια του χριστιανικού μας πιστευω, γιατί ουσιαστικά δεν είναι συνέπεια -κατ'αυτούς-της βλακείας μας αλλά των "αμαρτιών " μας.
Το 90% -θέλει να- πιστεύει ότι όλα αυτά είναι Θεία Δίκη. Μια δίκαιη τιμωρία για τα σφάλματα μας.
Και η συντριπτική πλειοψηφία από αυτούς προσπαθεί απεγνωσμένα να το πιστέψει γιατί αν δεν είναι Θεία Δίκη, τότε τί στο διάόλο είναι; 
Είναι ο Θεός αμέτοχος σε όλο αυτό;
Μας άφησε μόνους; Και σε τί πίστευα όλα αυτά τα χρόνια;
Μήπως κι αυτό, όπως όλες οι υπόλοιπες σκέψεις μου και πιστεύω, ήταν ανυποστήρικτες από τη Πραγματικότητα;
Χίλιες φορές καλύτερα να πιστεύω ότι αυτό που συμβαίνει, μου αξίζει. Τους αξίζει. Μας αξίζει.
Γιατί αλλίως, θα με πνίξει το Μηδεν.
Το Τίποτα. Το Κενό.
Ενα κενο που με ρουφάει, με μεταλλάσσει, με ξερνάει και με γεννάει, ενα κενο που ολοένα αρχίζει και μου μοιάζει με τη μόνη διαφορά ότι εγώ δεν είμαι παντοδύναμος,
ένα κενό, ένα Χάος που ρούφηξε τα όνειρα και τις ελπίδες μου, που τις ξέβρασε σε μιαν ακτή, αλλά αυτή η ακτή είναι πολυ μακρυά από εδώ που είμαι.

Όχι αδερφέ, μη αφήσεις να σε ρουφήξει, να σε νικήσει, να σε μεταλλάξει.
Μην έχεις αυτό το γαμημενο το Κενό για Καθρέπτη σου, κοίταξε γύρω σου, αντικαθρεπτίζεσαι καλύτερα στον συνάνθρωπό σου. Εκεί είναι τα όνειρα και οι ελπίδες σου και σε καμία μακρυνή ακτή. Εκατό αφορμές κι αιτίες μπορεί να υπάρχουν για να αφήσεις το μίσος να εξαπλωθεί μέσα σου προσφέροντας σου τουλάχιστον τη δηλητηριώδη προστασία ενός άκαμπτου παγώματος του χρόνου, μη προσπαθείς να παγώσεις τον χρόνο, δε γυρίζει πίσω, δε παγώνει, κυλάει πάντα προς τα εμπρός.
Μη στέκεις πετρωμένος στην απεγνωσμένη σου προσπάθεια να πιάστεις από αυτό που ήξερες, δεν υπάρχει αυτό που ήξερες αλλά υπάρχει πάντα κάτι καινούριο για να μάθεις.
Δε σου ταιριάζει η πέτρα, είσαι σάρκα και οστά, η σάρκα και τα οστά μπορεί να πληγώνονται, αλλά εξαιτίας τους μπόρεσες και μπορείς να νιώσεις χαρά.
Πίστεψε σε κάτι, και μη φοβάσαι μετά να αμφιβάλλεις για αυτό. Ακόμα και να το αμφισβητήσεις. Βασικά, επιβάλλεται να το αμφισβητήσεις. Αλλιώς, δε το πιστεύεις πραγματικά. Και φοβάσαι μην αποδειχθεί λειψό, διάτρητο.
Η πίστη, όταν είναι γερά θεμελιωμένη, δεν έχει να φοβάται τίποτα.
Φανατικός γίνεται αυτός που διστάζει να παραδεχτεί  στον εαυτό του τις αμφιβολίες του και το ρίχνει στην υπεραναπλήρωση μετά.
Πίστεψε όπου θέλεις, μα μη ξεχάσεις να πιστέψεις και στον διπλανό σου, όσο σάπιος κι αν είναι ή νομίζεις ότι είναι. Δεν είναι παραπάνω από  εσένα, να είσαι σίγουρος.
Αν μπορεί να σαπίζει, μπορεί και να λάμψει.
Αν μπορεί να παρακμάσει, μπορεί και να ακμάσει.
Αν μπορεί να τελειώνει, μπορεί και να αρχίσει.
Αρχισε το εσύ.

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΧΗΣ (ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ)

Καθ'όλη τη διάρκεια της ψηφοφορίας, είδα ηλικιωμένους, σχεδόν ετοιμοθάνατους, να μη μπορούν να πάρουν κυριολεκτικά τα πόδια τους, κι όμως, ήταν εκεί, να ψηφίσουν, στη πλειοψηφία τους τη Νέα Δημοκρατία, όπως άλλωστε 'ελεγαν και οι ίδιοι
"Ποιό είναι το ψηφοδελτιο της Νέας Δημοκρατίας, δείξτο μου να το ρίξω", και ο δικαστικός αντιπρόσωπος φυσικά είναι υποχρεωμένος να τον βοηθήσει και να του το υποδείξει.
Δε με ενοχλεί πια αυτό. Σαφώς και όποιος ψηφίζει τώρα τα κόμματα της συγκυβέρνησης μαζί με τη ΔΗΜΑΡ η το κόμμα του Μπόμπολα, έίναι εχθρός των υπολοίπων, καταστρέφοντας το μέλλον των νέων γενεών για τη κωλογαμημένη σύνταξη του, την οποία φυσικά δε θα παίρνει για πολύ ακόμα,
αλλά και πάλι, δε με ενοχλεί τόσο. Αυτή την άποψη έχει, κι ενώ είναι σχεδόν ανήμπορος, έρχεται και την εκφράζει. Ρισκάροντας να πέσει κάτω ξερός στον δρόμο. Απο μία οπτική αν το δεις, είναι και μάγκας.

Δε με ενοχλεί πια τόσο πολύ και η ψήφος στην Χρυσή Αυγή. Λες και σε κάθε χώρα του κόσμου, δεν υπάρχει ένα 20 % που είτε είναι ξέροντας το είτε είναι φασίστας χωρίς να το ξέρει. Φυσικά δε μιλάω για τους μικροαστοφασίστες που είναι η απόλυτη πλειοψηφία παντού, μιλάω για τους αντισημίτες, για αυτούς που δε θεωρούν ότι ο Χίτλερ ήταν τόσο κακός, για αυτούς που παρακαλάνε να βυθίζει το Λιμενικό τους λαθρομετανάστες, για τους πατριδαθρησκειαοικογενεια και τους κανωτοσταυρομουοτανπερναωαποεκκλησια αλλα παρακαλαωναυποφερειοδιπλανοςμουμπαςκαιπαρηγορηθωγιατηναθλιαυπαρξημου. Παραπάνω από 20%. Φυσικά και η ΧΑ δεν έχει πιάσει ταβάνι, αλλά δε πρέπει πια να τρελαινόμαστε και για αυτό. Είναι λογικό, είναι πανανθρώπινο και διαχρονικό, είναι σχεδόν βιολογία. Για αυτό και στη φτωχολογιά σαρώνουν: Είσαι άνεργος, οι ξένοι σου ρίχνουν το μεροκάματο, όντως κάποιοι από αυτούς εγκληματούν και γαμάνε τη γειτονιά σου
(γιατί δεν έχουν έρθει εδώ μόνο της γης οι κολασμένοι:έχουν έρθει και παρασιτα-σκουπίδια που κλέβουν, ληστεύουν, κακοποιούν, τρομοκρατούν), δε σου κόβει και πολύ το μυαλό για να σκεφτείς ότι ο εχθρός σου είναι αυτός που πραγματικά  σου ρίχνει το μεροκάματο (δηλαδή ο εργοδότης), ο μικροεργοδότης φυσικά δε φταίει ούτε κι αυτός γιατι με τους φόρους που πληρώνει δεν αντέχει για παραπάνω, εσύ πάνω στην απελπισία σου αρκείσαι στα 18 ευρώ μεροκάματο που σου υπόσχονται οι χαυγίτες, ζήτω ο Μαρινάκης που είναι και θρυλάρα,  ιδού το GREEK DREAM :Να αντικαταστήσεις εσύ ως νέος σκλάβος τον ξένο που θα φύγει κλωτσηδόν στα ίδια μεροκάματα γιατί φυσικά μισείς τόσο πολύ κατα βάθος τον εαυτό σου που δε πιστεύεις ότι σου αξίζει κάτι καλύτερο. Τι να την κάνεις την εξουσία στα χέρια σου; Γιατί να αποφασίζεις εσύ για την τύχη σου; Οι εφοπλιστές και οι βιομήχανοι ξέρουν καλύτερα, έτσι δεν είναι;
Εσύ το μόνο που θέλεις είναι ένα ξεροκόμματο, και οι καπιταλιστές να νέμονται τον πλούτο.
Ολα καλά, αρκεί να φύγει το σκούρο χρώμα από τη γειτονία.
Να εξαφανιστούν και οι κομμουνιστές που μας παίρνουν τα σπίτια και τις γυναίκες, άλλωστε είσαι τόσο βλάκας που νομίζεις ότι ο Μπόμπολας, οι πασόκοι, μη σου πω και ο Στουρνάρας ειναι κομμουνιστές και "λενινιστές
Είναι λογικό, έιναι ανθρώπινο, σχεδόν βιολογία.¨Οπως η βλακεία.




Δε με ενοχλεί ούτε η ψήφος στο Μέγκα Τσάνελ. Βλέπεις τον Θεοδωράκη με το σακίδιο. κομίζει κάτι φρέσκο, τι να λέμε, πάει πάνω κάτω κουνώντας τα χέρια του ενώ οι Κουτσούμπες κάθονται ακίνητοι, βγάζουν και διαφημίσεις με γκομενίτσες που μπερδεύουν τη π@@τσα με τη ψήφο ενώ οι άλλοι σου μιλάνε για την Ευρωπαϊκή Ενωση και τη καπιταλιστική κρίση, ε, τί είναι πιο θελκτικό;
Η γκομενίτσα φυσικά. Είμαστε εναλλακτικοί, πρεσβεύουμε το καινούριο, διαφημιστικά κόλπα made in usa, να δίνει λογαριασμό η κάθε ελληνική οικογένεια σε μια αντίστοιχη γερμανική κάθε μέρα και να αναθέσουμε στους γαμιάδες μας τη διαχείριση των οικονομικών μας,

http://www.trelokouneli.gr/apistefti-protasi-proklisi-ipopsifiou-me-to-potami/

είπαμε, είμαστε εναλλακτικοί, είμαστε φρέσκοι, είμαστε νεοραγιάδες, είμαστε τελειωμένοι και γουστάρουμε, νομίζουμε ότι είμαστε απολιτικ αλλά στηρίζουμε συγκεκριμένες πολιτικές, πολιτικες που θέλουν να πεθάνουμε για να στηριχτούν οι τραπεζίτες και τα κέρδη του Μπομπολα στα χρυσωρυχεια, στα διόδια και στις κατασκευές, εντάξει, δεν είμαστε και Πρετεντερικοί αλλά κατα βάθος μας ενοχλεί και λίγο το ανελέητο κράξιμο γιατί στην τελική σοβαρός δημοσιογράφος είναι, έξυπνος, έχει κι άποψη, είναι η πρώτη μας φορά και δε θα ψηφίσουμε κατεστημένο και φθαρμένες ναφθαλινοφωνές, θα ψηφίσουμε Πρετεντέρη, Μπόμπολα. Ψυχάρη, Τρέμη.
Είμαστε το Καινούριο, αλλά μας λείπει λίγο και το ΚΛΙΚ. Ξέρουμε και τις νέες τάσεις στην μόδα, φέτος θα φορεθεί το κινέζικο και το δανεικό.




Δε με ενοχλεί και η ψήφος στον Σύριζα η ακόμα και στους ΑΝΕΛ(Το λιγότερο αντιπαθές κομμάτι της Δεξιάς)
Αν οι από πάνω αδυνατούν να καταλάβουν τα απλά και πασιφανή, θα ήταν too much να αντιληφθούν τα ελαφρώς πολυπλοκότερα. Ότι η πολιτική που μιλάει για παραμονή στην Ευρωζώνη με "διαπραγμάτευση" δεν έχει διαφορά με τη σημερινή πολιτική του ξεπουλήματος.
Κι αυτό γιατί η Ευρωζώνη δεν αλλάζει, οι πολιτικές δεν αλλάζουν , η κρίση είναι συσσώρευσης κι όχι χρέους, η εστία του προβλήματος είναι η συσσώρευση και η ιδιοποίηση του παραγόμενου πλούτου από τους ολίγους. Σε καμία περίπτωση δεν εξομοιώνω τους ψηφοφόρους του σύριζα με τους παραπάνω γιατί αυτόι τουλάχιστον θέλουν κάτι να αλλάξει. Σε καμία περίπτωση δε τους κακίζω γιατι διστάζουν να ακολουθήσουν τη κομμουνιστική πρόταση ρήξης, γιατι φοβούνται την επανάσταση
τα είπαμε και σε άλλη ανάρτηση
Από τώρα δηλώνω ότι δε πιστεύω ότι τα πράγματα θα είναι ιδιαιτέρως καλύτερα με κυβέρνηση Τσίπρα και φυσικά μακάρι να διαψευστώ.
Πάντως πιστεύω ότι στις περιφερειακές που υπάρχει υποψηφιότητα σύριζα απέναντι σε καθεστωτική υποψηφιότητα τύπου Καμίνη ή Σγουρού, ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ πρέπει να ψηφιστεί ο συριζαίος. Το χειρότερο θα είναι να μείνουν τα πράγματα στασιμα, η στασιμότητα είναι κυριολεκτικά θάνατος για τον λαό. Οι εξελίξεις πρέπει να επισπευστούν και να είναι ραγδαίες. Αν ο σύριζα πρέπει να λάβει θέσεις στην εξουσία για να δει ο λάος ότι δεν υπάρχει προκοπή στον καπιταλισμό, αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατόν. Ακόμα και διακινδυνεύοντας τη περίπτωση να τα κάνουν όλα τόσο σκατά ώστε ο λαός να ακούει αριστερά και να φεύγει τρέχοντας. 'Αλλωστε η αντίθεση ΚΚΕ-Συριζα έχει γίνει εντονότατη. δε θα μας πάρει τόσο η μπάλα.
Ελπίζω να έχει γίνει σαφές γιατί στηρίζω τη ψήφο στον σύριζα στις επαναληπτικές. Αν θέλουμε να αλλάξει κάτι στο εγγύς μέλλον  κι όχι να μείνουμε για αλλη μια πενταετία με σαμαροβενιζελοσγουροκαμινηδες, τοτε πρέπει να βγουν οι Σακελλαρίδηδες και οι Δούροι.
Ακόμα κι αν ο μεν μου είναι αντιπαθής δίχως να μου εμπνέει καμία εμπιστοσύνη και η άλλη στηριζε εμμέσως την Αμερικάνικη παρέμβαση στη Συρία, δείχνοντας μου ότι η Πρεσβεία δεν τα έχει καλά μονο με το πασοκονουδουδημαρ.
Στην τελική, έλεος με τα μνημονιακά σιχάματα.




Δε με ενοχλόυν λοιπον τίποτα απο ολα αυτα, δε με ενοχλουν οι γεροι, οι νουδουπασοκοι, οι βολεμενοι, οι ναζι, οι ποταμοπρωτηφορακηδες.
Αυτό που με ενοχλεί είναι κυρίως τα παιδιά της αποχής. Οι πλέον εθελόδουλοι από όλους. Οι πλέον προσκυνημένοι από όλους. ΟΙ "ΔΕΝΕΧΩΑΠΟΨΗΟΛΟΙΙΔΙΟΙΕΙΝΑΙ".
Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που δεν μπορουν να μετακινηθουν στις περιφερειες τους λόγω οικονομικης στενότητας (Αν και οι ετεροδημότες μπορούν να ψηφίσουν στον τόπο διαμονής τους στις ευρωεκλογές, αρκεί να είναι εγγεγραμμένοι στους αντίστοιχους ειδικούς εκλογικούς καταλόγους) 
Οταν ο άλλος δεν έχει να φάει, κανείς δε μπορεί να του ζητήσει να πάει να ψηφίσει
(Αν και θα πρέπει, όσο μπορεί, να το παλέψει)
Δεν αναφέρομαι επίσης σε αντιεξουσιαστές αναρχικούς που δε πιστεύουν σε εκλογές. Βασικά έχουν δίκιο στο ότι οι εκλογές δεν αλλάζουν κάτι από μόνες τους διχως τον λαϊκό παράγοντα, με επαναστάσεις πέφτουν τα καθεστώτα, όχι με ψήφους. Εγώ το σέβομαι αυτό αν αυτός που το λέει ασχολείται με άλλου είδους δράσεις, αντικαθεστωτικές. Από δράσεις στις γειτονιές μέχρι πιο εξτρήμ. Το θεωρω αναποτελεσματικό ακόμα και βλαβερό για τα πραγματικά λαϊκα συμφέροντα. Αλλά το καταλαβαίνω.



Αυτό που δε καταλαβαίνω, είσαι εσύ. Εσυ που δεν έχεις ούτε όπλο στο χέρι, ούτε ψήφο. Παρα μόνο τη φραπεδιά και τη τσιγαρούμπα. Εσένα δε καταλαβαίνω ,η για να εκφραστώ καλύτερα, εσένα σε καταλαβαίνω καλύτερα από όλους. Ολοι έχουμε την τάση να μένουμε στα λόγια, λίγοι προχωράνε και στα έργα, αλλά εσύ δεν είσαι ούτε έργα όυτε καν λόγια. Γιατι δε ξέρεις τι να πεις. Γιατί δε νοίαζεσαι για τίποτα. Γιατί βλέπεις την καταστροφή ατάραχος. Γιατί ,αν εργάζεσαι,γκρινιάζεις όταν οι λίγοι που παλεύουν σου κλείνουν τον δρόμο. Γιατί αν είσαι άνεργος, τρως δίχως πολλές τύψεις τη σύνταξη των γονιών σου. Γιατί, στην απάθεια σου, επωάζεται το αυγό του φιδιού, γιατί στο μηδέν του νου σου φωλιάζει και μεγαλώνει, γιατί από την τηλεόρασή σου θρέφεται, από την αμάθεια σου μεγαλώνει, από τον σταρχιδισμό σου πιθανώς να μας εξοντώσει αργότερα. Κι εσένα μαζί. Τα κόμματα σε χαιδεύουν γιατί θέλουν τη ψήφο σου. Εγω, που δεν ανήκω πουθενά μολονότι στηρίζω φανατικά ένα συγκεκριμένο, δεν έχω τέτοια διάθεση. Πιστεύω ότι δε σου αξίζει κανένα πολιτικό δικαίωμα, ότι πρέπει να σου αφαιρεθεί τουλάχιστον το εκλέγειν και το εκλέγεσθαι, όχι φυσικά ότι θα σε νοιάξει και πολύ, μιας και δεν το εξασκείς. Βασικά τίποτα δε σε νοιάζει, κι επειδή είναι δούναι και λαβείν η ζωή, τίποτα δε θα νοιαστεί και για σένα. Θα σε έβριζα μπας και ξυπνήσεις αλλά δε τραβάω και κανά ζόρι για να ξυπνήσεις, καλύτερα έτσι γιατι και να ξυπνήσεις, μαλακίες θα κάνεις. Μην αλλάξεις τίποτα, μείνε όπως είσαι, τέλειος μες στη μακαριότητα και στην ευήθεια σου. Αλλοι θα αποφασίσουν για σένα.  Και καλώς. Εσύ δεν είσαι άξιος να αποφασίσεις ούτε απο ποιο χέρι θα κόψεις πρώτα τα νύχια σου.




Και μια πρόβλεψη για τις ευρωεκλογές, δεν άλλαξε κάτι με όσα είδα τη προηγούμενη κυριακή, τα ίδια θα έλεγα και πριν.
ΝΔ    15% - 20%
ΣΥΡΙΖΑ      Πάνω από 25%
ΚΚΕ           Πάνω από 8%, το πιθανότερο να έιναι διψήφιο.
ΔΗΜΑΡ      3%
ΠΑΣΟΚ       5%- 7%
ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ      12% με  15%
ΑΝΕΛ         κοντα στο 5%
ΠΟΤΑΜΙ      Τα ίδια, μπορεί και να εκλέξει δηλαδή το Μέγκα ευρωβουλευτή




 UPDATE
Eπειδή τα ευκόλως εννοούμενα ΔΕΝ πρέπει να παραλείπονται, πιστεύω ότι δεν υπάρχει για κανέναν φτωχό ή μικρομεσαίο οποιαδήποτε άλλη ψήφος πλην του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές