Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

ΔΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ ΤΙΠΟΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΑΓΑΠΩ (ΜΙΑ "ΥΠΟΥΛΗ" ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΙΔΕΩΔΟΥΣ)

"Θα σου αποδειξω τι αξιζω"
"Θα δεις οτι θα τα καταφερω"
"Θα σε κανω περηφανο-η"
αυτα ειναι λογια που απευθυνουμε διαρκως στους δικους μας ανθρωπους,
δεν τα εκφραζουμε παντα λεκτικα, συχνα μαλιστα δε καταλαβαινουμε καν οτι αυτα τα λογια κρυβονται μεσα μας, ομως τους τα απευθυνουμε, καθε μερα, καθε στιγμη,
καθε λεπτο ειναι ενας διαρκης αγωνας στη προσπαθεια μας να τα επαληθευσουμε
(Ακομα κι οταν ο αγωνας για την επαληθευση τους δεν ειναι διαρκης
κι εχουμε εισελθει σε μια κατασταση αδρανειας, ακομα κ τοτε,
τα λογια αυτα ειναι παροντα μεσα μας κ δε μας υπενθυμιζουν μονο τη προτροπη τους,
μας υπενθυμιζουν την υπορρητη συνεπεια της γεμιζοντας μας με αγχος,
οτι δηλαδη δε μπορουμε τελικα να τα καταφερουμε,
σπερνωντας τελικα την αυτοαμφισβητηση)

Αλλα ο αγωνας δε σταματαει εδω, δεν ειναι δηλαδη ενας αγωνας στον οποιο πρεπει να αποδειξουμε στους δικους μας ανθρωπους αν αξιζουμε και τι αξιζουμε.
Ο αγωνας επεκτεινεται και στο να αποδειξουμε και στον υπολοιπο κοσμο οτι αξιζουμε.
Στον γειτονα, τον απλο φιλο, τον γνωστο, τον ανταγωνιστη.
Δεν το καταλαβαινουμε αλλα στεναζουμε υπο την Εξουσια του Αλλου,
ακομα και η επιθυμια μας, οπως ελεγε ο Λακαν, ειναι η επιθυμια του Αλλου
http://celinathens.blogspot.com/2011/07/blog-post_13.html
Το Βλεμμα του Αλλου ειναι αυτο που μας προσδιοριζει, μας μετραει,
επηρεαζει ακομα και την ιδια μας την αυτοεκτιμηση,
ειναι βαρυς ο κοινωνικος περιγυρος,
εγκλωβισμενοι στο "τι θα πουν για εμας"
πραττουμε, δρουμε, ακομα και σκεφτομαστε καποιες φορες.

Ολα αυτα εχουν και τη θετικη τους οψη..ο μονιμως ανικανοποιητος ανθρωπος, που δε μπορει να βρει ουτε στιγμη εσωτερικη σταθεροτητα, που αδυνατει να νιωσει την αποδοχη η γνωριζει οτι η αποδοχη κρεμεται απο μια κλωστη,
ο μονιμως ανικανοποιητος ανθρωπος λοιπον ειναι εν τελει, ο φιλοδοξος ανθρωπος,
αυτος που διαρκως επεκτεινεται, αυτος που διαρκως προσπαθει, αγωνια, μαχεται.
Παρα πολλοι απο αυτους που θεωρουμε "πετυχημενους"
ειναι πετυχημενοι γιατι ειναι ανασφαλεις, μπορει και με βαθεια συμπλεγματα κατωτεροτητας,
διαρκως επαναλαμβανουν το ποσο "επιτυχημενοι ειναι", το ποσο αξιοι ειναι,
το ποσο εχουν μοχθησει για ολα αυτα,
ομως πισω απο αυτη τους την αλαζονεια, ελλοχευουν τα συμπλεγματα κατωτεροτητας τους και η διαρκης αγωνιωδης προσπαθεια τους να συναντησουν την αποδοχη κ τον θαυμασμο των ανθρωπων που τους περιβαλλουν, συχνα και των υπολοιπων ανθρωπων, ολων των ανθρωπων,
εχουν αναγκη διαρκως να τους επαναλαμβανουν οτι ειναι επιτυχημενοι.

(Εδω κολλαει και κατι που εχω ξαναγραψει, οτι, οπως ελεγε ο Αλμπερτ Αντλερ, δεν υπαρχει συμπλεγμα ανωτεροτητας, οι ανθρωποι που διαρκως αυτοπροβαλλονται και δειχνουν αλαζονεια κι επαρση, ουσιαστικα διακατεχονται απο συμπλεγμα κατωτεροτητας. Δεν εχει σημασια ποσα εχουν καταφερει, αδυνατουν να δουν ποσους εχουν ξεπερασει στη κοινωνικη αναγνωριση, αυτο που μετραει για αυτους ειναι εκεινοι που τους ξεπερνουν, παντα θα υπαρχει καποιος που τους ξεπερνα για αυτο και ποτε δε νιωθουν πληρεις)

Αν λοιπον η θετικη οψη ειναι η φιλοδοξια και η διαρκης αναζητηση της επιτυχιας,
αυτο εχει πολυ βαρυ τιμημα και στη πλαστιγγα, η αρνητικη, ειναι αυτη που γερνει περισσοτερο.

Δε χρειαζεται να γραψω οτι δε προκρινω την αδρανεια και τη στασιμοτητα, φυσικα και παντα πρεπει να προσπαθουμε για το καλυτερο, να μοχθουμε κ να αγωνιζομαστε, η επιβιωση η ιδια καταντησε μαχη κι αν δε πολεμησεις εσυ ο ιδιος, κανεις δε θα δωσει τον αγωνα αντι για σενα.
Φυσικα και πρεπει να προσπαθουμε να κανουμε περηφανους τους ανθρωπους που αγαπαμε, αλλα αυτο ειναι απλως μια παραπλευρη συνεπεια του επιβεβλημενου σκοπου.
Γιατι ο επιβεβλημενος και πρωταρχικος σκοπος ειναι ενας, κ αυτος ειναι ο εαυτος μας.
Πολεμαμε κι αγωνιζομαστε για εμας, για τη παρτη μας, τον εαυτο μας πρεπει να ικανοποιησουμε πρωτον και καλυτερο και μετα τους υπολοιπους.
Τον εαυτο μας πρεπει να κανουμε περηφανο, για να ξυπναμε το πρωι και να λεμε στον καθρεπτη
"Εδωσες ο,τι καλυτερο ειχες, μπραβο μεγαλε, δε θα ηθελα να ημουν οποιοσδηποτε αλλος"

Οσο εγωπαθες, εγωιστικο η "παρτακικο" κι αν ακουγεται αυτο, η αληθεια ειναι πως ισχυει το ακριβως αντιθετο, η τουλαχιστον δυναμει ισχυει το ακριβως αντιθετο.
Καποιος που τα εχει καλα με τον εαυτο του, καποιος που νιωθει αρκετος κ περηφανος για αυτο που ειναι, μπορει να αποτελεσει σε αρκετα ικανοποιητικοτερο βαθμο, λειτουργικο κ οργανικο μελος μιας κοινωνιας, μιας παρεας, μιας οικογενειας. Οταν νιωθεις καλα με αυτο που εισαι, αποφευγεις τη ταση να βλαπτεις η να πληγωνεις τους αλλους για να νιωσεις καλυτερα. Αποφευγεις οσο ειναι δυνατον τη ζηλεια και σιγουρα τον φθονο. Δε προσπαθεις να αποδειξεις τιποτα σε κανεναν,
αλλωστε αυτοι που προσπαθουν να αποδειξουν οτι ειναι καλυτεροι,
προφανως και το κανουν εις βαρος καποιου αλλου,
ψαχνουν συνεχως καποιους να τσαλαπατουν κ να νικουν, για να νιωθουν καλυτεροι.

Ψυχολογικα, αυτη ειναι η πρωταρχικη καπιταλιστικη δομη, αυτη που κινει τον κοσμο
"θα γινω καλυτερος απο εσενα, θα σου κλεψω τους πελατες, θα απορροφησω την επιχειρηση σου η θα τη κλεισω, θα βγαλω πιο πολλα λεφτα απο εσενα γιατι αν δε το καταφερω, τοτε ολα αυτα θα τα υποστω εγω απο εσενα"





Το διαρκες κυνηγι του κερδους, η διαρκης αγωνια.

Να αποδειξουμε κατι σε αυτους που μας αγαπανε; Φυσικα και δε χρειαζεται, αλλωστε η αγαπη ειτε θα ειναι απρουποθετη, ειτε δε θα ειναι αγαπη, το να βαπτιζουμε πολλες φορες τα κοινα συμφεροντα ως αγαπη, το μονο που δημιουργει ειναι δυστυχισμενες οικογενειες και χαλαρωση των οικογενειακων δεσμων.
Δε χρειαζεται να αποδειξω τιποτα σε αυτον που αγαπαω, ουτε εκεινος σε μενα.
Οσες αναποδιες και να του τυχουν, εγω θα τον αγαπαω για αυτο που ειναι, για αυτο που προσπαθει, οχι για αυτο που θα ηθελα να ειναι.

Ποσο μαλλον, στον ξενο, τον αγνωστο, τον γειτονα, τον γνωστο.
Να εξαρτω την αυτοεκτιμηση-αυτοπεποιθηση μου απο αυτον, τον Αλλον,
ειναι ο ασφαλεστερος τροπος για να νιωθω ανικανοποιητος, λειψος κ ημιτελης για μια ζωη.
Γιατι αν η επιδοκιμασια του, ο επαινος του, ειναι αυτο που μας κανει προσωρινα ευτυχισμενους,
αυτο λειτουργει κ αντιστροφα,
δηλαδη ο χλευασμος του, η η Μη-Αποδοχη του, θα εχει τη δυναμη να μας κανει δυστυχισμενους.
Κι αυτο συνηθως συμβαινει οταν δινουμε τοση δυναμη στον Αλλον, δυναμη που επηρεαζει ακομα και το πως αισθανομαστε οι ιδιοι για τον εαυτο μας.
Δε χρειαζομαι τον Αλλον να μου πει ποιος ειμαι, να με προσδιορισει,
η δυναμη του προσδιορισμου ειναι και η δυναμη του Ελεγχου του πανω μου.

Οταν ομως ο ενας ελεγχεται απο τον αλλον, τοτε η καταληξη αυτης της κουρσας ελεγχου, αυτου του αδυσωπητου power game, ειτε σε προσωπικο επιπεδο, ειτε στη κλιμακωση του, που ειναι η παγκοσμιοποιημενη αγορα και οι νομισματικοι πολεμοι μεταξυ των Ισχυρων Κρατων,
δεν ειναι παρα μια ανεξελεγκτη κουρσα που οδηγει στο μαρασμο, την αδυναμια θεσπισης ορων και κανονων του παιχνιδιου, ενας αναρχος ανταγωνισμος που δεν ωφελει παρα ελαχιστους.

Πρεπει να ξαναγινουμε εγωιστες για να αποφυγουμε τον Εγωισμο.
Πρεπει να αγαπησουμε βαθεια τον εαυτο μας για να ειμαστε σε θεση για να αγαπησουμε τον αλλον.
Πρεπει τα ξιφη να μπουν στο θηκαρι, τα τσεκουρια να θαφτουν, οι σαλπιγγες να σιγησουν.
Ειναι ψεμμα οτι γεννιομαστε με τον ανταγωνισμο να ρεει στις φλεβες μας και τη ταση να ξεπαστρεψουμε τον διπλανο μας, η αληθεια ειναι πως ολα αυτα ειναι επικτητα, μαθαινουμε να ειμαστε ετσι απο το καπιταλιστικο περιβαλλον μεσα στο οποιο γεννιομαστε κα διαμορφωνομαστε.
Αν μαθουμε-συνειδητοποιησουμε οτι ο Αλλος δεν ειναι το μεσο επιβεβαιωσης μας, οτι δεν ειναι εχθρος,
οτι η επιβιωση μας δεν εξαρταται απο τον θανατο του,
τοτε η Ουτοπια οτι μπορουμε να βγουμε απο τη δικτατορια των Αγορων,
θα παψει να ειναι Ουτοπια, και θα γινει ενας Εφικτος Στοχος.

Τα τσεκουρια πρεπει λοιπον να θαφτουν..αφου πρωτα χρησιμοποιηθουν εναντιον εκεινων που δε μας αφηνουν να τα συνειδητοποιησουμε ολα αυτα.

8 σχόλια:

  1. Ευχαριστω φιλε μου...απλες παρατηρησεις για περιπλοκες καταστασεις. Βέβαια για να επιτευχθει ο στοχος που θέτεις προυποθέτει τον αιματηρό πόλεμο με την προπαγάνδα της καπιταλιστικής δύναμης. Γεγονός που αν και μπορεί να σε ικανοποιήσει σαν ανθρωπο μπορεί να σε απομωνώσει από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας που σέρνεται απο αυτήν. αυτό είναι το τίμημα της αγάπης , όπως την θέτεις, στον σύγχρονο κόσμο. Τίμημα που κατα την δικιά μου άποψη το δέχομαι χωρίς φόβο. Καλύερα λιγοι και καλοί, παρά όλοι και ρηχοί...Ευχαριστώ και πάλι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Opote kati kserw egw pou eimai narkisosss!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. 12 30
    Εγω σε ευχαριστω φιλε, να σαι καλα.
    Κατα καποιο τροπο, το τιμημα της αγαπης ειναι η απαρνηση του καπιταλιστικου ιδεωδους! Ε, ναι, ειμαστε διατεθειμενοι να το πληρωσουμε, σιγα το τιμημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ψηλε, γουσταρω πολυ να παραδεχεσαι τις αληθειες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Συμφωνώ celin,έχεις απόλυτο δίκιο.Και νομίζω οτι και σα λαός έχουμε ανάγκη να ξαναγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους συνανθρώπους μας,γιατί τελευταία πολλοί για τους λόγους που ξέρεις φυσικά,προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε άχρηστοι,τεμπέληδες και ανίκανοι,και βέβαια να μας απομονώσουν στο σπίτι μας μακρια από τους συνανθρώπους μας,για να μπορούν να κάνουν ευκολότερα τη δουλειά τους

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. sunshine, ακουγεται λιγο αστειο αυτο που λεμε, αλλα ετσι ακριβως εχουν τα πραγματα, αν δεν αγαπηθουμε μεταξυ μας, θα μας φανε ζωντανους. Ειναι τετοια η εποχη που μονο τα μανιχαιστικα διπολα θα θριαμβευσουν, αγαπη-μισος, καλο-κακο.

    Φυσικα και υπαρχει η γκριζα περιοχη αναμεσα τους, αλλα δεν ωφελει να τη ψαχουλευουμε τωρα.
    Δε πρεπει απλως να ανεχτουμε η να συμπαθησουμε ο ενας τον αλλον, πρεπει να αγαπησουμε ο ενας τον αλλον,
    και ταυτοχρονα να μισησουμε αυτους που πρεπει.

    Καθε χλιαρο συναισθημα σημερα ειναι βλαβερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εγώ ξέρω οτι η αριστερά βρίθει παλιανθρώπων που ασκούν απίστευτη βία όπου τους παίρνει, ενώ την ίδια στιγμή υπάρχουν συντηρητικοί άνθρωποι καλοσυνάτοι, καλόψυχοι, που ξέρουν να κάνουν δεσμούς, να αγαπάνε δηλαδή επί της ουσίας. Άρα ποιος είναι πιο αντικαπιταλιστής, αυτός που δηλώνει τέτοιος και κατεβαίνει όλη την ώρα σε πορείες για διάφορους λόγους που μόνο με αγάπη δεν έχουν να κάνουν, η αυτός που όλη του τη ζωή προσφέρει και δέχεται συναισθήματα, ασφάλεια και είναι σε επαφή και σε επικοινωνία με τους γύρω του;

    κ.κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. κ.κ

    το δευτερο ισχυει για τους συντηρητικους, και βεβαια υπαρχουν καλοι ανθρωποι αναμεταξυ τους.
    Εγω, σε πολλα ζητηματα, αισθανομαι τον εαυτο μου συντηρητικο.

    Και το πρωτο ισχυει, σιγουρα υπαρχουν και πολλοι αριστεροι που ειναι παλιανθρωποι.

    Αλλα δεν ισχυει με τιποτα το αλλο που λες, οτι δηλαδη οι αριστεροι ασκουν "απιστευτη βια",
    που την ειδες τη βια; Το προβλημα με την Αριστερα, ειναι οτι δεν ασκει τη βια που πρεπει να ασκησει, εναντιον της μαφιας που καταστρεφει τη χωρα, μακαρι να γινει η Αριστερα πιο βιαιη,
    και να μην αναλωνεται σε αστικες ευπρεπειες.

    Δε πιστευω οτι η συμμετοχη σε μια πορεια ειναι δειγμα αντικαπιταλιστη η ακομα και δειγμα καλου ανθρωπου.
    Αλλα το ερωτημα σου
    -κατα τη γνωμη μου παντα!-
    τιθεται σε λαθος βαση.
    Αντικαπιταλιστης δεν ειναι κανενας απο αυτους.

    Αντικαπιταλιστης ειναι αυτος που θελει να αλλαξει το πολιτικο συστημα της χωρας, αυτος που δεν ανεχεται πια την συσσωρευση του πλουτου σε λιγα μπασταρδια και τη συσσωρευση της εξαθλιωσης στους πολλους.
    Εγω σε ολα τα γραπτα μου μιλαω για την επιβεβλημενη λαικη ενοτητα και την ομονοια που πρεπει να εχουμε μεταξυ μας, ανεξαρτητως πιστευω.

    Ομως, εν τελει, δυο συστηματα υπαρχουν και κανενα αλλο. Καπιταλισμος κ κομμουνισμος.Επομενως, δε γινεται να εισαι αντικαπιταλιστης και να μην εισαι κομμουνιστης,
    το ενα συνεπιφερει αναποφευκτα και το αλλο.

    Συμφωνω βεβαια οτι ενας ψυχρος, κι αποκομμενος απο τα συναισθηματα του κομμουνιστης, μπορει να ειναι το ιδιο επιβλαβης με εναν καπιταλιστη.

    Θελουμε κατι καινουριο, κατι που δεν εχει εμφανιστει μεχρι τωρα.
    Και θα το βρουμε, αν ξερουμε τι δε θελουμε και τι πρεπει να αποφευγουμε.

    Ο μονος αντικαπιταλισμος ειναι ο κομμουνισμος.
    Οι αγαπες και τα λουλουδια τυπου ΜΑΗ 68, στην ιδια καπιταλιστικη λαιλαπα θα οδηγουν για παντα

    (Οσο κι αν εμενα μου αρεσουν οι αγαπες κ τα λουλουδια:))

    ΑπάντησηΔιαγραφή