I got a feeling I just can't shake/
I got a feeling that just won't go away/
You've got to just keep on pushing it/
Keep on pushing it/
Push the sky away
Τιποτα δεν εχω φοβηθει περισσοτερο απο τα φαντασματα που κρυβεις στη ματια σου,
απελπισμενες φωνες, παγωμενες ατμοσφαιρες, εικονες θολες που παραδοξα σου ανηκουν,
δεν εισαι εδω οταν σου μιλαω, δε γελας, δεν ακους,
νικημενη απο την απουσια σου, απο το Ξεχωριστο της Οπτασιας σου, σου χαριζουν τριανταφυλλα κι εσυ κοιτας τα αγκαθια.
Θελω μια μερα να γινω αορατος, να δω τι κανεις οταν δε σε μαστιγωνουν τα βλεμματα του κοσμου, να δω τη θλιψη σου οταν ξυπνας, το κοκκινο το δακρυ σου οταν μιλας στα αστερια, να ξερες ποσο μου αρεσει οταν σε κανω να χαμογελας, ποσο θα θελα να καρφωσω στον εαυτο μου τα δικα σου τα μαχαιρια
Τετοια ομορφια μη τη χαλας με τα κοκκινα δακρυα σου, τετοια ομορφια μην αφηνεις να χανεται, απο τα φαντασματα που κρυβονται στη ματια σου
Ενα εκλεγμένο σκουπίδι, βουλευτής της Νέας Δικτατορίας, δήλωσε πριν λίγες μέρες ότι το ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό, ότι μπορείς να ζήσεις και με μια σόμπα στο χωριό. Είχε και δίκιο και άδικο. Δικαιώνεται ότι στον καπιταλισμό το ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό, απλά έπεσε λίγο έξω στις λεπτομέρειες: Δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό. Ο θάνατος της τετραπληγικής γυναίκας στην Κρήτη, επειδή η ΔΕΗ της έκοψε το ρεύμα που τη κρατούσε στη ζωή με μηχανική υποστήριξη, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
Ενα άλλο εκλεγμένο σκουπίδι, δήλωνε πριν λίγες μέρες ότι "σαφώς και δε μπορεί να φορολογήσει ο Σαμαράς τους πλούσιους, εδώ δε μπορεί να το κάνει ο Ομπάμα". Κάθε δευτερόλεπτο που περνάει, δικαιώνει αυτή την δήλωση, δε χρειάζονται παραδείγματα. Ας ρωτήσουμε τους εφοπλιστές, για την αναγκαιότητα και τη συμβολή των οποίων στην Ελληνική Οικονομία έσκουζαν κάθε τόσο τα φυλακισμένα φασιστοειδή, μεταξύ άλλων. Όλοι αυτοί ξέχασαν δύο λεξούλες μόνο, οι οποίες είναι "Στον Καπιταλισμό". Στον Καπιταλισμό είναι που οι πλούσιοι δεν φορολογούνται, καλούμενοι οι υπόλοιποι να πεθάνουν για τα υπερκέρδη τους. Και ο Καπιταλισμός δεν είναι όυτε φυσικό φαινόμενο, ούτε αναπόφευκτη πραγματικότητα. 'Ενας τρόπος οργάνωσης της Οικονομίας είναι, που επηρεάζει τα πάντα, απο πολιτική μέχρι κουλτούρα. Επηρεάζει λέγεται μέχρι και τις συνειδήσεις των ανθρώπων, κάνοντας τους αυτοκτονομελαγχολικούς μιζεροαπαθείς, γιατί πως αλλιώς λέγεται κάποιος που ακούει ένα εκλεγμένο σκουπίδι να του λέει στα ίσα ότι εσύ θα πληρώνεις και θα πεθαίνεις για τους πλούσιους, και η αντίδραση του να είναι η ψήφος του σε αυτόν; (Τον τηλεπωλητή δε τον ψηφίζει μόνο ο νεοδημοκράτης, τον ψήφισε κι αυτός που ψήφισε Πασοκ-δημαρ-ποταμι-λαος-αποχη κλπ. Δηλαδή η μεγάλη πλειοψηφία. Δε χρειάζεται να αποδείξω, πιστεύω ότι αυτό δεν είναι σόφισμα, αλλά απλή λογική, καταλάβαινόμαστε)
'Ενα άλλο, μη εκλεγμένο, είναι Υπουργός Δικαιοσύνης. Και, τί έκανε; "κατήργησε εν κρυπτώ την διάταξη που ποινικοποιεί τον παράνομο πλουτισμό των πολιτικών. " Δε το λέω εγώ, το σαμαρικο Αntinews το λέει. Είναι ο ίδιος που σύμφωνα με δημοσίευμα του Hot Dog, κατέθεσε ψευδές πόθεν έσχες. Κάθε μέρα ακούμε και κάτι τόσο φρικτό κι ανήκουστο ώστε να ξεχνάμε τα προηγούμενα. Μία χιλιάδα αναρτήσεων δε φτάνει για να γραφτούν τα σκάνδαλα και οι σκανδαλώδεις δηλώσεις, απλώς του προηγούμενου μήνα. Κάθε μέρα, ο Ελληνικός Λαός εξοντώνεται και πιστεύω ότι ο αποκλειστικός λόγος που τόσα σκάνδαλα βλέπουν το φως της δημοσιότητας ή τόσες απάνθρωπες δηλώσεις πολιτικών εκστομίζονται, είναι για να εθιστεί ο πολίτης στην ιδέα ότι είναι ένα ασήμαντο τίποτα που πρέπει να πεθάνει για το καλό των ντόπιων και ξένων ελίτ. Το ότι, όσοι τα λένε δε παθαίνουν τίποτα από εξεγερμένους έστω όχλους, δηλώνει ότι γίνεται καλή δουλειά. Όντως οι πολίτες έχουν σχεδόν πειστεί ότι είναι ασήμαντα τίποτα που πρέπει να πεθάνουν. Κι εδώ, είναι που κάνουμε πολλοί ένα σημαντικό λάθος. Γράφαμε και λέγαμε ότι είναι λίγοι και είμαστε πολλοί, ότι βρίσκονται απέναντι στον λαό, ότι ο λαός είναι σύσσωμος απέναντι τους κλπ κλπ. Δεν είναι λίγοι. Είναι κι αυτοί πολλοί. Και δε πρέπει να απορούμε που στις εκλογές μαζεύονται τόσοι πολλοί δικοί τους. Το Δικαστικό Σώμα είναι μαζί τους. Όχι όλοι, αλλά αυτοί που πρέπει: Οι ανώτατοι Δικαστικοί που μπορούν να ανατρέπουν τις φιλολαϊκές αποφάσεις των κατώτερων Δικαστηρίων. Και οι κατώτεροι, είτε εκ πεποιθήσεως είτε από τη τρομοκρατία και τις απειλές που υφίστανται, υποκύπτουν. (Να θυμηθούμε τη καταγγελία-αναφορά Πρωτοδίκη ότι ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου τη κάλεσε να την απειλήσει γιατί επέμενε να πληρώσει ο Αδωνις Γεωργιάδης 100.000 Ευρώ στον Καμμένο για συκοφαντική δυσφήμηση κι όχι 15.000, όσα δηλαδή ζητούσαν οι υπόλοιποι Δικαστές της σύνθεσης του συγκεκριμένου Δικαστηρίου; Αλήθεια, γιατί τόση βούβα από όλα τα κόμματα στην απίστευτη αυτή καταγγελία, που, αν αληθεύει βέβαια, αποδεικνύει τις αφόρητες πιέσεις που δέχονται οι Δικαστές; Φαντάσου για το πιο απλό τέτοια τρομοκρατία, τί θα γίνεται στα υπόλοιπα... Γιατί τόση μούγκα στη στρούγκα ρε παιδιά; Σαφώς κι όποιος Δικαστής δεν παραιτήθηκε αυτά τα χρόνια, είναι, καλώς ή κακώς , συμμέτοχος στη γενοκτονία της χώρας, αλλά και μία που βγήκε να καταγγείλει κάτι τόσο βαρύ, θάφτηκε το θέμα απο ΟΛΟΥΣ, και το μήνυμα εστάλη.) Οι ένστολοι είναι μαζί τους. Όχι όλοι, και ούτε είναι σωστό να τσουβαλιάζουμε γιατί έντιμοι και συνειδητοποιημένοι βρίσκονται παντού. Όμως, αυτοί είναι που τους προστατεύουν, αυτοί είναι το χέρι του Δημίου που τσάκισε και τσακίζει στο ξύλο όποιον προσπάθησε να αντισταθεί. Αυτοί έχουν τα όπλα. Η αντικειμενική ευθύνη είναι δεδομένη. (Δεν είναι τυχαίο που όσα χρήματα δόθηκαν αυτά τα χρόνια πλην αποπληρωμή χρεών και τάισμα κοπρόσκυλων υμετερων, είναι μόνο για ένστολους και δικαστές. Αυτοί είναι οι μοναδικοί που κάθε Δικτατορία θέλει να τα έχει καλά μαζί τους. Ενστολοι και δικαστές, οι υπόλοιποι ψόφο) Οι υπόλοιποι ψόφο; Όχι ακριβώς. 1) Υπάλληλοι της Βουλης. Συγγενείς των βουλευτών που αναλογικά με τις σύγχρονες συνθήκες, αμείβονται σαν Κροίσοι. Check! 2) Υψηλά ιστάμενοι αξιωματούχοι, κι αυτόι βολεμένοι-ρουσφέτια-μιζαδόροι που κάνουν μπιζνες και μοιράζονται τις μίζες- Γενικοι Διευθυντές-Διευθυντές στον ευρύτερο Δημόσιο Τομέα, μαγκίτες τύπου energa που κλέβουν το κράτος και στις Δικες τους έχουν για δικηγόρους υπουργούς της κυβέρνησης, βλέπε Βορίδη. Check! 3) Ακαδημαϊκοι ή τουλάχιστον, η πλειοψηφία τους. Η Παιδεία καταστράφηκε κι αυτοί βγαίναν στα κανάλια τα πρώτα χρόνια του Μνημονίου να καταγγείλουν τη Κυβέρνηση γιατι ...δεν το εφαρμόζει. Με τα αντίστοιχα δωράκια μετα, τρανό παράδειγμα ένας τύπος που τον θυμάμαι να ζητάει περισσότερο αίμα και πέρσυ διορίστηκε πρόεδρος σε ένα Κέντρο Οικονομικών ερευνών. 4) Δημοσιογράφοι και λοιποί που δουλέυουν στα χουντοκάναλα και στις χουντοφυλλάδες. Δεν είναι και λίγοι. 5) Εργαζόμενοι σε Τράπεζες, τουλάχιστον οι υψηλά-μεσαία αμειβόμενοι. Δε θα στηρίξουν αυτοί σταθερότητα κι Ευρώ; 6)Το σύνολο των συνδικαλιστών των συλλόγων ελεύθερων επαγγελματιών. Ή τουλάχιστον, η πλειοψηφία τους. Να μιλήσουμε για μικρομαγαζάτορες που τους σκοτώνει κανονικά ο ΟΑΕΕ; Να μιλήσουμε για μηχανικούς; Κατεστραμμένοι για τους ίδιος λόγους με τους δικηγόρους. Νέοι μηχανικοί απειλούνται με φυλακίσεις γιατί δεν έχουν να πληρώσουν το ΤΣΜΕΔΕ τους. Για Δικηγόρους; Κατεστραμμένοι. Κανείς δε μιλάει για αυτούς γιατι κατά ένα περίεργο τρόπο οι περισσότεροι νομίζουν ότι οι δικηγόροι έχουν λεφτά (Τους τα φέρνει ο πελαργός). Και οι συνδικαλιστές, ξεπουλημένοι. Τους άφησαν ανυπεράσπιστους. Ολα αυτά που ψηφίστηκαν τα τελευταία χρόνια σήμαναν τον θάνατό τους, ιδιαίτερα των νέων. Αυτοί που έρχονται θα περάσουν ακόμα χειρότερα, μιας κι αυτό που επιδιώκεται είναι η ύπαρξη γραμματέων για τα μεγάλα δικηγορικά γραφεία με πτυχίο Νομικής. 'Ερχεται μαρασμός και πείνα με τη σύμφωνη γνώμη των καθαρμάτων μεγαλοδικηγόρων, οι οποίοι καθόλου δε βλάπτονται από αυτό, μιας και θα μειωθεί ο ανταγωνισμός κι αυτοί θα εξακολουθήσουν τη ζωάρα τους, εκμεταλλευόμενοι ως κανονικούς δούλους νεότερους "συναδέλφους" τους. Για τους καραγκιόζηδες που χαίρονται με αυτό, μιας και όντως πολλοί δικηγόροι τους ξεφράγκιαζαν για ψύλλου πήδημα, I have news for you :Οι τιμές όχι μόνο δε θα πέσουν, αλλά θα αυξηθουν. Αυτoί που σας ξεφράγκιαζαν, με μειωμένο ανταγωνισμό μιας και πολλοί δικηγόροι θα βάλουν στο κώλο τα πτυχία τους και θα κάνουν διακοπή επαγγέλματος αδυνατώντας να πληρώσουν εισφορές, θα σας ξεφραγκιάζουν ακόμα περισσότερο. Οι ίδιοι ακριβώς μιλάμε. Τελείωσε η Προσβαση στη Δικαιοσύνη. μάγκες, έστω και σε αυτή. Και για είμαστε δίκαιοι, ψηφίστε κι εσείς πανηλίθιοι, τους κεντροαριστερούς Αλεξανδρήδες στους συλλόγους σας, ψηφίστε τους να σας υπερασπιστούνε. Το "μορφωμένο" πρόβατο είναι σαφώς πιο καταδικαστέο κι αποκρουστικό από το "αμόρφωτο". Για τους γιατρούς, τα ίδια. Οι πανεπιστημιακοί κάνουν κουμάντο. Νέοι γιατροί εξαθλιώνονται, αντιθέτως ζούνε και βασιλεύουν όσοι ζητάνε 2.000 φακελάκι από ετοιμοθάνατους, αφήνοντας τους να πεθάνουν όταν καταγγέλλονται. 7) Πληρωμένα καθάρματα πάσης απασχόλησης που παρελάζουν από τα κανάλια μη βρίσκοντας λέξη να πούνε για την Ελληνική Τραγωδία. Κι όσοι βρίσκουν κάτι να πούνε, τους στέλνουν το ΣΔΟΕ για ανταπόδωση. 8) Μεγαλοπαπάδες-Εκκλησία. Δεν είναι λίγοι, είναι πολλοί. Βάλε και τις οικογένειες των προαναφερθέντων. Μιλάμε για κανονικό Εμφύλιο. Δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευθύνες και για να είμαστε ειλικρινείς: Ας υποθέσουμε ότι ήμουν ένας από αυτούς. Είχα ένα σταθερό μισθό και προς το παρόν, δε φοβόμουν την εξαθλίωση (Αρκετοι από τους προαναφερθέντες τη ζούνε ή θα τη ζήσουν γιατί δεν είναι όλοι τόσο απαραίτητοι στο Σύστημα. Απλά ακόμα κι αυτοί θα ψηφίζουν "Σταθερότητα" γιατί φοβούνται ότι το Αύριο δίχως κυβέρνηση Σαμαρά θα είναι ακόμα χειρότερο) Αν λοιπόν ήμουν ένας από αυτούς, το πιθανότερο είναι ότι δε θα καθόμουν να τα γράψω όλα αυτά. Σίγουρα δε θα δικαιολογούσα τη σφαγή των υπολοίπων, σίγουρα θα με έπνιγαν οι ενοχές με αυτά που βλέπω. Όμως, δε θα το πολυζόριζα το θέμα. όχι ότι το ζορίζω τώρα δηλαδή. Αυτό είναι ανθρώπινο και φυσιολογικό. Ανθρώπινη ίσως είναι και η στάση των υπολοίπων, γιατί ο φόβος είναι κάτι πολύ ανθρώπινο σήμερα, που το σύνολο του Δυτικού Κόσμου είναι χέστηδες και παραδομένοι. Φυσιολογική όμως είναι; 'Εγραψα τόσες λέξεις για να εξηγήσω το φαινόμενο , όσο όμως κι αν πιστεύω ότι κατάφερα εν μέρει να το εξηγήσω, και πάλι μου μοιάζει αδιανόητο να έρχονται με το όπλο στο χέρι κι εσυ να τους γυαλίζεις τη κάννη. 'Αρα, που καταλήγουμε; Καταλήγουμε σε αυτό που νικούσε, νικάει και θα νικάει. Το βλέπεις στη Γάζα, στην Ουκρανία, όπου υπάρχουν συρράξεις, αλλά κι εκεί που υποβόσκουν. Αυτό που νικούσε, νικάει και θα νικάει, δεν έχει καμία σχέση με την Ηθική, τη Δικαιοσύνη, τον "ανθρωπισμο" και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όλα τα παραπάνω είναι 'εννοιες μεταφυσικές, λιγότερο αποδεδειγμένα και πραγματικά κι από την αστρολογία ή τους σεληνάνθρωπους. Δεν υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο, ποτέ δεν υπήρξαν. 'Εχουν αξία μόνο ως μετατρεψιμότητα στη βούληση για Δυναμη. Στο κατά πόσο μπορούν να πείσουν τα πλήθη στο να στρατολογηθούν στη μερια εκείνου που τα επικαλείται. Ό,τι μπορεί να με κάνει να πεθάνω για αυτό, έχει αξία γιατί έτσι αυξάνεται η Δυναμη εκείνου που με χρησιμοποιεί, είτε με τη καλή έννοια γιατί κι ο ίδιος τα πιστεύει, είτε με τη κακή, όταν με εκμεταλλεύεται. Αυτό που νικούσε, νικάει και θα νικάει δηλαδή, δεν έχει καμία σχέση με το Καλό και το Κακό, το Δίκαιο και το ΄Αδικο (Σε αυτόν τον κόσμο τουλάχιστον, αυτά δεν υπάρχουν). Το Καλο για κάποιον είναι το κακό κάποιου άλλου. Το Καλό για τους προαναφερθέντες είναι το Κακό των υπολοίπων, και τούμπαλιν, δεν υπερασπίζομαι κάποια πανανθρώπινη και διαχρονική έννοια όταν εχθρεύομαι πχ τον ματατζή που με σπάει στο ξύλο επειδή διαμαρτύρομαι για την εξαθλίωσή μου. Τον κώλο μου κοιτάω εγώ, τον κώλο του κι αυτός. (Και το ότι όλοι κοιτάνε μόνο τον κώλο τους είναι η αιτία που ολονών ο κώλος είναι παραβιασμένος) Εγώ η καθαρίστρια, εγώ ο σχολικός φύλακας, εγώ ο εργαζόμενος της ΕΡΤ, εγω ο αγανακτισμένος. Η μόνη διαφορά μας είναι ότι με νικάει επειδή είναι δυνατότερος. Αυτό που νικούσε, νικάει και θα νικάει είναι επομένως η Δύναμη. Το Δίκιο του Ισχυρού. Αυτός που έχει τα όπλα. Ή Αυτός που μπορεί να μην έχει τα όπλα, αλλά ειναι αποφασισμένος να πεθάνει για τα πιστεύω του (Να θυμηθούμε εδώ τον Τζον Στιούαρτ Μιλ ""«Ένας άνθρωπος με “πιστεύω” έχει όση δύναμη διαθέτουν 100.000 άνθρωποι με απλά ενδιαφέροντα». Αυτό που νικούσε, νικάει και θα νικάει, για να επανέρθουμε στην αρχή της ανάρτησης και τις ειλικρινείς δηλώσεις των εκλεγμένων σκουπιδιών, είναι αυτό ακριβώς που είπε ο Σαμαράς στο συνέδριο του ΕCONOMIST :Όποιος δε προσαρμόζεται, πεθαίνει.
Απλό, αληθινό και ακαταμάχητο. Όποιος δε προσαρμόζεται στη πραγματικότητα, όποιος δε καταλαβαίνει τί συμβαίνει γύρω του, όποιος στα στρατόπεδα που πάντα ύπηρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν (ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ), επιλέγει τη πλευρά εκείνου που πίνει το αίμα του, φυσικά και θα πεθαίνει. Μπορούμε να θρηνούμε όσο θέλουμε τους νεκρούς μας, αλλά κάθε στιγμή του θρήνου μας δεν είναι παρά η αιτία για τον επόμενο.
Δεν έχει νόημα ο θρήνος, η καταγγελία, δεν έχει νόημα το μπινελίκι ή μια δήλωση κομματικού στελέχους για "τις ευθύνες της ΔΕΗ για τον θάνατο της τετραπληγικής γυναίκας στην Κρήτη, 'η ακόμα χειρότερα -Θεέ μου βόηθα- μια διαδήλωση διαμαρτυρίας.
Βασικά, τη γυναίκα δε τη σκότωσε μόνο η ΔΕΗ. Η μόνο το νουδουπασοκ, η μόνο η ΕΕ με όσα μας επιβάλλει, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ. Τη γυναίκα αυτή τη σκοτώσαμε όλοι. Ολοι όσοι συμφωνούμε με τα εκλεγμένα σκουπίδια ότι το ρευμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό και ότι πρέπει να κόβεται όταν δε πληρώνεται. Κι όχι μόνο οι νεοφιλέλευθεροι αλήτες ή οι αριστεροι καπιταλοεξανθρωπιστές. Τη σκότωσαν και οι ψόφιες διαμαρτυρίες των υπολοίπων. Τη σκότωσαν τα λόγια του κώλου που δε γίνονται πράξεις. Το σύνολο των Ελλήνων πολιτών που κάθεται και τους κοιτάει. Οι "καυστικές" ατάκες στο twitter.
Και τύποι σαν εμένα, με τις πεθαμένες και ψοφοδεείς αναρτήσεις τους.
(Τwitter η facebook δεν έχω αλλά και το blogspot δεν έχει διαφορά)
Αυτό που νικούσε, νικάει και θα νικάει είναι η μοναδική πανανθρώπινη και διαχρονική αλήθεια. Πες το κοινωνικό δαρβινισμό, δαρβινισμό σκέτο, survival of the fittest, νεοφιλελευθερισμό, wille zur macht, Oλυμπιακό στο ποδόσφαιρο :)
πες το όπως θέλεις,
όπως και να το πεις η να του εναντιωθείς προβάλλοντας ναρκωτικές σκέψεις όπως Ανθρωπότητα-Ηθική-Δικαιώματα,
δεν αλλάζει.
Δεν υπάρχουν δικαιώματα, υπάρχουν κατακτήσεις κι αυτό είναι κάτι που πολλοί αγνοούμε.
Κι εδώ ακριβώς εμφιλοχωρεί η θετική όψη του πράγματος: η Δύναμη αλλάζει χέρια. Κατακτήσεις πάντα είχαν οι λαοί, άσχετα αν τις έχαναν, τις ξανακέρδιζαν κλπ. Η Δυναμη αλλάζει χέρια, και ο πιο αποφασισμένος με τη μεγαλύτερη πειθώ μπορεί κάποτε να εκφράζει ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι των λαών από ότι τώρα. Η Αστική Ταξη, προοδευτική και φιλολαική για την εποχή της, γκρέμισε πανίσχυρες αυτοκρατορίες, μοναρχίες, Εκκλησίες κλπ.
Μπορούμε κάλλιστα να μην αποδεχτούμε την αναγκαιότητα του γκρεμίσματος της, ή ότι αυτό που νικούσε, νικάει, θα νικάει και θα σκοτώνει τους φτωχούς και τους μικρούς, είναι η αστική τάξη,
τουλάχιστον αυτός που δε το αποδέχεται ας είναι μέλος δυνάμεων καταστολής, δικαστής, μεγαλοδικηγόρος, μεγαλοδημοσιογράφος η βυσματούχο κομματοσκυλο κλπ,
γιατί στην περίπτωση αυτή θα έχει και δίκιο ο άνθρωπος: Γιατί να αποδεχτεί κάτι που δε τον συμφέρει;
Μα αν δεν είναι όλα αυτά, θα είναι κορόιδο. Και τα κορόιδα πεθαίνουν. Όσοι δε προσαρμόζονται στην αναγκαιότητα και στα νέα (;) δεδομένα, πεθαίνουν.\
Οπως πεθαίνουν και τα μη κορόιδα, που κάθονται τους κοιτούν. Δεν το καθιέρωσε το πράγμα ο Ντάργουιν ή ο Χέρμπερτ Σπένσερ (εισηγητής του κοινωνικού δαρβινισμού),
Δε τα λες και ψυχολογικά δράματα, και θα δυσκολευτείς να τα αποκαλέσεις κωμωδίες λόγω του ότι δε θα ξεραθείς κι από τα γέλια βλέποντας τα. Dramedy ειναι ο αμερικάνικος νεολογισμός από το drama και comedy, αλλά αυτός ο όρος δημιουργήθηκε για τηλεοπτικές σειρές. Να κλείσουμε στο "Συναισθηματικό Δράμα με κωμικές πινελιές"; Στο IMDB χαρακτηρίζονται comedy-drama-romance, κάτι τέτοιο λοιπόν είναι οι ταινίες της λίστας, σε κάποιες υπερισχύει το ένα στοιχείο, σε άλλες το άλλο. Θα συγκινηθείς, θα γελάσεις και το κυριότερο: Θα μπεις σε σκέψεις. Για έρωτες, για σχέσεις, για φιλίες. Αν το παρόν σου δε λέει και πολλά, θα νοσταλγήσεις. Αρχέτυπα εδώ είναι, από τη μία το BIG CHILL (αρκετές οι ταινίες για τις παλιοπαρέες που (δεν) άντεξαν στο πέρασμα των χρόνων), από την άλλη, μάλλον το 500 days of summer (αρκετά και τα αντισυμβατικά love-stories που δεν έχουν σχέση με τα παλιότερα του είδους). (Ένα ακόμα αρχέτυπο, μάλλον το BREAKFAST CLUB) (Kάποιες βέβαια δεν εντάσσονται σε καμία εκ των δύο υποκατηγοριών. Το στοιχείο ίσως που ενώνει περισσότερο τις ταινίες της λίστας πέρα από τη κωμωδία, το δράμα και το ρομάντσο, είναι ο ρεαλισμός, δεν υπάρχουν πολλά φρου φρου κι αρώματα, οι χαρακτήρες είναι γήινοι,τρωτοί, με ελαττώματα και οι καταστάσεις βγαλμένες από τη ζωή. Ούτε αυτό όμως είναι απόλυτο: Κανα δυο εξ αυτών είναι σχεδόν sci-fi!) Η σειρά αξιολόγησης είναι λιγότερο ενδεικτική από ποτέ: Με εξαίρεση τις πρώτες 5-6, οι περισσότερες μου αρέσουν πάνω κάτω το ίδιο. 20) SIDEWAYS ALEXANDER PAYNE http://www.imdb.com/title/tt0375063/?ref_=nv_sr_1 Ενα υπέροχο road movie από τον Πέην, με δύο φίλους που κάνουν ένα ταξίδι στην ύπαιθρο για κάποια φεστιβάλ κρασιού. Εκπληκτικος ο Τζιαμάτι, στα ίδια επίπεδα και ο Χευντεν Τσερτς.
19) DAZED AND CONFUSED RICHARD LINKLATER http://www.imdb.com/title/tt0106677/?ref_=nv_sr_1 Αρκετές είναι οι ταινίες που δε θυμάμαι πολλά παρά μόνο πόσο μου άρεσαν. Μία εξ αυτών, τούτη εδώ. 1976, Αμερική, νεολαία. Αφού με ξενέρωσε λίγο το before midnight, έπρεπε να τιμήσω κι εδώ τον Λινκλέητερ, τον μεγάλο αυτό σκηνοθέτη του Αμερικάνικου ανεξάρτητου κινηματογράφου.
17) 500 DAYS OF SUMMER MARC WEBB http://www.imdb.com/title/tt1022603/?ref_=nv_sr_1 'Ενα από τα πιο ρεαλιστικά love stories όλων των εποχών (Δεν συμπεριλαμβάνονται εκείνα που παθαίνουν αρρώστιες και πεθαίνουν οι πρωταγωνιστές του, ή δεν έχουν να φάνε κλπ, εννοώ εκείνα που είναι ρεαλιστικά στην απεικόνιση των συναισθημάτων των ηρώων). Για αυτό και δεν το έχω στην πρώτη πεντάδα, γιατί όσο μου άρεσε άλλο τόσο μου την έσπασε:)
16) ΤΗΕ PERKS OF BEING A WALLFLOWER STEPHEN CHBOSKY http://www.imdb.com/title/tt1659337/?ref_=nv_sr_1 'Ένα παιδί με βαρύ και τραυματικό παρελθόν, που προσπαθεί να ενσωματωθεί στη κανονικότητα του σχολείου του. Πολύ συγκινητική ταινία, που καταφέρνει να μη γίνεται ψυχοπλακωτική, διαπραγματευόμενη δύσκολα θέματα.
15) ABOUT LAST NIGHT EDWARD ZWICK http://www.imdb.com/title/tt0090583/?ref_=nv_sr_2 Oι γεννημένοι στα 70's 'αντε και αρχές 80"s, θα θυμηθούν τα μικράτα τους και θα συγκινηθούν. Δε θυμάμαι καλά τη ταινία, πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που την είδα για πολλοστή φορά, 80's, Ντέμι Μουρ, Ρομπ Λόου, Μπελούσι (όχι η Μόνικα ρε, ο ημίθεος Τζέημς!). Αλλά όχι μια τυπική 80's ταινία. Ντέηβιντ Μάμετ στο σενάριο και συναισθηματικά αδιέξοδα, και φυσικά μη δει κανείς το remake του 2014. Εδώ παίδες.
14) WONDER BOYS CURTIS HANSON http://www.imdb.com/title/tt0185014/?ref_=nv_sr_1 'Oταν την είχα δει, είχα σκεφτεί πόσο ανήθικη ταινία είναι. Τώρα σκέφτομαι πόσο συντηρητικός ήμουν τότε, μολονότι νέος! Αργότερα στο μέλλον μπορεί να την αποκηρύξω, οπότε τώρα που γυρίζει: Ο Μάικλ Ντάγκλας είναι ένας καθηγητής που τον παρατάει η γυναίκα του και προσπαθεί να ορθοποδήσει με ό,τι μπορεί. Βαθεία ανθρώπινη και τρυφερή, με χιούμορ και ζωντανια.
Η πιο "καθαρόαιμη" κωμωδία της λίστας, δεν έχουμε δράματα πολλά εδώ! Μια όμορφη feel good ταινία, μολονότι το να καψουρεύεσαι τη γυναίκα του αδερφού σου δίχως να ξέρεις ποιά είναι, δεν ακούγεται και τόσο feel good.
Υπόθεση; Ένας τύπος σκάει στη κηδεία της μητέρας του, όντας αποκομμένος από την οικογένεια του εδώ και χρόνια. 'Αλλό ένα αρχετυπικό σενάριο, πάνω στο οποίο έχουν βασιστεί ταινίες της λίστας κι εκτός, όπως το αξιόλογο pieces of april.
Δε γίνεται να λείπει από καμιά λίστα η Ν. Κορέα! Περισσότερο love story από οποιαδήποτε ταινία της λίστας, τούτη εδώ η σχεδόν σουρεαλιστική ταινία αποτυπώνει με εκπληκτική-ρεαλιστική διαύγεια τα ερωτικο-υπαρξιακά αδιέξοδα της μεγαλούπολης, αρκεί να δεχτείς τις όχι τόσο ρεαλιστικές συμβάσεις της ( "Ναυαγός" -'υστερα από αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας- σε νησίδα εντός μεγαλούπολης, επικοινωνεί με κοπέλα κλεισμένη στο διαμέρισμα της με γράμματα πάνω στην άμμο και σημειώματα σε μπουκάλι).
9) LITTLE MISS SUNSHINE JONATHAN DAYTON/VALERIE FARIES
Kι εδώ το κλασσικο: "Τύπος συναντά την παλιοπαρέα του ύστερα από πολλά χρόνια". Συγκίνηση, νοσταλγία, ενδοσκόπηση, χρόνος. ΄Όπως και στο αρχετυπικό bic chill που θα δούμε παρακάτω, αναδεικνύεται η σοφία του στίχου "Ολα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν".
Ματ Ντίλον στα καπάκια (Αυτός και η Ναταλι Πορτμαν παίζουν σε διπλό ταμπλό στη λίστα!).
Ξανά νέοι στα εικοσι κάτι που αναζητούν τη μοίρα και τον εαυτό τους (Μήπως ταυτολογία;) στο Σηάτλ, στις αρχές των 90's. Δε θυμάμαι σχεδόν καθόλου τη ταινία. Ο λόγος που τη βάζω τόσο ψηλά είναι ότι κάθε φορά που την έβλεπα, από τα 18 μέχρι τα 26 μου, ανακάλυπτα και κάτι καινούριο, συγκινιόμουν με διαφορετικό τρόπο, με έβαζε σε τόσες σκέψεις. Μη φανταστείτε κανά κοινωνικό μήνυμα, για ανθρώπινες σχέσεις μιλάμε εδώ. Το πιο σημαντικό τότε, το πιο σημαντικό και τώρα που χρειαζόμαστε όσο ποτέ ο ένας τον άλλον.
Φοβάμαι μήπως τη δω σήμερα και ξενερώσω. Ο χρόνος σε δυναμώνει μεν, αφαιρώντας σου δε τη δυνατότητα να βουτάς μέσα στα συναισθηματα σου δίχως την ανησυχία μήπως πνιγείς.
Δε ξέρω τι να γράψω εδώ. Εγώ τη θεωρώ ένα από τα ομορφότερα love-story που έχω δει ποτέ αλλά κάποιος που δεν είναι εξοικειωμένος με τον Κορεάτικο Κινηματογράφο και δεν δέχεται τις συμβάσεις του ή αρνείται να "μπει" σε αυτή τη κουλτούρα, δε θα πολυγουστάρει. Καμία μα καμία σχέση με τις δυτικές ιστορίες αγάπης.
"A group of seven former college friends gather for a weekend reunion at a South Carolina winter house after the funeral of one of their friends."
Aυτά. Και το ταξίδι ξεκινάει. Σχέσεις, έρωτες, ανεκπλήρωτα κι αδιέξοδα και κρυμένες εντάσεις.
Όπως λένε οι Αμερικάνοι, a generational film. Για τους γεννημένους στα 60's. Εγώ δεν ανήκω εκεί αλλά με άγγιξε το ίδιο. Ταινία-Μύθος, που έπλασε νομίζω νέα κινηματογραφικά είδη.
Ξανά βιβλίο του Νικ Χόρνμπυ. Βγαίνει όπου να΄ναι κι άλλη ταινία βασισμένη σε βιβλίο του.
HIGH FIDELITY. 2000. Ο Τζον Κιούζακ, ιδιοκτήτης ενός μικρού δισκάδικου που χτυπιέται από τον ανταγωνισμό με τα θηρία, τρώει σουτ από τη κοπέλα του. Κι αναρωτιέται τί δε πήγε καλά. Σαν ένα πραγματικό φρικιό με τις λίστες (Τί μου θυμίζει, τί μου θυμίζει...), φτιάχνει μία ακόμα, top-5 χειρότερων χωρισμών.
Είναι η ποπ μουσική που μας έκανε μελαγχολικούς η την ακούμε επειδή ήμασταν απο πριν; (ένα από τα ερωτήματα της προηγούμενης φωτεινής, ελπιδοφόρας και χαρούμενης ανάρτησης:)
Οι λάτρεις της Μουσικής δε περιμένουν τις λίστες μου, την έχουν ήδη δει. Μία από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει. Για να αντλήσεις κουράγιο, να ξεχαστείς και να θυμηθείς ότι μέχρι και πριν λίγα χρόνια ήμασταν κανονικοί άνθρωποι, με απλές σκέψεις, με απλά αδιέξοδα, με απλούς προβληματισμούς, όπως πρέπει δηλαδή να είναι όλοι οι άνθρωποι. Κι όχι να σκέφτονται πως θα επιβιώσουν, όχι να σκέφτονται ποιό είναι το άυριο που περιμένει τα παιδιά τους, όχι να σκέφτονται πως θα γλυτώσουν από τους αδίστακτους δολοφόνους της κυβέρνησης(και λοιπων εξουσιών) που τους σκοτώνουν καθημερινά.
Kι αυτός είναι ο σκοπός των δικών μου λιστών. Να θυμηθούμε ότι είμαστε άνθρωποι, με απλές αναγκες, με απλά ενδιαφέροντα, να θυμηθούμε τις απλές, μικρές χαρές μας, ακόμα κι αν αυτές οι χαρές, ενταγμένες στην κοινωνία του Θεάματος, μας αποκοίμησαν. Κι ίσως όταν ξυπνήσουμε, να αντιληφθούμε ότι απαγορεύεται να φέρεσαι στους ανθρώπους λες κι είναι σκουπίδια και σαβούρα.
Γιατί, ο δολοφόνος που φέρεται έτσι, πιθανόν αύριο να αντιμετωπιστεί το ίδιο. Και χειρότερα. Κι αυτό το "πιθανόν" είναι ελπίδα. Και χαρά.
YΓ1
Συγγενεύουσα λίστα με αυτήν εδώ, η λίστα με τα love-stories
