ΚΙ ΑΛΛΕΣ 15 ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΕΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ ΣΕΙΡΕΣ.

Eδώ κι  άλλες σειρές...

http://celinathens.blogspot.gr/2013/06/top-15.html










15)                                          FAWLTY TOWERS   .

                                                         Stars:
                                          John Cleese, Prunella Scales, Andrew Sachs

                  http://www.imdb.com/title/tt0072500/?ref_=nv_sr_1

        

Χιούμορ που δε το βρίσκεις πια, παλαιομοδίτικο και πολύ "Βρετανικό" ίσως για κάποιους.










14)                                                           CARNIVALE


                                                                      Stars:
                                                         Michael J. Anderson, Adrienne Barbeau



                                     http://www.imdb.com/title/tt0319969/?ref_=nv_sr_1  



                                              

Στον πρώτο κύκλο είμαι, η σειρά διακόπηκε στον δεύτερο για λόγους μη προσδοκώμενης τηλεθέασης. Παρα είναι "εσωστρεφής", αινιγματική, αντιεμπορική και μοναδική. Αμερική του μεσοπολέμου, κι ένα τσίρκο γυρνάει στην επαρχία δίνοντας παραστάσεις. Μυστήριο, μεταφυσική, Καλό-Κακό δίχως ευδιάκριτους ρόλους και ταυτότητες, ντεηβιντλυντσικό, μία από τις ποιοτικότερες και "καλλιτεχνικότερες" σειρές που έχω δει. 

13)                                                            COMMUNITY

                                              

                                                                                                  Stars:

                                                           Joel McHale, Danny Pudi, Donald Glover

                                       http://www.imdb.com/title/tt1439629/?ref_=nv_sr_1

                                  

Μέχρι και τον τρίτο κύκλο. Μετά, χαλάει. Geeks και movie freaks, enjoy!

12)                                                 AMERICAN HORROR STORY

  

                                                

                                                                                               Stars:

                                                               Evan Peters, Jessica Lange, Frances Conroy

                                       http://www.imdb.com/title/tt1844624/?ref_=nv_sr_2

                                                   

Τρόμος, διαστροφή, μυστήριο, ερωτισμός, ψυχιατρεία, νεκροζωντανοί, σήριαλ κίλερς, μάγισσες, από όλα έχει ο μπαξές. Ο τρίτος κύκλος άνισος. Σημειωτέον ότι κάθε κύκλος είναι ξεχωριστός κι έχει διαφορετική ιστορία από τον επόμενο, έχοντας σχεδόν τους ίδιους πρωταγωνιστές σε άλλους ρόλους! Πιστοί του είδους, προσέλθετε.

11)                                                               FARGO

                                       

                                                                                             Stars:

                                                             Billy Bob Thornton, Martin Freeman, Allison Tolman

                                     http://www.imdb.com/title/tt2802850/?ref_=nv_sr_1

                               

Ο πρώτος κύκλος τελείωσε πρίν λίγο καιρό, μία ιστορία, αρχή, μέση και τέλος. Εμπλέκονται και οι αδερφοί Κοέν στην παραγωγή, λογικό, μιας και και το κινηματογραφικό FARGO είναι ο εμπνευστής. Αρκετά επομένως Κοενικό, μαύρο χιούμορ, τραγική ειρωνεία, ρεαλιστικό και σε σημεία σχεδόν σουρεαλιστικό, τρομερές ερμηνείες και καθηλωτικό: Υπάρχουν επεισόδια κινηματογραφικά, που ξεχνάς ότι βλέπεις τηλεόραση, γνώρισμα βέβαια τώρα που το σκέφτομαι όλων των ποιοτικών τηλεοπτικών σειρών

10)                                               CALIFORNICATION

                                             

                                                                                         Stars:

                                                   David Duchovny, Natascha McElhone, Evan Handler 

                                            http://www.imdb.com/title/tt0904208/?ref_=nv_sr_1

                           

Ο Ντουκόβνυ είναι ένας "καταραμένος" σύγχρονος Αμερικανός συγγραφέας που πηδάει ό,τι κινείται, έχοντας πάντα στο μυαλό του πώς να ξανασμίξει με τη μεγάλη του αγάπη, 

δεν έχει ιερό κι όσιο, οι ηθικοί του φραγμοί είναι υπαρκτοί αλλά δεν πάνε by the book παρά με τη καρδιά και το κάτω του κεφάλι. Hank is in town, lock up the wives and the daughters! Kυνικός και ρομαντικός, αναίσθητος κι ευαίσθητος, περισσότερο κωμικό παρά δραματικό, όποιος ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο, ας του ρίξει μια ματιά.

  

        

9)                                                 PERSON OF INTEREST

                                 

                                                                                       Stars:

                                                    Jim Caviezel, Taraji P. Henson, Kevin Chapman

                         

Ο πρώτος και ο δεύτερος κύκλος έχουν αρκετές καλές στιγμές, με το συνολικό αποτέλεσμα να είναι μάλλον άνισο. Μία ευχάριστη σειρά, αστυνομοκατασκοπευτική, που ξεφεύγει όχι οριακά αλλά ούτε ιδιαίτερα, από το μέσο όρο. Απο το τέλος του δεύτερου κύκλου, καθώς και σε ολόκληρο τον τρίτο, η σειρά απογειώνεται, η ένταση αυξάνεται, η αγωνία και το θέαμα μεγαλώνουν, καθώς γίνεται και πιο απρόβλεπτο.

8)                                                             SHERLOCK

                                        

                                                                                          Stars:

                                                Benedict Cumberbatch, Martin Freeman, Una Stubbs

                         

Στη προσπάθεια της να φανεί πρωτότυπη και "ευφυέστερη" από τον τηλεθεατή, υποπίπτει και σε σφάλματα. Το πρόσημο όμως είναι θετικότατο, οι ρυθμοί απίστευτα γρήγοροι, το σενάριο ιδιαίτερα ευρηματικό και φυσικά η ερμηνεία του Cumberbatch τρομερή.

7)                                                  TRUE DETECTIVE

                              

                                                                                   Stars:

                                                    Matthew McConaughey, Woody Harrelson

                    http://www.imdb.com/title/tt2356777/?ref_=nv_sr_2

                                         

Το στόρυ τίποτα φοβερό, πρόσφατα μάλιστα αποκαλύφθηκε ότι ο δημιουργός ξεπατίκωσε για το σενάριο του, παλαιότερα βιβλία, συγκεκριμένα για έναν συγκλονιστικό μονόλογο του Μακόναχυ. Εδώ οι ερμηνείες είναι όλα τα λεφτά, ιδιάιτερα ο Μακόναχυ πλάθει έναν από τους 5-6 πιο ενδιαφέροντες ήρωες που έχουμε δει ποτέ σε τηλεοπτική σειρά. Ο τύπος κεντάει κυριολολεκτικά, όσο κι αν το τέλος της, σε μένα τουλάχιστον, χαλάει λίγο. Είναι μία αρκετά ενδιαφέρουσα αστυνομική περιπέτεια, και λόγω του πρωταγωνιστικού της διδύμου, μετατρέπεται σε κάτι πολύ παραπάνω.

6)                                             THE WALKING DEAD

                                                                                        Stars:

                                              Andrew Lincoln, Jon Bernthal, Sarah Wayne Callies

                              http://www.imdb.com/title/tt1520211/?ref_=nv_sr_1

                                  

                               

Η καλύτερη post apocalyptic-zombie σειρά που έχει βγει, κι αν αυτό δε λέει πολλά λόγω του χαμηλού-μη πω κι ανύπαρκτου- ανταγωνισμού, μία από τις πιο αγωνιώδεις και συναρπαστικές. Ακριβή παραγωγή, που καταφέρνει να διατηρεί το ενδιαφέρον της ύστερα από πέντε σεζόν: Δε το λες κι εύκολο με τέτοια υπόθεση. Νομίζω πάντως ότι αρκετοί θα πούνε ότι το έχει χάσει (το ενδιαφέρον), γούστα..

5)                                                 HOUSE OF CARDS

                                   

                                                                                   Stars:

                                                   Kevin Spacey, Michael Gill, Robin Wright 

                                             http://www.imdb.com/title/tt1856010/?ref_=nv_sr_1

                                  

        

Το κράξιμο το ρίξαμε εδώ,

http://celinathens.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html

 αλλά και πάλι, δεν αλλοιώνει το γεγονός ότι είναι σειράρα. Επιστροφή επιτέλους για τον Σπέησυ σε κάτι της προκοπής, σκιαγραφεί έναν πολύ καλό άνθρωπο που διαρκώς ανεβαίνει τα σκαλιά του Λευκού Οίκου, μοιράζοντας πόνο γύρω του.

4)                                             MARRIED WITH CHILDREN

                                           

                                                                                             Stars:

                                                           Ed O'Neill, Christina Applegate, Katey Sagal                  

                                    http://www.imdb.com/title/tt0092400/?ref_=nv_sr_1       

                                          

Ισοπέδωση, ξεσκισμα στον θεσμό της Οικογένειας, ξέσκισμα παντού δηλαδή, προιωνίζοντας ίσως αρκετές σύγχρονες σειρές, κυνικές και ωμές μέχρι το μεδούλι, που σαρκάζουν αγρίως ό,τι βρεθεί στο διάβα τους. Αναμφίβολα πρωτοποριακό κι αστείο, κάφρικο και μισανθρωπικό, λυπάσαι τον Bundy την ίδια στιγμή που τον χλευάζεις, και το λιγότερο θες να σκοτώσεις τη γυναίκα του (τα παιδια του απλώς να τα πετάξεις απο καμια πολυκατοικία, κι αν σωθούν, σώθηκαν). 

Κατι σαν Συλβέστρος που υποφέρει απτον Τουήτυ, σαν Κογιότ που βασανίζεται από το roadrunner, νεροκουβαλητής της οικογένειας του και καλτ, γραφική σισσύφεια φιγούρα στον έβδομο κύκλο μιας κωμικοτραγικής Κολάσεως, ο Αλ Μπαντυ είναι κάτι παραπάνω από ένα θύμα-κορόιδο της μικροαστικής τάξης: σαν παραμορφωτικός καθρέπτης, αντανακλώνται πάνω του όλα τα στραβά και τα άσχημα των μικροαστών. Με την επισήμανση ότι είναι παραμορφωτικός, εντάξει, δεν είμαστε και τόσο καραγκιόζηδες.

3)                                            GAME OF THRONES

                               

                                                                                     Stars:

                                                          Lena Headey, Peter Dinklage, Emilia Clarke

                                   http://www.imdb.com/title/tt0944947/?ref_=nv_sr_1

                           

Θέλω σύντομα να ανεβάσω μία ανάρτηση για το game of thrones, εξηγώντας την απήχηση του στην Δύση. Προς το παρόν, θα πω ότι από κύκλο σε κύκλο γίνεται και καλύτερο, βιαιότερο και συναρπαστικότερο. Και θα αποτελέσει αντικείμενο μίμησης στο εξής, όλο και περισσότερες σειρές θα βγαίνουν με περισσότερους ήρωες, για να μπορούν οι σεναριογράφοι να σκοτώνουν, καθ'όλη τη διάρκεια τους, αρκετούς από αυτούς, ώστε η σειρά να κερδίζει σε δραματικότητα, ένταση και κορύφωση, η Δύση πια γουστάρει να βλέπει τους ήρωες της να πεθαίνουν, κι αυτό έχει τριπλή ανάγνωση, αλλά, τα υπόλοιπα στην ανάρτηση..

2)                                                              HANNIBAL

                                     

                                                                                               Stars:

                                                                   Hugh Dancy, Mads Mikkelsen, Caroline Dhavernas

                                         http://www.imdb.com/title/tt2243973/?ref_=nv_sr_1

                              

Κάτι true detective, american horror story κλπ, είναι american pie μπροστά του. Ο Χάνιμπαλ Λέκτορ επιστρέφει, και ο Μίκελσεν καταφέρνει το ακατόρθωτο, όχι να μας κάνει να ξεχάσουμε τον Χόπκινς, κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Αλλά να σταθεί απέναντι του,όχι λιγότερο μοχθηρός, όχι λιγότερο αιμοδιψής και φρικτός, όχι λιγότερο συναρπαστικός, περισσότερο εσωστρεφής, περισσότερο υπομονετικός, αινιγματικός και δολοπλόκος. 

Φρίκη, βία, τρομερό σενάριο, τρομερή κινηματογράφηση, ένα έργο τέχνης, μία Ωδή στο Απόλυτο Κακό, κι ένα Καλό, ενσαρκωμένο στον επίσης πολύ καλό συμπρωταγωνιστή, σύμβουλο του FBI, Γουίλ Γκράχαμ. Ενα Καλό παραπαίον, χτυπημένο, φαινομενικά εύθραυστο, αλλά πάντα παρόν, για να αντιμετωπίσει ό,τι δε μπορεί να αντιμετωπιστεί:Τη Φρίκη που σαλεύει στα έγκατα της Ανθρώπινης Φύσης.

Ο πρώτος κύκλος είναι πολύ καλός. Ο δεύτερος είναι τρεις σκάλες παραπάνω.

1)                                                        BREAKING BAD

                                 

                                                                                        Stars:

                                                               Bryan Cranston, Aaron Paul, Anna Gunn

  

                                     http://www.imdb.com/title/tt0903747/?ref_=nv_sr_1

                                        

 Τί να πω για αυτή τη σειρά;! Για όσους δε γνωρίζουν: Ο πρώτος κύκλος έχει επεισοδιάρες αλλά και κάποια βαρετά επεισόδια. Ο δεύτερος κύκλος είναι ακόμα περισσότερο άνισος, μολονότι ξεκινά τόσο συναρπαστικά. Από τον τρίτο κύκλο και μετά ξεκινά ένα ρολερκόστερ που παρακαλάς να μη τελειώσει. Ο Γουόλτερ Γουάιτ είναι με διαφορά ο πιο πολυσύνθετος τηλεοπτικός ήρωας που έχει εμφανιστεί, προκαλώντας τόσο διαφορετικά συναισθήματα στον τηλεθεατή. Περιπέτεια, δράμα, κωμωδία, κοινωνικό, θρίλερ, γκανγκστερικό, ηθογραφία, αγωνία και λαχτάρα να σε νοιαζόμαστε κύριε Γουάιτ κι όχι μόνο εσένα, γιατι ξεπροβάλλει θεόρατος πλάι του ο Τζέσι Πινκμαν: Ενα ημιπρεζακι, που εξελίσσεται κι αυτός σε έναν από τους πιο πολύσύνθετους, "ανθρωπινότερους", τραγικότερους και συμπαθητικότερους ήρωες που έχουμε δει ποτέ. Το αρχικό στόρι δε το λες ρεαλιστικό, όμως η σειρά είναι. Σκιαγραφεί ανθρώπινες υπάρξεις στην εντέλεια, σαν ζωγράφος που προσθέτει όλο και περισσότερες πινελιές καθώς περνούν τα επεισόδια. Η αγωνία από τον τρίτο κύκλο και μετά δεν έχει υπάρξει εντονότερη σε σειρά, σε διάρκεια τουλάχιστον.

Δεν υπάρχει κάτι παραπάνω, κάνε λίγο υπομονή στον δεύτερο κύκλο, και δες το μέχρι το συγκλονιστικό τέλος, το οποίο για μένα είναι περισσότερο το επικής εσωστρέφειας, χαμηλότονο και μνημειώδες granite state , το προτελευταίο δηλαδή, παρά το θορυβώδες και back to the roots τελευταίο επεισόδιο, το οποίο,γράφτηκε από τον Γκίλιγκαν για να μη πάθουν κατάθλιψη οι φανατικοί της σειράς, μην αντέχοντας τη σπαρακτική-νικημένη απόγνωση του granite state. Και καλά έκανε ο Γκίλιγκαν, γιατι η σειρά τελειώνει όπως οι περισσότεροι θα θέλαν να τελειώσει, με τον μίστερ Γουάιτ να μην αφήνει τίποτα όρθιο....

remember my name..

definitely we will

ΤΟ ΣΚΥΛΟΣΠΙΤΟ.

Τη πρώτη φορά, νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα. Πώς αλλιώς να το ερμηνεύσω; Όταν σου λέει κάποιος ότι από εδώ και πέρα θα περπατάς με αλυσίδες στα χέρια, δίχως να εξηγεί τίποτα άλλο, το πιο λογικό πράγμα δεν είναι να κλείσεις το τηλέφωνο και να το ξεχάσεις;
Θυμάμαι πολύ καθαρά τη πρώτη νύχτα που με σπάσανε στο ξύλο. Όταν τελείωσαν, μου έδωσαν τις αλυσίδες μου. Και μου είπαν ότι δε θα ξαναβγείς ποτέ στο δρόμο δίχως αυτές.

Το επόμενο πρωί, τις φόρεσα. Δεν αντέχω το ξύλο. Εξω στον δρόμο, είδα κι αρκετούς άλλους να τις φοράνε. Μιλήσαμε. Θυμώσαμε. Κάποιος προσπάθησε να τις βγάλει. Γίναμε πολλοί κι ένιωσα ότι αυτός ο καφκικός εφιάλτης θα έληγε σύντομα. Όσο ισχυροί κι αν ήταν, ήμασταν περισσότεροι. Κάποιοι κατάφεραν να τις αφαιρέσουν. Ανάμεσα τους, κι εγώ.

Το ίδιο βράδυ, έφαγα ακόμα περισσότερο ξύλο. Και δεν ήταν κανείς εκεί για να με βοηθήσει..

Το επόμενο πρωί, τις ξαναφόρεσα. Εξω, όσοι τις φορούσαν, ήταν περισσότεροι απο εχθές. Και, σε αντίθεση με χθες, αυτό που ένιωσα δεν ήταν αγανάκτηση. Αλλά, παρηγοριά. Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο. Ένιωσα ότι δεν ήμουν ο μόνος. Και παρηγοριόμουν για τη δειλία και τη κατάντια μου. Ταυτόχρονα όμως, στεναχωριόμουν για αυτό που έβλεπα: Πρώην περήφανοι άνθρωποι, τώρα να περπατούν με αλυσίδες στα χέρια, 
δίχως κανείς να τους εξηγεί έστω γιατί.

Το ίδιο βράδυ, οι ίδιοι βασανιστές, μου έφεραν ένα ζευγάρι αλυσίδες ακόμα.
"Αυτές, στα πόδια." Είπαν. Κι εφυγαν.
Όταν είδα την οργή να επιστρέφει στα πρόσωπα των διπλανών μου, αναθάρρησα. Θυμήθηκα ότι είμαι άνθρωπος, κι ότι οι άνθρωποι δε πρέπει να περπατουν με αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια.
( Για να είμαι ειλικρινής, το φαινόμενο δεν εμφανιζόταν για πρώτη φορά. Σποραδικά, στο παρελθόν, τύχαινε να πέσω πάνω σε ανθρώπους με αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια. Αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Μπορεί να τη βρίσκουν έτσι, είχα σκεφτεί. Άσε που ήταν και λίγοι και μακρυά από τη γειτονιά μου. Περισσότερο απειλή είχα νιώσει, παρά λύπη ή απορία.)
Θυμήθηκα λοιπόν ότι είμαι άνθρωπος, και μαζί μου, το θυμήθηκαν πολλοί. Αποφασίσαμε να τις βγάλουμε. Στη Πλατεία, είχαμε μαζευτεί κάτι εκατοντάδες χιλιάδες. Και τους τις πετάξαμε στα μούτρα.

Το ξύλο που έφαγα αυτό το βράδυ ήταν ακόμα χειρότερο. Την ώρα που με δέρνανε, λίγο πριν λιποθυμήσω, σκέφτηκα ότι θα πεθάνω. Μα, δε πέθανα. Δίχως καλά καλά να μπορώ να δω τον εαυτό μου στον καθρέπτη, το πρησμένο μου πρόσωπο κι εγώ συμπεράναμε ότι αυτές οι αλυσίδες δε πρέπει ποτέ να ξαναβγούνε από τα χέρια και τα πόδια. Θα δυσκολεύονταν οι κινήσεις μας, δε θα μπορούσαμε να τρέχουμε ή να τρώμε ή να κάνουμε έρωτα το ίδιο με πριν, αλλά δε πειράζει, θα συνηθίζαμε.

Την επόμενη μέρα, αυτό που παρατηρούσα στον δρόμο πια δεν ήταν πόσοι φοράνε τις αλυσίδες.
Αλλά πόσοι, δε τις φοράνε. Δε τους έβλεπα ως αδούλωτους, δε τους έβλεπα ως κουράγιο.
Τους έβλεπα ως παραφωνία. Ως κάτι που μου χαλάει τη σκλαβιά. Όσοι φορούσαν τις αλυσίδες, παράδοξο μεν αλλά με ελευθέρωναν. Από τη σκέψη ότι κατάντησα σκλάβος. Όσοι δε τις φορούσαν, με κάποιο τρόπο, μου υπενθύμιζαν ότι είμαι σκλάβος. Το ότι είμαι σκλάβος, τη πραγματική αυτή κατάσταση μπορούσα να την αντέξω. Τη σκέψη όμως ότι είμαι σκλάβος, όχι.
Κοιταγα τους μη αλυσοδεμένους, και αισθανόμουν το ίδιο μίσος που είχα νιώσει εκείνο το πρώτο πρωινό για τους βασανιστές μου. Το μίσος αυτό με γιατρευε, έκλεινε τις πληγες στα χέρια και στα πόδια, τις πληγές από τις αλυσίδες.

Το επόμενο βράδυ, οι ίδιοι βασανιστές εμφανίστηκαν ξανά. Δε πίστευα στα αυτιά μου όταν μου ανακοίνωσαν ότι από εδω και πέρα, θα περπατάω στα τέσσερα, όπως τα σκυλιά. Ρώτησα γιατί, δε μου απάντησαν αρχικά. Κάποιος ξεστόμισε κάποιες δικαιολογίες, δε τις κατάλαβα. Η Ελλάδα βρίσκεται σε κίνδυνο, είπε. Αν δε μάθουμε να περπατάμε σα τα σκυλιά, θα χαθούμε. Δε τόλμησα καν να ρωτήσω γιατί εσείς περπατάτε σαν άνθρωποι, δίχως αλυσίδες. Δεν ήθελα να ξαναφάω ξύλο, δεν το άντεχα.

Το πρωί, βρέθηκαν αρκετοί να φωνάξουν ότι γεννηθηκαμε άνθρωποι, ότι γεννηθηκαμε να κοιτάμε στον ουρανό κι όχι στη γη, ότι δεν είμαστε τετράποδα για να περπατάμε στα τέσσερα, ότι αν το δεχτούμε αυτό, τότε τίποτα δε τους εμποδίζει να εξισώσουν τις ζωές των ανθρώπων όχι με τα σκυλιά, αλλά με το τίποτα. Δεν ήμουν ο μόνος που τους άκουγε καχύποπτα. Τα γόνατα μου, άπειρα από την επαφή τους με την άσφαλτο και το χώμα, τσουρουφλίζονταν και γδέρνονταν. Η μέση μου πονούσε. Όταν έμαθα ότι κάπου εκεί υπήρχε γκρεμός και ότι κάποιοι σέρνονταν μέχρι εκεί για να πέσουν τελειώνοντας έτσι το μαρτύριο, ένιωσα ξανά κάτι που είχα καιρό να νιώσω: Συμπόνοια, θλίψη και οργή.
Ήταν λες και οι νεκροι συν-βασανισθέντες μου, με ενδιέφεραν περισσότερο από τους ζωντανούς.
'Αρχισα να σκέφτομαι ότι κάτι που αγαπάς περισσότερο όταν είναι νεκρό, δεν είναι κάτι που νοιάζεσαι ή αγαπάς. Μάλλον είναι κάτι που προτιμάς να πεθαίνει,
 όχι τόσο γιατί είμαστε πολλοί και δε μπορούν να μας συντηρήσουν όλους αλλά γιατί είναι κάτι που μπορεί να σου ξυπνήσει μέσα σου πέντε -δεκα συναισθήματα. Ήταν σα να λέγαμε στους υποψήφιους αυτόχειρες, αυτοκτονήστε για να συγκινηθούμε. Για να θυμηθούμε ότι, μολονότι περπατάμε πια στα τέσσερα, ήμαστε ακόμα άνθρωπου, για να επιβεβαιωθούμε ότι μπορούμε ακόμη να νιώσουμε.
Το βέβαιο είναι ότι ασχολούμασταν περισσότερο με αυτούς που έπεφταν στο γκρεμό, παρά με αυτούς που μας φώναζαν να σηκωθούμε στα πόδια μας. Είχαν αρχίσει να φαίνονται πια λίγο ενοχλητικοί.
Εκνευριστικοί. Αλαζονικοί. Στον κόσμο τους. Παραφωνία.

Kι όταν κάποια γυάλινα βλέμματα σε μία γυάλινη οθόνη, μου έλεγαν ότι δε πρέπει να σηκωθώ ξανά στα δύο μου πόδια, αναρωτήθηκα μήπως έχουν δίκιο.


Πριν τις αλυσίδες, είχα μερικά λεφτά, μου είπαν μαζί τα φάγαμε και μάλλον είχαν δίκιο, έπρεπε να τους τα δώσω.
Πριν τις αλυσίδες, αν ήμουν νέος μου είπαν ότι περίσσευα κι ότι έπρεπε να φύγω 'εξω, 
είχαν δίκιο, 
έφυγα.
Πριν τις αλυσίδες, αν ήμουν γέρος, μου είπαν ότι οι γέροι δε πεθαίνουν κιόλας, κι είχαν δίκιο, 
πέθανα.

Φόρεσα τις αλυσίδες, δεν είχα πια λεφτά, ο Ολάντ με έλεγε φαφούτη

http://www.iefimerida.gr/news/168911/%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%81%CE%B2%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%81-%CE%BF-%CF%83%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CF%84-%CE%BC%CE%B9%CF%83%CE%B5%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%86%CF%84%CF%89%CF%87%CE%BF%CF%8D%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%AF-%C2%AB%CF%86%CE%B1%CF%86%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%82%C2%BB

κι είχε δίκιο,
 γιατι τα δόντια μου έχουν αρχίσει να χαλάνε.

Φόρεσα τις αλυσίδες, σιγά σιγά άρχισα να τρελαίνομαι, η Λιθουανή Υπουργός Υγείας είπε ότι η ευθανασία είναι κάτι που πρέπει σιγά σιγά να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε για τους ψυχικά ασθενείς, 
κι έχει δίκιο, 
γιατί στη κατάσταση που είμαι δε μπορώ να βοηθήσω στην ανάπτυξη και στη παραγωγική ανασυγκρότηση

http://www.iatronet.gr/eidiseis-nea/perithalpsi-asfalisi/news/27939/lithoyania-efthanasia-gia-xronioys-pasxontes-proteinei-i-ypoyrgos-ygeias.html


Φόρεσα τις αλυσίδες και μου είπαν ότι το ρεύμα δεν είναι κοινωνικό αγαθό, 
κι είχαν δίκιο, 
άσχετα αν στη προσπάθεια μου να ζεσταθώ  ή να κρατηθώ στη ζωή με μηχανήματα στο σπίτι, 
πέθανα και πάλι.





Ετσι, τί πιο λογικό, από το να ακούσω με μεγάλη σοβαρότητα και συγκατάβαση τους πρώην βασανιστές μου
-είχαν πάψει να με βασανίζουν γιατί ήμουν πια πειθαρχημένος, 
η ψυχή και το μυαλό μου,
 ένα σύνδρομο Στοκχόλμης-
'οταν μου ανακοίνωσαν ότι από δω και πέρα, θα έπρεπε να ζω σε ένα σκυλόσπιτο. Πόσο δίκιο είχαν αυτή τη φορά, 
πώς θα μπορούσε κάποιος που περπατάει στα τέσσερα να ζει σε ανθρώπου σπίτι;
Τους παρέδωσα το σπίτι μου ακούγοντας, και σύρθηκα στη νέα μου κατοικία. 
Μέσα ήταν πιο ευρύχωρο από ότι φαινόταν απέξω.

Και δεν είμαι εγκληματίας επειδή έμαθα να ζω με αλυσίδες, άλλωστε πριν λίγο καιρό μου τις έβγαλαν από τα χέρια και τα πόδια, δε χρειάζονται πια, έμαθα να περπατώ με χέρια και πόδια δεμένα δίχως αυτές, τώρα που οι αλυσίδες είναι στη ψυχή.
Και δεν είμαι εγκληματίας επειδή έμαθα να περπατάω στα τέσσερα, άλλωστε τα γόνατα δε γδέρνονται πια, σκλήρυναν, συνήθισαν το χώμα και την άσφαλτο.
Και δεν είμαι εγκληματίας επειδη έμαθα να ζω μες σε ένα σκυλόσπιτο, μακρυά από ο,τιδήποτε ανθρώπινο που συνειδητοποίησα πια ότι δε μου ανήκει.
Ειμαι εγκληματίας γιατί τα παιδιά που θα φέρνω στον κόσμο, δε θα σκεφτούν ποτέ ότι είναι αφύσικο το να περπατάς στα τέσσερα, με χέρια και πόδια δεμένα απο αόρατες αλυσίδες. Είμαι εγκληματίας γιατί τα παιδιά μου θα σκεφτούν ότι σε ένα σκυλόσπιτο είναι φυσιολογικό να μένεις. Κι ότι κάθε αμφισβήτηση για τη κατάσταση αυτή, είναι παράλογη, σχεδόν ανήθικη, ουτοπική. 'Οτι η ανθρώπινη κατάσταση δε πρέπει να διαφέρει από αυτή του σκύλου.

Κι αυτός θα είναι ο κανόνας. Απαράλλακτος και αμετάβλητος για τα επόμενα χρόνια.

Απλά, όπως κάθε κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του, έτσι και κάθε δράση έχει αντίδραση,
 'ετσι και κάθε κατάσταση έχει τις ανεπιθύμητες συνέπειες/παρενέργειες  της.
 Κάποια από τα σκυλιά αυτά, θα γεννηθούν μολυσμένα. Μολυσμένα από τη σκέψη ότι αυτό που βιώνουν είναι παράλογο. Μολυσμένα από τον ατράνταχτο ρασιοναλισμό του ότι, από τη στιγμή που έχουν δύο πόδια, δε πρέπει να περπατούν στα τέσσερα. Κάποια έχουν ήδη γεννηθεί. Αλλά και κάποιοι αλυσοδεμένοι είναι κοντά στο να τις σπάσουν.
Όταν μαθαίνεις σε κάποιον να είναι σκύλος, να περιμένεις ότι μπορεί να πάθει κι ότι παθαίνουν μερικά από αυτά: Να λυσσάξει.
Κι ένα σκυλί που λυσσάει, είναι επικίνδυνο. Μπορεί τη στιγμή που περπατάς έσυ στα δύο σου πόδια, ανυποψίαστος κι αμέριμνος δίπλα του, να σε δει με κακό μάτι. Να ξεχάσει τους βασανιστές του. Να θυμηθεί φευγαλέα τί ήταν κάποτε. Και να σε δαγκώσει. Να σε δαγκώσει με τα φαφούτικα του δόντια. Γιατί, τα χαλασμένα δόντια, παραμένουν δόντια. Και θα το θυμηθείς όταν θα μπήγονται στη σάρκα σου.
Όπως έπεσε ο πρώτος στον γκρεμό κι ακολούθησαν χιλιάδες, έτσι χιλιάδες θα ακολουθήσουν και τα δόντια του πρώτου αυτού σκυλιού στη μαλακή σου σάρκα.
Αφού από άνθρωπο με έκανες σκύλο, μπορεί κάποτε να αντιληφθείς εξ ιδίων, τι παθαίνουν τα σκυλιά όταν λυσσάνε.
Τι παθαίνεις κι εσύ, όταν αμέριμνος περπατάς ανάμεσα τους.