Παρασκευή, 30 Ιανουαρίου 2015

ΤΟ ΑΝΤΙΠΑΛΟ ΔΕΟΣ



1) Ακόμα κι αν βγούνε αύριο στη φόρα υποκλαπείσες συνομιλίες Τσίπρα- Σόϊμπλε και να ακούσουμε σε αυτές διαλόγους τύπου "Τα χάψανε όλα οι βλάκες, το σχέδιο προχωράει κανονικά", 
σε τίποτα αυτό δε θα άλλαζε το ορθόν του γκρεμοτσακίσματος της προηγούμενης συμμορίας κυβερνητικών δολοφόνων από την εξουσία: Φανταστείτε μόνο να είχαν εκλεγεί ξανά όσοι κατακρεούργησαν τη χώρα. Το πρόβλημα δεν θα ήταν μόνο η συνέχιση της γενοκτονικής πολιτικής, το πρόβλημα θα ανέκυπτε στην οριστική  ρήξη του συνανήκειν και της συλλογικής μας συμβίωσης σε αυτή τη χώρα. Ποιός σε μία τέτοια περίπτωση δε θα είχε δηλητηριαστεί παντελώς από το μίσος του για τον άλλον, ποιός δε θα έβλεπε δυστυχισμένους δίπλα του και δε θα είχε στερέψει από οίκτο; Ποιός δε θα έβλεπε ανθρώπινα δράματα και δε θα σκεφτόταν "Καλά να πάθετε προσκυνημένα ζώα", ποιανού η ταπείνωση θα άφηνε περιθώριο για καλοσύνη κι αλληλεγγύη; Η έλευση του Σύριζα στην εξουσία έφερε κάτι σαν φως, κάτι σαν αναθάρρηση, κάτι που έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν ξανά λίγη περηφάνεια, λίγο εγωισμό, κάποια σκέψη τύπου "Δεν είμαστε τελικά ολοσδιόλου σάπιοι". Ειπώθηκε 'έστω ένα δείγμα ΟΧΙ στους Ευρωπαίους σκατόψυχους (εννοώ τους ευρωενωσιακούς αξιωματούχους αλλά και το κομμάτι των λαών που θεωρούν τους Έλληνες κάτι σαν παράσιτα που πρέπει να τιμωρηθούν και να εξαθλιωθούν). 
Είδα κάτι Σοιμπλε και Νταισελμπλουμ να αλλάζουν χρώμα, να εκτοξεύουν απειλές, να τσαντίζονται και να ανησυχούν και σκέφτηκα ότι και μόνο για αυτό, άξιζε που βγήκε ο Σύριζα: Για να δω αυτούς τους σκατόψυχους να χάνουν τη ψυχραιμία τους.

2) Ας υποθέσουμε ότι μία νέα κυβέρνηση ήταν μία 100% πατριωτική, λαική κι ανυστερόβουλη κυβέρνηση. Τί θα έκανε αυτή; Καταρχας θα μας έβγαζε από την ΕΕ κι ύστερα θα προσπαθούσε να βάλει τάξη στα αναπόφευκτα συντρίμμια, προσπαθώντας παράλληλα να βρει νέους συμμάχους και να προσπαθήσει να κερδίσει ό,τι μπορεί καλύτερο, παζαρεύοντας με το σύνολο των μεγάλων δυνάμεων, ακόμα και με αυτούς που διαολόστειλε. Ολο και κάτι θα έχουμε να τους προσφέρουμε, όλο και κάτι θα μπορούσαμε να πάρουμε για να σταθούμε όρθιοι, κάτι ανάλογο δηλάδή με ό,τι έπραξε ο σπουδαιότερος των Ελλήνων πολιτικών, Ιωάννης Καποδίστριας. Και σιγά σιγά, ίσως να βρίσκαμε τον δρόμο μας.
Αυτό που εννοώ με τα παραπάνω είναι ότι όπως και να έχει, είτε με την καλύτερη κυβερνηση είτε με μία ιμιτασιον εκδοχή αριστερής διακυβέρνησης, είτε ακόμα και με πουλημένους που απλά φόρεσαν φιλολαϊκό μανδύα, όπως και να έχει, τα επόμενα χρόνια θα είναι χειρότερα ακόμα και από τα τωρινά, ακόμα και εθνικές καταστροφές είναι πιθανές.
Σε τίποτα δεν αλλάζει πάλι αυτό την αναγκαιότητα γκρεμοτσακίσματος της προηγούμενης κυβέρνησης. Δόξα τω Μαρξ , έστω τον Κέυνς, έστω τον οποιονδήποτε, οι δολοφόνοι έφυγαν. Τωρα πια, με ανανεωμένη την εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον, ίσως μπορούμε να απεμπλακούμε από τη θανατηφόρα αγκαλιά των Γερμανών, των Βορείων γενικότερα, όλων αυτών που θέλησαν να κάνουν την Ελλάδα, νεκροταφείο.

3) Και οι Αμερικάνοι κύριε; Αυτοί είναι με μας ή με τους άλλους;
Και ποιοί είναι οι άλλοι;
Από δημοσιεύματα και δηλώσεις αξιωματούχων, παρατηρώ ότι οι Αμερικάνοι δε μας πετροβολάνε τόσο. Δεν τον έχουν τον Τσίπρα και στα όπα όπα (τρελό αριστεριστή τον αποκαλούν κάποιοι) αλλά μία ψύχραιμη αποτίμηση θα ήταν η εξής: Περισσότερο με το μέρος του είναι παρά απέναντι του.
Δε ξεχνώ ότι οι Αμερικάνοι κατέστρεψαν τη χώρα μέσω του αχυράνθρωπου τους, δε ξεχνώ τα ΔΝΤ κλπ, δε ξεχνώ ότι το Ελληνικό δράμα το προξένησαν αυτοί, εκτός κι αν κάποιος είναι τόσο χαζός ώστε να νομίζει ότι ο αχυράνθρωπος τους έκανε ό,τι έκανε το 2010 από δική του πρωτοβουλία κι όχι κατόπιν εντολών από τη μαμά πατρίδα. Ειμαι βέβαιος ότι υπάρχουν, το λιγότερο, δίαυλοι επικοινωνίας της ηγεσίας του Συριζα με την Αμερική, κι είμαι επίσης βέβαιος ότι εκεί ποντάρει η ηγεσία του Συριζα για την εδραίωση της εξουσίας της. Τό ότι ο Συριζα πήρε με το καλημέρα θέση υπέρ της Ρωσίας, εμένα προσωπικά με έκανε να χαρώ, δίχως να θεωρώ το Ξανθό Γένος Σωτήρα των Ελλήνων ή το Καλό απέναντι στο Δυτικό Κακό, 
θεωρώ ότι μία μικρή χώρα οφείλει να είναι ευέλικτη και να παιζει με όλους τους μεγάλους, όπως ανέφερα και παραπάνω. Αν σκεφτείς και ότι οι Ευρωναζί αναμφισβήτητα θέλουν να μετατρέψουν τους Ελληνες και τα παιδιά τους σε πουτάνες, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ξεπροβάλλει ακόμα πιο αναγκαία η αναζήτηση συμμαχιών με τους Ρώσους, τους Κινέζους ή δε ξερω και εγώ ποιους.
Αλλά αν σκεφτεις ότι ΗΠΑ και Ρωσία είναι στα μαχαίρια και ότι ο Συριζα την έχει τη φιλοαμερικανιά, πώς στο διάολο εξηγείται η θέση υπέρ των Ρώσων; Και ότι αμέσως οι Ρωσοι αναγνώρισαν τη βοήθεια κι έσπευσαν να υποστηρίξουν τη νέα Κυβέρνηση;
Δεν έχω ιδεά τί συμβαίνει εδώ. Κι επειδή εμπιστοσύνη στον Συριζα, ανεξαρτήτως της ανακούφισης μου για το εκλογικό αποτέλεσμα, δεν έχω, καλό θα είναι να μη παίρνουν τα μυαλά κανενός αέρα αλλά και παράλληλα να μην επιστρέψουμε ξανά στη μαυρίλα: Το παιχνίδι άρχισε, κι οποιοι κι αν είναι οι όροι και τα στρατόπεδα του, ο λαός πρέπει να συμμετάσχει, να απαιτήσει, να δράσει, με ό,τι όπλο έχει στα χέρια του. Η αναμπουμπούλα φέρνει καταστροφές, η αδράνεια και η παθητικοποίηση μακροπρόθεσμα φέρνει ακόμα μεγαλύτερες. Ενδέχεται οι Αμερικάνοι να μας χρησιμοποίησουν για την αποσταθεροποίηση ή και για την κατάρρευση της Ευρωζώνης, ενδέχεται οι Βορειοευρωπαιοι να μας χρησιμοποιήσουν ως αντιπαράδειγμα για τους Νότιους, τσακίζοντας μας, ενδέχεται οι υπόλοιπες δολοφονικές κυβερνήσεις των Νότιων Σαμαράδων τύπου Ραχόι να τους συνεπικουρήσουν, ενδέχεται να μπει μπουρλότο. Όσο γραφικό ή αστείο κι αν ακουστεί, η απάντηση των Ελλήνων δε πρέπει να είναι άλλη από το ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ. Αν είναι να πέσουμε όπως και να χει, τουλάχιστον να πέσουμε με κρότο, όχι με λυγμό.

4) Ξεκάθαρα και τίμια: Η μοναδική περίπτωση που θα υποστήριζα ότι εντός καπιταλιστικού συστήματος, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για τον λαό από ότι εκτός, θα ήταν αν ήξερα ότι ανήκω στους ευνοούμενους αυτού του συστήματος. Προφανώς και οι ενοχές μου για τους εκτός που ψωμολυσσάνε δε θα μου επέτρεπαν να διατυμπανίσω αυτή μου τη πίστη, αλλά αυτή η πουτάνα η ανάγκη και ο φόβος της επιβίωσης είναι μεγάλο πράγμα, 
ακόμα και τους πραγματικούς ιδεολόγους κι αγωνιστές, πόσο μάλλον εμένα,
 ενίοτε τους λυγίζει.
Στο πλαίσιο των παραπάνω διαπιστώσεων, δηλώνω ότι όπου βλέπω τους συριζαίους να παίρνουν έστω και μέτρα- ασπιρίνες, θα τους υποστηρίζω, 
ό,τι φιλολαικό, θα το υποστηρίζω και ό,τι θα φανερώνει ότι δεν είναι παρά μία από τα ίδια με τους προηγούμενους, θα το υπογραμμίζω και θα το χτυπάω. Στην αναμπουμπούλα όπως έγραψα, δεν είναι σωστό κατά τη γνώμη μου να κάθεσαι και να χτυπάς αδιακρίτως  τους συριζαιους (ανελοσυριζαιους) πλάι με τους Βορίδηδες και τους καναλαρχοποταμίσιους. Θα είναι μετά δύσκολο για τον λαό να σε ξεχωρίσει από αυτούς, θα σε ταυτίσουν με αυτούς και θα σε λένε συστημικό.
Πιστεύω ότι αν πολεμούνε δύο στρατόπεδα κι εσύ δεν είσαι με κανένα από αυτά,
το να μείνεις απραγος, δεν είναι ψυχραιμία αλλά δειλία. Θα πρέπει να μπεις κι εσύ στον πόλεμο, αναδεικνυοντας τις διαφορες ή τις ομοιότητες (μεταξύ τους αλλά και μεταξύ αυτών και εσενα), 
θα πρεπει να υποστηρίζεις κάθε τι φιλολαϊκό ή να χτυπάς κάθε τους κωλοτούμπα, 
θα πρέπει να ματώσεις κι εσύ, προφανώς μη ξεπουλώντας τις αρχές σου.
Ακουσα τον Βαρουφάκη να λέει ότι θα πρέπει να τερματιστει η μνημονιακή υποχρεωση για πρωτογενές πλεόνασμα 4,5% και το 70% αυτού απόδοση στους δανειστες-βρυκόλακες (οχι, δε μιλησε αυτος για βρυκολακες). Μιλησε για χαμηλότερο πλεονασμα και επενδυση των χρηματων που περισσευουν, για αναπτυξη. Μαζί του.
Μαζι τους για ό,τι είναι καλό για τον λαό, μαζί τους για την καταργηση του 5ευρου στα νοσοκομεια και την επαναπροσληψη των απολυμενων. Μαζι τους για τη ρηξη με τη τροϊκα.
Οχι μαζί τους όταν κοροιδεύουν τον λαό,
 ότι άλλο η Τροικα, άλλο η ΕΕ και το ΔΝΤ.
Οχι μαζί τους όταν τα βρισκουν με τους καναλάρχες, όχι μαζί τους αν δε καταστρεψουν αυτο το αθλιο συστημα, αν δε τα βαλουν με τη ντοπια ολιγαρχία.
Ο Βαρουφάκης επιμένει ότι ο Παπανδρεου είχε καλές προθέσεις.
Μόνο και μόνο για αυτό, όση χαρά κι αν έχω που έπεσε η Γερμανόδουλη σαπίλα,
μόνο και μόνο για τα παραμύθια τους τύπου "Η Ευρώπη αλλάζει"
μόνο και μόνο για τις αυταπάτες που ταιζουν τον λαό διακόπτοντας τις όποιες ελάχιστες τάσεις ριζοσπαστικοποίησης του,
μόνο και μόνο για τη μαυρίλα που θα σκορπίσουν αργότερα μετατρεποντας σε αυτήν τον σημερινο ενθουσιασμό όταν θα αναγγείλουν ότι αυτοί έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν αλλά οι αγορές δε μας πιστευουν,
μόνο και μόνο για αυτά, για τη πίστη τους στο καπιταλιστικο ανθρωποφαγικό σύστημα
νιώθω μεγάλη ικανοποίηση που δε τους ψήφισα κι ούτε θα τους ψηφίσω.
Μακάρι να διαψευστώ, να βρεθεί ένας τρόπος να καλυτερεψει το πράγμα συλλήβδην για τον λαό, να τσακίσουμε τους Γερμανούς μέσα στην ελεγχόμενη από την Γερμανία ΕΕ,
να τσακίσουμε τις αγορές μέσα στο οικονομικό σύστημα που κυριαρχείται από αυτές,
να τσακίσουμε τους πιστωτές/δανειστες κι αυτοί θαμπωμένοι από την Ελληνική ανδρεία να έρθουν να επενδύσουν τα λεφτα τους σε εμάς,
να τσακίσουμε το μεγάλο Κεφαλαιο επιβαλλοντας παντού αύξηση των μισθων κι αυξημενη φορολόγηση τους κι αυτό το Κεφάλαιο, κοκκινίζοντας από τύψεις για τις μέχρι τώρα πράξεις του, κοκκινίζοντας περισσότερο από μία αλλάγή στην ιδεολογία του, να κρεμάσει -αφισες-μπολσεβίκων στους τοίχους του, καταδικάζοντας μετα βδελυγμιας τη Κινεζοποίηση και την εξαθλιωση των εργαζομενων, μα πώς το επιτρέψαμε να συμβει, έχουν κι αυτοί καρδιά και οικογένεια, ζήτω ο λαός και η κορη μου η Σοσιαλίστρια.

Πιστεύω ακόμα ότι η τελική μάχη θα δοθεί μεταξύ Φασισμού και Κομμουνισμού.
Καθήκον των κομμουνιστών είναι να "στρατολογήσουν" όσους περισσότερους γίνεται στο σωστο στρατόπεδο ή τουλάχιστον, να δημιουργήσουν τις συνθήκες ώστε όσο δυνατόν περισσότεροι να αναπτύξουν φιλοκομμουνιστικά αισθήματα. Η απομόνωση θα είναι καταστροφική, όταν παλευουν τα βουβαλια, τα βατραχια πρεπει να πέσουν στη μάχη κι αυτά. Το πιθανότερο είναι να πατηθουν, αλλά κι απέξω να μείνουν, θα πατηθούν ακόμα βεβαιότερα. Μακάρι ο Συριζα να τα καταφερει, να φαμε τα λόγια μας και στις επομενες δημοκρατικες εκλογες να του δωσουμε ένα 80%, αλλά επειδή μάλλον στο τέλος θα τα σκατώσει, να ξερουν καποιοι ότι ο λαός δε θα επιβραβευσει τους κομμουνιστες που θα λένε "Ειδατε, σας τα λέγαμε ότι θα τα σκατώσει"
Θα επιβραβεύσει τους φασίστες που λέγαν ότι θα τα σκατώσει.
Για να μην επιβραβευσει τους φασίστες, πρέπει να βρεθεί το αντίπαλο δέος, που θα χτυπάει δεκα φορές τους φασίστες και μία φορά τους συριζαιους κάθε που φαινονται ανακόλουθοι.
Το αντίπαλο δεος δε πρέπει να ταυτιζεται με τους Βορίδηδες και τους Ψαριανούς στα πανελ του Πρετεντέρη, χτυπώντας τους νυν κυβερνώντες πλαι σε αυτούς.
Το αντίπαλο δεος έχει πολλή δουλειά μπροστά του 
Δυστυχως, θα πέσει μέσα για αλλη μια φορά στις προβλέψεις του για την αδυνατότητα εξανθρωπισμού του καπιταλισμού.
Ευτυχώς, το παιχνίδι άρχισε και η τελική μάχη πλησιάζει.

Τρίτη, 6 Ιανουαρίου 2015

TOP 20 ΤΑΙΝΙΕΣ "ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡΙΚΗΣ" ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΣ.



2ο γκανγκστερικές αστυνομικές περιπέτειες για όλα τα γούστα, από τα 70's μέχρι και το 2013. (Μα καλά, σε πόσες παίζει ο Ντε Νίρο ή ο Πατσίνο;!!)







20)                      MESRINE: L'INSTICT DE MORT   JEAN FRANCOIS RICHET



                            http://www.imdb.com/title/tt1259014/?ref_=nm_flmg_act_18



                                               


                                                      Και τα δύο μέρη εξίσου καλά.






19)                          A DIRTY CARNIVAL                    HA YOO
                                 

                     Biyeolhan geori


                         http://www.imdb.com/title/tt0821442/?ref_=nv_sr_1



                         











18)                       THE FRENCH CONNECTION           WILLIAM FRIEDKIN

                                     http://www.imdb.com/title/tt0067116/?ref_=nv_sr_1


                   








    

            17)             THE RAID 2: BERANDAL                 GARETH EVANS

                                   http://www.imdb.com/title/tt2265171/?ref_=nv_sr_1


                          




Το πρώτο RAID μάλλον είναι η καλύτερη ταινία στο είδος της, ξυλίκι άνευ προηγουμένου, κάτι Βαν Νταμ και Σηγκάλ είναι γατάκια μπροστά του. Το δεύτερο μέρος αποκτά γκανγκστερική χροιά, με τον Απωανατολίτικο τρόπο, κάτι σα το dirty carnival προηγουμένως ή αυτό που ακολουθεί μετά. Όσοι πιστοί προσέλθετε, let the westerns come to thee!







       16)                           25TH HOUR                                  SPIKE LEE

                            http://www.imdb.com/title/tt0307901/?ref_=nv_sr_1


                         




Περισσότερο δράμα παρά γκανγκστερική-αστυνομική περιπέτεια, τις εποχές που ο Νόρτον έδειχνε ότι είναι ο σπουδαιότερος νέος ηθοποιός.







      


15)                        THE UNTOUCHABLES              BRIAN DE PALMA

                           http://www.imdb.com/title/tt0094226/?ref_=nv_sr_1



            








14)            ONCE UPON A TIME IN AMERICA                SERGIO LEONE


                                  http://www.imdb.com/title/tt0087843/?ref_=nv_sr_2


                      





  




 13)                         TROPA DE ELITE                        JOSE PADILHA

                              http://www.imdb.com/title/tt0861739/?ref_=nv_sr_1



                 



Mάλλον η καλύτερη Βραζιλιάνικη ταινία.









12)                  CARLITO'S WAY                        BRIAN DE PALMA

                            http://www.imdb.com/title/tt0106519/?ref_=nv_sr_1


                     






       


  11)  COLLATERAL                                  MICHAEL MANΝ

                         http://www.imdb.com/title/tt0369339/?ref_=nv_sr_1







Κι εδώ περισσότερο με δράμα έχουμε να κάνουμε. Η καλύτερη ερμηνεία του Κρουζ μαζί με το Magnolia.









10)                 NEW WORLD         HOON JUNG PARK

                              

                       Sin-se-gae




Ψηλά εκεί που της αξίζει γιατί είναι η καλύτερη γκανγκστερική περιπέτεια της τελευταίας πενταετίας.


                       

              







9)        AMERICAN GANGSTER                   RIDLEY SCOTT

                       http://www.imdb.com/title/tt0765429/?ref_=nv_sr_1


                 


         




8)                    THE DEPARTED                              MARTIN SCORSESE   

                               http://www.imdb.com/title/tt0407887/?ref_=nv_sr_1


                                


Δεν έχω δει το πρωτότυπο, το οποίο παίζει να ναι και καλύτερο. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, παραείναι ψηλά στη λίστα, υπερακοντίζοντας ταινίες σαφώς ανώτερες του.










7)       TRUE ROMANCE                                      TONY SCOTT




                          



Kι αυτό παραείναι ψηλά στη λίστα, δεν είμαι καν βέβαιος ότι ανήκει εδώ μιας και είναι της συνομοταξίας του PULP FICTION (Σενάριο Ταραντίνο) όμως δεν αναθεωρώ διότι ανήκει στις αγαπημένες μου ταινίες.









6)             GOODFELLAS                                       MARTIN SCORSESE

                          http://www.imdb.com/title/tt0099685/?ref_=nv_sr_1


                     




Και το CASINO ανήκει εδώ αλλά δεν το βάζω μιας και η πάροδος των ετών με έκανε να αδυνατώ να τα ξεχωρίσω, σίγουρα πάντως αυτό εδώ το εμβληματικό φιλμ είναι καλύτερο. Η κλασικότερη, "τυπικότερη" γκανγκστερική ταινία, μαζί βεβαιώς με τον you know who.






5)           DONNIE BRASKO                                      MIKE NEWELL

                      http://www.imdb.com/title/tt0119008/?ref_=nv_sr_3


                       









4)  THE  USUAL SUSPECTS                               BRYAN SINGER



Παρόλο που έχει γκανγκστερ-και τί γκανγκστερ- περισσότερο θρίλερ δωματίου το λες, Οπως κι αν το πεις, αριστούργημα είναι.

                                                









3)  THE GODFATHER                       FRANCIS FORD COPPOLA

                                       http://www.imdb.com/title/tt0068646/?ref_=nv_sr_1


                                        


                       

        Οκ, εντάξει, ιεροσυλία, ανοσιούργημα, αυτή έπρεπε να είναι στην πρώτη θέση. Κι αυτή είναι, μαζί με το δεύτερο μέρος το οποίο σε τίποτα δεν υστερεί. Κάθε λίστα όμως πρέπει να έχει τη προσωπική της πινελιά, αλλιώς θα ξεπατίκωνα άλλες και θα τέλειωνε η ιστορία.







2)    PULP FICTION                                      QUENTIN TARADINO


                               http://www.imdb.com/title/tt0110912/?ref_=nv_sr_1


                              




Μόνο οι 30+ ξέρουν τον αντίκτυπο αυτής της ταινίας στον Κινηματογράφο. Θα μπορούσα να το παίξω κουλτούρα βάζοντας εδώ τη μάλλον καλύτερη reservoir dogs, αλλά θα ήμουν υποκριτής: Αυτή είναι που για μένα στο είδος της δεν έχει ταίρι. Πολύ αίμα για να το πεις κωμωδία, καμιά σοβαροφάνεια για να το πεις τυπικό γκανγκστερικό και πολύ mixed genre για να το κατατάξεις οπουδήποτε. Παρά μόνο εδώ. Θα ήταν το καλύτερο αν δε το ξεπερνούσε το αμέσως επόμενο, το οποίο είναι κλασικότατο στο είδος του.






1)                         HEAT                                        MICHAEL MANN


                                     http://www.imdb.com/title/tt0113277/?ref_=nv_sr_5



                 




Όχι γιατί παίζουν μαζί ούτε γιατί συναντιούνται επί της οθόνης, άλλωστε και στην αποτυχία  righteous kill μαζί είναι. Αλλά γιατί είναι μαζί υπό τη καθοδήγηση της σκηνοθετάρας αυτής, ο οποίος καταφέρνει να δημιουργήσει το συγκλονιστικότερο κι "αντρικότερο" έργο του είδους.

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

ΩΡΑ ΝΑ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ: Ο ΠΑΝΤΕΛΙΔΗΣ, Ο ΜΠΑΛΜΠΟΑ, ΤΟ ΤΖΑΚΟΥΖΙ, Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΚΑΙ Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΚΑΦΚΑ.










Νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να σοβαρευτούμε και να ασχοληθούμε με τα πραγματικά σοβαρά και φλέγοντα ζητήματα, φτάνει πια με τους περισπασμούς και τις λοξοδρομήσεις.
Επομένως: Γιατί κλαις πάλι Παντελή; Μέχρι τώρα έκλαιγες που έφυγε η γκόμενα και τώρα κλαις επειδή γύρισε; Really; Μας δουλεύεις; Θα αποφασίσεις επιτέλους τί θες; 
"Πωωωως μου το κανες αυτό, πες μου σε παρακαλώ..",
 τί σου έκανε ρε; Δυο δίσκους και εικοσικάτι τραγούδια έκλαιγες που την έκανε, τώρα που γύρισε πάλι σου φταίει; Θα αποφασίσουμε επιτέλους τί θέλουμε σε αυτή τη ζωή;
 Γιατί να κλαίμε και όταν φεύγουν και όταν επιστρέφουν οι καψούρες μας; 
Μήπως αυτό που θέλουμε τελικά είναι, όχι μία σχέση ούτε έναν χωρισμό, αλλά το να κλαιμε και να θρηνούμε κάθε που έρχεται το ένα και φεύγει το άλλο; 
Τί θέλουμε σε αυτή τη ζωή;
Το Ευρώ και την ΕΕ αλλά δίχως τις συνέπειες; Τα i phone και τις καπιταλιστικές ανέσεις δίχως να πληρώνουμε τα σπάσμένα όταν το πράγμα πάει στραβά; Θα πάει στραβά, είναι η φύση της ελεύθερης αγοράς. Ανάπτυξη σημαίνει συνεχή δάνεια που την τροφοδοτούνε, καπιταλιστική ανάπτυξη σημαίνει να έχεις ένα αμάξι και να νιώθεις φτωχομπινές που ο δίπλα  σου έχει δύο, έτσι μολονότι είσαι ευκατάσταστος, νιώθεις τίποτας 
έτσι παιρνεις κι άλλα δάνεια για να καλυτερεύσεις ακόμα περισσότερο τον Δυτικό σου way of living, οι Τράπεζες πάντα είναι πρόθυμες να δανείσουν ακόμα και τα παγκάκια σε εποχές ανάπτυξης, κι αυτό γιατί είναι τίγκα στα φράγκα από τις  ξένες Τράπεζες οι οποιες, μαζί με τους υπόλοιπους γύπες των αγορών, δανείζουν κι αυτές και το κράτος σου αγοράζοντας κρατικά ομόλογα,
η χώρα αναπτύσσεται στρεβλώς γιατί αναπτύσσεται μόνο στον τριτογενή τομέα των Υπηρεσιών, βλέπεις είσαι στη Δύση και η βιομηχανική παραγωγή έχει μεταφερθεί στην Ανατολή, σε χώρες όπου οι γεννημένοι σκλάβοι είναι ακόμα πιο δουλόφρονες από εσένα,
τριτογενής τομέας,  η απαραίτητη φούσκα στα ακίνητα, χρηματιστές, τραγουδιστές, αθλητές, διοίκηση επιχειρήσεων γιατί τα παιδιά σου νομίζουν ότι είναι ο Ντι Κάπριο στον Λύκο της Wall Street, παραοικονομία, τα αεριτζήδικα λεφτά που όντως βγαίνουν εκείνη την περίοδο πάνε έξω σε επενδύσεις με ακόμα υψηλότερες αποδόσεις, πάνε έξω σε οφσορ και ενδοομιλικές συναλλαγές γιατί οι πλούσιοι είναι Αντίχριστοι και δε δίνουν στη χώρα σου και πουθενά ούτε του Αγγέλου το νερό, εν τω μεταξύ εσύ είσαι στο τρίτο αμάξι γιατί δε μπορεί να στη λέει ο πουθενάς ο δίπλα με τη τζάγκουαρ και το τζιπ, το παιδί θέλει αρμάνι γιατί αλλιώς μένει χαρμάνι, και στην τελική,
 μαλάκας είσαι να μη φτιάξεις κι ένα τζακούζι; Η μία πισίνα; Η και τα δύο ρε αδερφε, γιατί στη ζωή δε φτάνει το πλάτσα πλούτσα το καλοκαίρι, τα σκάει καλά και η τζακουζιά να φεύγουν οι τοξίνες!

Ετσι η τίγκα στην ανάπτυξη χώρα σου καταλήγει να χρωστάει της μιχαλούς, μη ξεχνάς ότι τα λεφτά που εισέρευσαν είναι δανεικά και οι Σαυλόκ θέλουν τη λίβρα τους από τη σάρκα σου,
εσύ σα χώρα όσο μπορείς να δανείζεσαι για να τους ξεπληρώσεις κι έχεις κούτελο στις διεθνείς χρηματαγορές, το κάνεις, όλοι είναι ευχαριστημένοι, από τα εκατό που μπαίνουν δε πάει ούτε μία δεκάρα σε παραγωγικές επενδύσεις, τα ογδόντα πάνε στις τσέπες των ντόπιων οφσοράδων, τα υπόλοιπα δέκα μίζα, τα υπόλοιπα δέκα φτάνουν για αυτό το καταραμένο το τζακούζι σου,
κι έρχεται μία μέρα που είτε οι ξένοι πράκτορες που εξέλεξες παίρνουν εντολή σαν manchurian candidates και τα κάνουν λίμπα λέγοντας "Μα γιατί μας δανείζετε ρε ζώα, δε βλέπετε ότι τα χρέη μας είναι στον Θεό;
Είτε οι απέξω γύπες βλέπουν ότι τα λεφτά τα έκανες τζακούζι και όσα σου (τους) δάνεισαν, θα τα πάρουν όταν ο ήλιος βγει από τη Δύση, πανικοβάλλονται, πουλάνε τα ομόλογα σου σε ακόμα πιο γύπες, τα σπρεντς πανε να συναντήσουν μαζί με τα χρεή σου τον Θεό,
ο Θεός σε αγαπάει μεν αλλά όπως βλέπεις δε πολυασχολείται με τα επίγεια έτσι σε αφήνει στο έλεος του,
οι πιο γύπες αγοράζοντας στο 20 θέλουν να αποπληρωθούν στο 100, μένουν απέξω από τα psi σου, έρχονται μετά να σου πάρουν καταθέσεις, σπίτια, αμάξια,
και είναι τόσο άθλιοι που θέλουν ακόμα και το τζακούζι!

"Πώς μου πήρες το ευρώ, πες μου σε παρακαλώ,  πάνω που είχα υποθηκεύσει και τη μεζονέτα..."

Ακου τώρα τί γίνεται, άκου φίλε μου Παντελή. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη ξέρει τί θέλει. Στο δίλημμα: "Μέσα στο Ευρώ και σιγά σιγά γενοκτονημένοι ή εκτός Ευρώ και ο Θεός βοηθός", σε αυτό όπως και στο δίλημμα: "Επανασύνδεση με αυτή που με πλήγωσε μολονότι θα με ξαναδιαλύσει ή της ρίχνω πόρτα και με μια αγάπη καινούρια θα χαράξω πορεία",
σε όλα τα σοβαρά δηλαδή διλήμματα της ζωής που ο σύγχρονος άνθρωπος στέκει μετέωρος, "μα τί να κάνω δε ξέρω", η απάντηση είναι ότι ξέρει πολύ καλά τί θέλει.
Και η αιτία της αναποφασιστικότητας του είναι ότι αυτό που πραγματικά θέλει δεν είναι τίποτα από τα δύο.
Αυτό που πραγματικά θέλει δεν υπάρχει σαν επιλογή, και ο ίδιος πείθει υποσυνείδητα τον εαυτό του ότι υπάρχει σαν επιλογή μπας και κάποιος από μηχανής Αη Βασίλης, του το φέρει από την καμινάδα.
Αυτό που πραγματικά θέλει είναι το ένα από τα δύο αλλά όχι όπως στα αλήθεια είναι αλλά οπως θα ήθελε αυτός να είναι.
Θελει δηλαδή το Ευρώ αλλά όπως ήταν πριν, 2000-2009.
Θέλει τη γκόμενα αλλά όπως την έχει φαντασιωθεί, σκύλα και αλήτισσα απέξω για να εξακολουθεί να τον καψουρεύει αλλά και Παναγία από μέσα για να τον κοιτά στα μάτια.
Δε θέλει "κοκα κόλα χωρίς καφεϊνη και κρέμα γάλακτος δίχως λιπαρα" όπως λέει ο Ζίζεκ
θέλει κανονικά τη κοκα κόλα του με τη καφεινη και τη κρέμα γάλακτος με τα λιπαρά και ταυτόχρονα να μη παχαίνει και να είναι αυτά υγιεινά.
Θέλει το ναρκωτικό, χωρίς τις βλαβερες συνέπειες. Θελει τη γυναικα δηλητηριο αλλά αυτή να του είναι πιστή σαν Καλόγρια στον Θεό. Θέλει να ξενυχτάει δίχως τους μαυρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Θέλει τον γάμο δίχως τις ευθύνες του. Θέλει την καπιταλιστική ανάπτυξη δίχως τις συνέπειες της φούσκας.
Θέλει την Ευρωπαική ένωση με τα πακέτα της όχι τη συνεπακόλουθη καταστροφή.


"Ζητάς να μπειιιιιις..κι από το παθος της στιγμής..."

Στεκουμε μπροστά στο δίλημμα θέλοντας τον τρίτο δρόμο αλλά τρίτος δρόμος δεν υπάρχει, κάτι πήγε να κάνει ο Μπλαιρ με τον Σημίτη αλλά τους φάγαν τα συμφέροντα:)
Στεκουμε μπροστά στο δίλημμα και το ένα μας ξινίζει, το άλλο μας βρωμάει, και μένουμε εκεί πεισμωμένοι σαν μικρά παιδιά γιατί δε μπορεί, κατά ένα μαγικό τρόπο το τρίτο το αλλιώτικο θα έρθει να μας βρει. Τρία είναι τα στάδια κάθε χώρας που βρίσκεται σε καπιταλιστική ανάπτυξη, πρώτον, "μπορώ να έχω ό,τι θέλω"! Μετα όταν έρχονται οι μέλισσες, "γιατί δε μπορώ να έχω ό,τι θέλω;", και όταν αρχίζουν να τσιμπάνε, "θα περιμένω να μου έρθει αυτό που θέλω κρατώντας την αναπνοή μου μέχρι να σκάσω αν δε μου το φέρουν"!!

Μπουμ.


Και τώρα τί;

Καταρχάς για να μη ξεχνιόμαστε από τα σοβαρά: Καλλιτέχνη Παντελη. Είναι ολοφάνερο ότι τα νέα σου τραγούδια είναι ξεψυχισμένα. Πριν που ήσουν φτωχός και μόνος καουμπόυ, τραγουδούσες τους χωρισμούς σου με πάθος, οκ, δεν είσαι ο David Coverdale, αλλά ο λαός σε γούσταρε γιατί ταυτίστηκε με τη πάρτη σου. Εβγαζες πραγματικό πόνο γιατί όντως πονούσες γιατί όντως σε παράτησε γιατί όντως πολλές γυναικες είναι σκληρές με τα φτωχαδάκια σαν εμάς. Τωρα που έγινες γνωστός και υποθέτω ότι στη πέφτουν σα χιονοστιβάδα από παντού, έχασες αυτό που είχες, την γνησιότητα σου, τη μαγκια της ειλικρινειας σου, με έφτυσε και θέλω να πεθάνω κι επί της ευκαιρίας, δεν έχω ούτε τη ΔΕΗ να πληρώσω, τί να κάνω, να κλαιω μες στα σκοτάδια ή να το αγοράσω τελικά αυτό το ξυραφάκι να τελειώνουμε;
Και τώρα που όχι μόνο ΔΕΗ μπορεις να πληρώνεις λόγω της επιτυχίας σου αλλά μέχρι κι αυτό το καταραμένο το τζακούζι που έκλεψες από τον προπεριγραφόμενο κύριο, δε σου βγαινει συναισθημα, δε σου βγαινει πόνος, δε σου βγαινει καημος. Με αποτέλεσμα τραγούδια νερόβραστες σούπες, σα τις σούπες που φτιαχνει τώρα ο προπεριγραφόμενος πάλι κύριος, όχι στο τζακούζι του γιατί είπαμε του το έκλεψες.




Ενας άλλος σπουδαίος άνθρωπος ονόματι Απόλλο Κρηντ, σε μία ανάλογη φάση που περνούσε ένας φίλος του ονόματι Ρόκυ Μπαλμπόα, γύρισε και του είπε: "ΤΗΕ EYE OF THE TIGER, MAN, THE EYE OF THE TIGER"
Αύτή η φράση, που θα αντηχεί στους αιώνες πλάι στο ΛΙΓΟ ΦΩΣ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΦΩΣ του Γκαιτε πριν πεθάνει ή του Αινστάιν για την ανθρώπινη βλακεία,
είναι απλή μέσα στη μεγαλοφυϊα της. Βρες ξανά τη ματιά της Τίγρης αδερφέ. Τα πλούτη και τα μεγαλεία σε εκφυλίσανε, σε μαλακώσανε. Τραβα πίσω στο παλιο το γυμναστήριο, ανέστησε τον Μικυ και γυμνάσου με τους παλιούς σου φίλους, τους τρυπιοπαντελονάκηδες.
Βρες ξανά αυτό που σε πληγώνει και σε ταπεινώνει, μη το φοβάσαι, αστο να σε πλημμυρίσει και τη στιγμή που καταφέρνεις να το αντέχεις, τσάκισε το. Νικησε το. Ασε τα πλούτη και τους ιματζ μεηκερ και τις βιζιτούδες και τις δεξιώσεις, καμαρούλα μια σταλιά, βρες την ουσία πίσω από όλα αυτά. Το αληθινό συναισθημα, την αληθινή αγάπη, τους αληθινούς σου φίλους.

Μη φοβάσαι ρε
καιρός να πάψεις να φοβάσαιl
όταν μπροστά στο δίλημμα δεν απαντάς τί θέλεις περιμένοντας την τρίτη ανύπαρκτη περίπτωση, ουσιαστικά αφήνεις τους άλλους να το απαντήσουν για σένα,
μη φοβάσαι, ό,τι είναι να γίνει ας γίνει, κι αν διαδραματίσεις ρόλο ενεργά κι εσύ σε αυτό, ίσως και να το συνδιαμορφώσεις,
μη φοβάσαι ρε, μπροστά σου είναι ο φύλακας του Κάφκα που δε σε αφήνει να διαβεις τις πύλες του Νόμου, της Δικαιοσύνης, μόνος σου δε τον κάνεις καλά, φώναξε κι αλλους 
και ο φύλακας θα την κάνει με ελαφρά.
EYE OF THE TIGER, MAN.:)
Δε μασάμε, δηλαδή μασάμε, και το 2015 θα μασήσουμε ακόμα περισσότερο αλλά μπορούμε να μασήσουμε κι αυτούς που παιζουν με τις ζωές μας.
Καλή χρονιά να έχεις φίλε/φίλη. Κι εγώ σου υπόσχομαι ότι θα ρίξω λίγο τη μαυρίλα γιατί πολύ το μιζέριασα τελευταιά το πράγμα.
Τσάκω και τραγουδάκι μόρτικο για να ξεπλύνουμε λίγο το αυτί (no hard feelings Παντελή, άσε τί γράφω εδώ που το παιζω θολοκουλτούρα, τις έχω πιει τις τεκιλες μου με τα τραγούδια σου, ειδικά αυτό με το κακό σκυλί που ψόφο δεν έχει μα η καρδούλα μου αντέχει ευτυχώς:))








Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΝΤΙΔΗΜΟΦΙΛΗΣ ΑΝΑΡΤΗΣΗ.



Και κάπου εδώ τελειώνουν τα ψέμματα, και τα παχιά τα λόγια και τα ανέξοδα φληναφήματα. Τις επόμενες μέρες, ίσως ούτε καν μήνες, θα γραφτεί Ιστορία 
και οι μέρες που γράφεται η Ιστορία δεν είναι -την ώρα που γράφεται- ούτε ένδοξες, ούτε λαμπρές ούτε πανηγυρικές. Είναι μέρες πόνου, μέρες σκληρές, μέρες θυσίας, πανικού, 
μέρες που απαιτούνε δύναμη κι άτεγκτη αποφασιστικότητα κι άκαμπτη βούληση.
 Μάθαμε να θεωρούμε θρίαμβο και δόξα το ΟΧΙ στον Ιταλό εισβολέα, ώρα να μάθουμε και τις συνέπειες των ΟΧΙ, ή μπορεί να είναι κι ώρα να μάθουμε τις συνέπειες των ΝΑΙ.
Η Ιστορία δε γράφεται από καταθλιπτικούς, ούτε από πρεζάκηδες (των ευρωενωσιακών ή λοιπών οραμάτων) ούτε από πλαστελίνες ούτε από το ίντερνετ, ούτε καν από happenings στον δρόμο. Η Ιστορία δε γράφεται με λόγια αλλά με πράξεις, κι όσο προσπαθώ να τεκμηριώσω τον τρόπο που γράφεται, τόσο απομακρύνομαι από αυτό που νομίζω ότι γράφω αλλά ουσιαστικά δεν γράφω. Τα λόγια είναι ψευτικα, τα λόγια είναι αρλούμπες, οταν γράφεται Ιστορία, οι πρωταγωνιστές της δε μιλάνε, όποιος μιλάει δε γράφει Ιστορία αλλά εξακολουθεί ουσιαστικά να συμμετέχει ως κομπάρσος σε αυτήν που γράφτηκε μέχρι τότε όσο αυτός μιλούσε. Μέχρι τώρα μιλήσαμε πολύ, μάλλον γιατί αυτό θέλαμε, να μιλάμε δηλαδή κι όχι να γράφουμε την Ιστορία. Δεν είναι τόσο καταδικαστέο όσο ακούγεται, ούτε είναι εύκολο από τη μία στιγμή στην άλλη ο καταναλωτής του Θεάματος να μετατραπεί σε υποκείμενο των Ιστορικών εξελίξεων από αντικείμενο που έμαθε τόσα χρόνια να είναι.

Κι όλα αυτά στο θετικό σενάριο ότι θα γραφτεί ξανά Ιστορία. Γιατί παίζει και να εξακολουθήσει να γράφεται η υπάρχουσα.



Μη περιμένεις τα κόμματα να σε σώσουν. Είτε ανήκουν στις παλλακίδες των Ευρωπαίων, είτε ανήκουν στους "εξευμενιστές" των Ευρωπαίων είτε απορρίπτουν τους ευρωπαίους αλλά προσκυνούν τους ντόπιους καπιταλιστές ανθρωποφάγους είτε ακόμα κι αν απορρίπτουν συλλήβδην όλους αυτούς. Οποιος περιμένει τα κόμματα να τον σώσουν ουσιαστικά περιμένει την αποτυχία τους και η αναμονή αυτή δεν είναι ελπίδα αλλά φόρτωμα ευθυνων κι ανάθεμα σε αναμονή. Η παθητική ελπίδα είναι η αυριανή ανθρωποφαγία, 
όταν ελπίζεις διχως να σκέφτεσαι και να πράττεις, είναι σα να περιμένεις με λαχτάρα σχεδόν να αποτύχουν αυτοί στους οποίους ήλπιζες ώστε να έχεις κάπου να φορτώσεις μετά την ευθύνη της δικής σου Μη-συμμετοχής, την ενοχή της παθητικότητας σου.
 Ολοι αυτοί που περιμένουν τον Σύριζα να τετραγωνίσει τον κύκλο, μέσα τους ξέρουν πως η κατάσταση δεν αλλάζει έτσι εύκολα και θα είναι οι πρώτοι που θα βγούνε μετά να κατηγορήσουν τον Σύριζα ότι τους παραμύθιασε.
Όχι, δε θα σου φταίει ο σύριζα μετά, ακόμα κι αν όντως σε παραμυθιάζει
Εσύ φταις που ύστερα από όλον αυτόν τον ορυμαγδό πληροφοριών δεν έμαθες ακόμα τί εστί Ευρωπαίκή ένωση και αγορές και Καπιταλισμός και παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Ακόμα κι αν δεν τα πληροφορήθηκες όλα αυτά, εσύ φταις που δεν τα έψαξες.

Βαρέθηκα να τα ρίχνουμε όλα στα κόμματα, βαρέθηκα τον ανεύθυνο λαό που τον κοροιδεύουν κι αυτός δε φταίει σε τίποτα, βαρέθηκα αυτη τη κακομοιριά, τη κουτοπονηριά και την αυτοαθώωση, 
"δε φταιω με ξεγέλασαν, δε φταίω, αυτός μου τα υποσχέθηκε, τι να έκανα, φοβήθηκα/απελπίστηκα/κουράστηκα, αυτοί με κράτησαν στην αμάθεια και με παραπληροφορούσαν".
Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι τόσο τα σάπια κι άθλια κόμματα που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια και όντως την κατέστρεψαν. Το πρόβλημα είναι ο λαός, το επίπεδο πολιτικής αντίληψης του, η ευθυνοφοβία του, το βόλεμα του, οι κατάρες για την κατσίκα του γείτονα και η συνεχής αυτοαθώωση του. 
Τα παραπάνω δεν ισχύουν για αυτόν που ξέρει ότι η ΕΕ είναι καταστροφή αλλά την επιλέγει γιατί πιστεύει ότι μόνοι μας είμαστε τόσο άχρηστοι που θα καταλήξουμε πάλι σε μία ντόπια αυτή τη φορά χούντα, με τους Λατσοσαλλοβαρδινογιάννηδες πχ να παίρνουν τη θέση της Siemens και της Deutsche Bank.
Δεν ισχύουν για τον σημερινό βολεμένο του Καθεστώτος που πιστεύει ότι όσοι κι αν καταστραφούν, οι δικοί του δεσμοί με το Καθεστώς, θα τον σώσουν.
Δεν ισχύουν για το νεοφιλελεύθερο φασίστα που ξέρει ότι ο Καπιταλισμός για να λειτουργήσει σε συνθήκες ύφεσης απαιτεί εξόντωση πολλών συνανθρώπων του και υποδούλωση των επιζώντων, έχει ένα πλάνο, άλλωστε αν συνεχιστεί αυτό το βιολί, είναι πιθανόν ότι σε λίγα χρόνια που θα έχουμε μείνει οι μισοί, να γραφτούν χρυσές σελίδες Οικονομικής Ιστορίας, με τρελούς ρυθμούς ανάπτυξης, ακόμα και επαναδημιουργίας μιας ισχυρής Μεσαίας Τάξης που θα έχει το δικό της μερίδιο στο χυμένο αίμα της εργατιάς.
Δεν ισχύουν φυσικά για τη ντόπια πλουτοκρατία που κάνει τη δουλειά της και καλά κάνει γιατί δεν είναι κορόϊδα, το συμφέρον της κοιτά όπως κάνει αιώνες τώρα.
Δεν ισχύουν καν για τον ντόπιο φασίστα , με τους δεσμούς με τη παραπάνω ντόπια πλουτοκρατία, ο οποίος, σε μία αυριανή αποκομμένη από την ΕΕ χούντα, πιστεύει ότι θα έχει εξασφαλισμένο μέλλον ως το μαντρόσκυλο των αφεντικών.

Για να μη περιπτωσιολογώ και τραβήξει πολύ, αυτό που λέω είναι ότι, όσο ποταπα κι αν είναι τα κίνητρα ορισμένων,
-δεν αναφέρομαι στη πρώτη κατηγορία ανθρώπων, 
το κίνητρο εκείνων δεν είναι ποταπό-
τους σέβομαι πολύ περισσότερο απο τους τριαπουλάκιακάθονται. Σέβομαι αυτούς που έχουν σχέδιο, αυτούς που έχουν καταστρώσει τη στρατηγική τους και περιμένουν να την εφαρμόσουν ή την εφαρμόζουν ήδη. Σέβομαι αυτόν που σκέφτηκε πέντε πράγματα και βάσει αυτών κινείται, αυτόν που δε περιμένει σα μαλάκας να γράψουν οι άλλοι την Ιστορία αλλά προσπαθεί είτε να τη γράψει μόνος του είτε να συμμετάσχει, ως προνομιούχος, στο γράψιμο της. Προφανώς και οι φασίστες ή οι πλουτοκράτες ή τα υπόλοιπα σκυλιά τους είναι εχθροί του υπόλοιπου λαού, προφανώς και τα πράγματα φτάνουν σιγά σιγά στο σημείο που δε θα χωράμε όλοι σε αυτή τη γη, ή θα χωρέσουμε σκλαβωμένοι κι ατιμασμένοι σε αυτούς που κερδιζουν. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι δεν αντέχεται άλλο η κλάψα και η κακομοιριά για αυτό και προβαίνω σε τέτοιες αηδιαστικές κατα τα αλλα εκδηλώσεις σεβασμου: Θελω να τονίσω ότι μέχρι κι αυτό είναι άξιο περισσότερο σεβασμού από πχ αυτόν που θα ψηφίσει Αριστερα και μετά, στην πιθανή αναμπουμπούλα 
και την τρομοκράτηση του από το παρακράτος, θα καταλήξει στη φυσική θέση του που πηγάζει εκ του μικροαστισμού του: Στου Θεατή και κουταβιού της Ακροδεξιάς.

Τα ίδια όμως που αναφέρω για την παθητική ψήφο για τους ευρωενωσιακούς αριστερούς, τα ίδια ισχύουν και για όσους νομίζουν ότι καθάρισαν με μία ψήφο στο ΚΚΕ. Δε θα αλλάξει σχεδόν τίποτα αν το ΚΚΕ διπλασιάσει τα ποσοστά του. Νιέντε, νάδα, μηδεν εις το πηλίκον.
Ισχυρό ΚΚΕ δε σημαίνει τίποτα απολύτως αν ο λαός δεν είναι ισχυρός. Και ο λαός θα είναι ισχυρός όταν συνειδητοποιήσει την ισχύ του, όταν θελήσει να επιδείξει την ισχύ του, όταν καταλάβει ότι ακόμα και μία ψήφος στο ΚΚΕ δεν αλλάζει την θέση του ως κομπάρσου των εξελίξεων. Για να είναι πρωταγωνιστής των εξελίξεων, θέλει δρόμο κι όχι κάλπη, η κάλπη είναι μηδεν. Φαντάσου λοιπον αν η κάλπη είναι μηδεν, πόσο ακόμα πιο μηδεν είναι η Μη καλπη, το να υποταχτεί δηλαδή στη θέληση αυτών που του καθορίζουν το μέλλον ψηφίζοντας. Καταλαβαίνω αυτόν που λέει ότι η ψήφος δεν είναι τίποτα, μόλις πριν λίγες γραμμές το ίδιο έγραψα κι εγώ. 
Αλλά αν το λέει αυτό και δεν είναι στα βουνά οργανώνοντας την επανάσταση, τότε είναι ακόμα πιο πρόβατο από αυτους με τη παθητική ψήφο. Γιατί αυτοί κάνουν έστω αυτό το τίποτα. Λιγότερο από το τίποτα είναι τα Πανουσοειδή με τη μόνιμη άρνηση και την ουσιαστικά εξυπηρέτηση του Συστήματος μέσω του μηδενισμού τους
"ΙΔΙΑ ΣΚΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ 300"
Ναι, υπάρχει και λιγότερο από το μηδεν. Ειναι αυτοί που κρίνουν τα πάντα ως υποταγμένα ενώ οι ίδιοι με την απραξία τους είναι ακόμα πιο υποταγμένοι ή κάτι χειρότερο: Βολεμένοι στο υπάρχον Συστημα (Χειρότερο για αυτούς που τους γουστάρουν, καλύτερο για τους ίδιους που δουλεύουν τα κορόϊδα).

Υποθέτω ότι δεν είναι τόσο δημοφιλή όλα αυτά. Το να πουλάς ελπίδα είναι εύκολο, το να υποδεικνύεις ότι η ψευδαίσθηση δεν είναι ελπίδα κι ότι αυτή η "ελπίδα" πρέπει να εξαφανιστεί για να αντικατασταθεί από τον ρεαλισμό γεμίζοντας με απελπισία όσους δε μπορούν να αντέξουν το κενό, είναι δύσκολο και δυσάρεστο. Ακόμα κι εγώ που γράφω ό,τι γράφω, μέσα μου ώρες ώρες λέω ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο μαύρα, ότι ο λαός μπορεί να ενωθεί στη βάση των δικών του συμφερόντων ή κάτι χειρότερο, ότι θα καταφέρω με ένα μαγικό τρόπο να επιβιώσω τουλάχιστον εγώ κάνοντας ό,τι χρειαστεί. Η ψευδαίσθηση που κατηγορώ υπάρχει μέσα μου, ένα κομμάτι μου θα ήθελε με έναν μαγικό τρόπο ο Συριζα να έφερνε την ευημερία, δίχως να χρειαστεί να συγκρουστούμε με καμια ΕΕ, εντός Ευρώ, εντος Καπιταλισμού, με εμένα να αξιοποιώ τα όποια προσόντα μου και να κατορθώνω να επιβιώνω, μακάρι να επιβίωναν κι όλοι οι συνάνθρωποι μου δηλαδή, αλλά αν χανόντουσαν και μερικοί, 
δε θα τα έβαφα και μαύρα. 
Είναι εύκολα τα λόγια και η από καθέδρας κατηγορία των πολλών. Είναι δύσκολο να αναγνωρίσεις στον εαυτό σου ότι είσαι σχεδόν το ίδιο μικροαστικό νούμερο με ό,τι κατηγορείς. Είναι εύκολο να γράφεις πως πρέπει να γράφεται η Ιστορία, είναι δύσκολο στην ίδια ανάρτηση να αμφισβητεις ότι εσύ το μπορείς. Είναι εύκολο να κατηγορείς τον φόβο του Αλλου, είναι δύσκολο να παραδέχεσαι ότι ο ίδιος φόβος είναι θρονιασμένος μέσα σου. Είναι εύκολο να κατηγορείς τον άλλον ότι ανησυχεί μήπως χάσει κι αυτά τα λίγα που ακόμα έχει, κι όταν κοιτάς τα δικά σου λίγα, αναρωτιέσαι μήπως υπάρχει ένας μαγικός τρόπος να σωθουν τουλάχιστον αυτά,
 και τα λίγα των άλλων; Δε βαριέσαι αδερφέ, έτσι κι αλλιώς μαλάκες είναι. 
Είναι ευκολο να παραδεχεσαι και τη δικιά σου μαλακια, περιμένοντας ανθρώπους να "αναγνωρίσουν την ειλικρίνεια σου", όταν ακόμα κι αυτή η παραδοχή είναι το ίδιο ανέξοδη με τα λόγια τα παχιά, 
αν παραδέχεσαι τη μαλακία σου δίχως ουσιαστικά να θες να την αλλάξεις, είσαι κάτι χειρότερο από υποκριτής: Εισαι βολεμένος στην υποκρισία, κι είναι χειρότερο γιατί τουλάχιστον αρκετοί υποκριτές, έχουν και τύψεις, ενώ η υποκρισία που εξομολογείται παύει φαινομενικά να θεωρείται υποκρισία.
Φαινομενικά. Είναι χειρότερη από υποκρισία. Είναι υποκρισία που αρνούμενη τον εαυτό της, προσπαθεί να ανακτήσει από το χειροκρότημα μέχρι και το ηθικό πλεονέκτημα.

Δε πιστεύω ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο. Ταυτόχρονα όμως, η παραδοχή της παραπάνω πρότασης είναι κι ο ασφαλέστερος τρόπος για να μην αλλάξουν ΠΟΤΕ. Τί πιο καλύτερο για το Σύστημα να "πειστούν" οι πολίτες ότι δεν αλλάζει τίποτα, επομένως ας αποδεχτούμε τη σφαγή μας.Όχι λοιπον. Ακόμα κι αν δεν αλλάζει, πρεπει να προσποιηθούμε ότι μπορεί να αλλάξει γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να αλλάξει κάποτε. 
Δε φτάνει μόνο η Σκέψη, δίχως οργή και θυμό απομένεις να τους κοιτάς απραγος, αναλύοντας τους.
Δε φτάνει μόνο η Οργη και ο Θυμός, εύκολα μπορεί να μαγευτεις από αυτούς που φαίνονται πιο οργισμένοι από όλους και να φασιστικοποιηθείς δίχως καν να το καταλάβεις. Δεν είναι εύκολο να βρεις τη κατάλληλη ισορροπία μεταξύ Σκέψης και Θυμού, μεταξύ Ψυχραιμίας κι Αποφασιστικότητας, μεταξύ Διορατικότητας και γυαλισμένου ματιού. Δεν είναι εύκολο αλλά δε γίνεται αλλιώς, δεν είναι εύκολο αλλά είναι απαραίτητη προϋπόθεση. Οχι για να αποτρέψεις τα συντρίμμια, αυτά μάλλον είναι αναπόφευκτα. 

Αλλά για να μπορέσεις να ξαναχτίσεις μετά.

ΥΓ Ο,τι κι αν έρθει, και πολύ χειρότερο ακόμα, 
όπως και να έχει,
στα τσακίδια  γενοκτόνοι. Γιατί, φαντάζεσαι οι πολίτες να ξαναεπιλέξουν "σταθερότητα";!!! Όλου του κόσμου τα 1453 δε θα φτάνουν για να κατασφαγούμε όπως θα μας αξίζει.