ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ.

Ξερουμε και οι δυο οτι τιποτα δε διαρκει πολυ,
μοιραζομαστε το ιδιο Μυστικο,
μας κρατα σε αποσταση
μας ενωνει.

Υπαρχει μια αστρικη παραδοξοτητα που τα παντα καθοριζει
υπαρχει ενα αηδονι που ποτε δεν τραγουδα
εχουμε κι οι δυο το χερι στο τιμονι
και που πηγαινουμε, κανεις δεν ξερει πια..

Ενα Μυστικο που με ηδονοβλεπτικες διαθεσεις,
παρατηρει
καθε τι που μας συγκινει,

μεσα στο ιδιο κελι,
μοιραζομαστε εκτος απ'το σκοταδι
και την ιδια ανταμοιβη,

μελι,
σκοταδι,
αγαπη και προσμονη

κι αν ισως τελικα δε διαρκει πολυ,
ταγμενοι στο Μυστικο αυτο θα ειμαστε
προστατευοντας
στο ιδιο κελι παντα
μενοντας

μεχρι να δοθει το σινιαλο
μεχρι οι καταρρακτες να αλλαξουνε πορεια
μικροι ανθρωποι σωπαινουν και περιμενουν
ποιος θα ειναι ο προδοτης σε αυτη την ιστορια?
ποιος το σκοταδι θα αρνηθει και θα σημανει την αυγη?
ποιος θα βγει πρωτος απο αυτο το κελι?

μα κανεις τους δε ξερει
πως το Μυστικο αυτο θα πεθανει μαζι μας
και κανεις δεν θα το μαθει,
γιναμε τωρα εμεις το Μυστικο αυτο
το Μυστικο μας

αυτο που μας χωριζει
ειναι αυτο που μας κρατα μαζι

εξορια,
καταφαση,
καταφυγιο
αιωνιοτητα,
απρεπεια,
μαρτυριο

κι ας λενε οτι τιποτα δε διαρκει πολυ

Μεσα στην αβυσσο της υπομονης
το Μυστικο μας δε θα μαθει
ποτε

κανεις.

"ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ.."

"Αν θες να μαθεις ποιος ειμαι,
το μονο που πρεπει να κανεις, ειναι
να με ρωτησεις."

 Ηθελα να του πω οτι κανεις πραγματικα δε ξερει τι θελει.
Οντως στο βλεμμα μου ηταν καθρεπτισμενη η απορια μου, αλλα και παλι,
δεν ειμαι σιγουρος για το  αν θελω να μαθω το ονομα του.
Η φατσα του ηταν αστεια,
ομως καποιος μπορει
να τη χαρακτηριζε φρικτη.
Ποιος ειναι ετοιμος να συμφιλιωθει και να απολαυσει
τις τελευταιες του στιγμες;
Ποιος αρνειται οτι εχει αλλοτριωθει, και στο νου του θελει να χει
μονο σκεψεις καθαρες;
Ποση υποκρισια χωραει αυτος ο πλανητης;
Κι αν ολοι εμεις δεν ειμαστε παιδια του,
τοτε, ποιανου παιδια ειμαστε;

Κι αν η αληθεια ειναι φρικτη μαζι κι αστεια;
Σα το προσωπο εκεινου του απροσκλητου επισκεπτη;
Κι αν η αληθεια ειναι παγερη και κρυα;
Κι αν θελουμε τον ενοχο, ιδου τοτε ο καθρεπτης;

Ποιος ειμαι;
30 χρονια περασαν κι ακομα δε γνωριζω,
ποιος εισαι;
Εσενα συναντω ο,τι κι αν βρω,
μα παραμενεις Μυστικο,
παραμενεις φυγη, παρηγορια, δηλητηριο
οχι, δε ξερω σε ποιον απευθυνομαι,
ολα για μενα ειναι ακομα ενα Μυστηριο.

Και καθως στεκει σιωπηλος στην πολυθρονα,
μες στη σιωπη θαρρω πως περασε αιωνας
στη κρυα ανοιξη, στη παγωμενη αληθεια
ψαχνω τον τροπο να χωθω στα παραμυθια
εχει γεμισει το κεφαλι μου απ'την αμμο
σκονη και ληθη κι αποφυγη ζωης
να χα τη δυναμη να κοιταζα εκει πανω
διχως σκυμμενο το κεφαλι καταγης

κι απορω, ολο απορω μα τωρα ξερω
οτι η απορια μου ειναι αυτη προσποιητη
δεν ειμαι σιγουρος ποτε για αυτο που θελω
μα η παρουσια του εδω ανεπιθυμητη

θυμαμαι εκεινο το καλοκαιρακι των αθωων
λιγνο κι ανεμελο, καλοκαιρακι ομορφο και δροσερο.
Θυμαμαι τη θεληση μου να ξεχυθω στον κοσμο, τη Νυχτα που ετρεχε στο
αιμα μου, τη μερα που ετρεχε κι αυτη,
θυμαμαι το συμπαν ολοκληρο που κουβαλουσα στο σωμα μου,
τις αγνωστες δονησεις, την θαρραλεα ενωση με το Απροβλεπτο,
θυμαμαι τη δυναμη μου, τη προσευχη μου, τη θλιψη μου που γοργα
γινοταν χαρα

δε θυμαμαι κανενα προσωπο φρικτο κι αστειο, δε θυμαμαι να ξυπνω
με κομμενη την ανασα, δε θυμαμαι τα αλογα να αγριευουν και να με ριχνουν
απ'τη σελα,
δε θυμαμαι τη φρικη
δε θυμαμαι τη φρικη
δε θυμαμαι τη φρικη
θυμαμαι μονο αυτο που νομιζα οτι μου ανηκει
ληθη τωρα κι αναμνησεις
γιναν ενα, γιναν κανενα

Κι εχω απομεινει εδω, σε ενα δωματιο σκοτεινο, με ενα προσωπο
αστειο και φρικτο, να προσπαθω να πεισω τον εαυτο μου οτι ειναι εγω
ενας ακομα εφιαλτης
που μολις ανοιξω τα ματια, θα φυγει.

"Οσες φορες κι αν ανοιγοκλεισεις τα ματια,
εγω θα παραμεινω εδω"

Κι αν ψαχνω για συγχωρεση,
μαλλον χτυπω τη λαθος πορτα..

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Aν συρθω
στη Χλοη την ακοιμητη
διπλα σε ενα πηγαδι διχως πατο
- εκει κοντα διακρινεται μια Νυμφη
εκει κοντα μετουσιωνονται τα Αινιγματα-
τι μορφη θα εχω;
Θα ειμαι πρασινος; Θα ειμαι τοπιο;
Θα μυριζω παραξενη Ανοιξη;
Και καποιος ισως να με καταδικασει,
διπλα στο απυθμενο πηγαδι μενουν αλυτρωτες οι παλιες αγαπες,
εκει σερνονται κι εντρυφουν
στη γοητεια του χωματος,
χωμα γινονται, πρασινες γινονται,
ακινητες,
οπως αιφνιδιαζεται ενα ζαρκαδι απο την τιγρη και μενει ασαλευτο
οπως σε περικυκλωνουν οι εξαγριωμενες αυρες  οταν δεν εχεις τι να πεις,
μοιαζουν με αυτη τη περιβοητη νυχτα που
δε ξημερωσε ποτε,
ρολογια απλωμενα στο βαθος,

ανεξηγητες περιπολιες
απο φιγουρες που ψαχνουν
-μα δεν τις ψαχνουν-
αερικα που μυριζουν νησιωτικο βραδυνο

ναι,
θα παραδεχτω την ενοχη μου
αν παραδεχτεις οτι ειμαι αθωος,
θα υποστω την τιμωρια μου
αν υποστεις το Αδικο και το Παραλογο αυτης,

το πηγαδι φτανει στο κεντρο της γης
κι ακομα παραπερα,
φτανει στην εποχη που οι εννοιες ψαχνανε το σχημα τους,
τωρα μειναν οι φιγουρες να ψαχνουν για υλη
τωρα μειναν τα ρολογια
καρφωμενα ολα στην ιδια ωρα
αυτη η νυχτα δε λεει να ξημερωσει
κρυμμενος στην Χλοη
μεταμορφωμενος σε Χλοη
κομπορρημονω για τη χιλιογραμμενη μου Ακινησια
ολα τελουν εν αρμονια
ολα φανερωνουν το Σκοπο τους

και προκαλουν συγχυση,

διοτι αν οντως ειναι αυτος ο Σκοπος των Πραγματων,
τοτε αδικα, ψαχνουμε ολοι εμεις,
φιγουρες παντα ανησυχες,
                     για Χρονο.....

Η ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΓΚΑΙ ΦΩΚΣ

Μισαλλοδοξες παντα οι σκεψεις μας κινουνται
σε προκαθορισμενες πορειες, διχως αντιδοτο
μονο η σκεψη του θανατου δεν ειναι ικανη να προξενησει τις αλυσιδωτες αντιδρασεις που τοσο χρειαζονται
για να αφυπνισουν
να ικανοποιησουν αρχεγονα παθη
σα μια σταγονα ιδρωτα που φωτιζει το μετωπο σου διχως να προσευχεσαι
καβαλαμε λοιπον τις σκεψεις μας
ενω ξεφευγει αυτο που δε ρωτησαμε ποτε
ποιων σκεψεις ειναι αυτες? Δικες μας?
Ναι, οσο κι οι Ερινυες που επαγρυπνουν για το ατερμονο περα δωθε του Ηλιου
οσο μια λαμψη που δε θελει πια να διαστρεβλωνει
οσο ενα δενδρο που επιμενει να τραγουδα τον ιδιο παλιο ρυθμο

και θα αντιδρασω
θα ρωτησω κεραυνους να μαθω το ονομα σου
θα κοιμηθω πανω στη θαλασσα
θα την αφησω να με ταξιδεψει οπου θελει αυτη
αιωρουμενος πανω απ'το λευκο βασιλειο της βλασφημης πιθανοτητας
να ακουμπαω σα συννεφο
τετραγωνα και θυσιες
ενω θα αποθεωνομαι
"ο πρωτος ανθρωπος που καταφερε να πεταξει"
"ο πρωτος ανθρωπος που τον ερωτευτηκε η βαρυτητα και του χαρισε αυτο το πολυτιμο δωρο"

Δε ξερουν οτι υπαρχουν κι αλλοι σαν εμενα
δε ξερουν για εμας
συντομα θα σταματησουν να μας χαιρετουν και θα θελησουν να μας αποκαθηλωσουν
μα δεν αποκαθηλωνονται
εκεινοι που δε θελησαν να εξουσιασουν ποτε κανεναν,
ουτε εξουσιαστες ουτε προφητες
ειμαστε ηφαιστεια ειμαστε αλητες
ειμαστε η μαγικη λαβα που θα πνιξει τα κομματια της ψυχης μας που εχουν μεινει να δισταζουν
και θα υπαρξουμε αλλιως
πανω στα σκαλοπατια, κατω απο γυμνους ουρανους
μεσα σε ανικητα παλατια
ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΑΛΛΑ ΑΠΟΔΟΧΗ
ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΔΕ ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ ΕΚΤΟΣ ΑΠΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ
ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΚΕΙΝΗ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΘΑ ΜΙΛΑ
ΜΕΣ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ ΒΑΠΤΙΖΕΤΑΙ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΕΑΥΤΟΣ ΜΑΣ

και θα ανεμισουμε σημαιες αγνωστες
μιας αγνωστης πατριδας ξεχασμενης
μεχρι να θυμηθουν τα παιδια της φωτιας πως απ'τη φωτια προηλθανε
και τη φωτια παντοτε θα κουβαλανε
για αυτο κι η λαβα ειναι μαγικη
για αυτο δε θα ειναι εξεγερση αλλα αποδοχη



Με αποδεκατιζει η αναζητηση ενος κατανοησιμου νοηματος
μα ειναι κατι ανωτερο αυτο που με εξαντλει
αυτο που με σκοτωνει
και με καθοδηγει
κατι πολυσημαντο, ανοικειο, δαιδαλωδες
κι οσο το απλοποιω, αυτο θα απομακρυνεται
Θες να αφιερωθεις?
πρεπει να το πιστεψεις
πρεπει να παραδοθεις
και θα αιωρουμαστε μαζι θριαμβευτικα
ΣΑΝ ΑΠΟΞΕΝΩΜΕΝΟΙ ΠΡΩΗΝ ΕΡΑΣΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΟΤΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΟΜΑ ΑΝΑΒΙΩΝΕΙ
και θα πλησιασουμε ενα τρομακτικο αστερι
οσο το πλησιαζουμε
τοσο και θα του μοιαζουμε,

ισως να ειμαστε εκεινοι που δε φοβουνται τις χαραδρες
τις ερημιες
τις σαυρες
τους Κυκλωπες, τις γονδολες
και τις μεταμορφωσεις
Ισως να ειμαστε εκεινοι που αγκαλιασαν τους εχθρους τους
κοκκινες λιμνες κι απογοητευσεις
την Ανταρκτικη
τη βροχη
τους καταδικασμενους

Κοιταξα το λαιμο της
εκει που υπηρχε μια πληγη, τωρα υπαρχει Αιωνιοτητα
θελησα να μακρυνω ξανα τα μαλλια μου
θελησα να απαλλαγω απο τα ασφυκτικα δεσμα της Βεβαιοτητας
θελησα να γινω ομορφοτερος απο ενα τσακαλι που αφηνει τη τελευταια του πνοη
θελησα να υποδυθω για πρωτη φορα τον ερωτευμενο
"ο θανατος δεν ειναι πια δημοφιλης"
προσπαθω να καταλαβω αν ειναι αυτο που θελω
η το ακριβως αντιθετο




Θες να ρθεις μαζι μου?
τοσες ωμοτητες, τοσες διακορευσεις
τοσοι αστροναυτες,κρυφες διαβασεις και  παραξενοι αστερισμοι
η ψυχη μου δεν ειναι παρα κατι που δανειστηκα
θες να ερθεις μαζι μου?

Ολα ειναι πραγματικα,ακομα κι οι ψευδαισθησεις
μεθυσμενα ξωτικα ανασταινουν τη γιορτη
πως θα γινουμε εστω ανθρωποι θνητοι αν δε διεκδικησουμε ποτε την Αθανασια;

χορευει γυμνος
υπνωτισμενος απο δυναμεις που τωρα αρχιζει να καταλαβαινει
κατι πρεπει να θυσιασεις αποψε
για να χορεψεις κΙ εσυ

Και το φεγγαρι θα απλωθει πανω στο δερμα
αγγιξε το για να μαθεις τα μυστικα μου,
αγγιξε το για να μοιασεις στη Νυχτα
τωρα που η νυχτα θελησε να σου εξηγησει
τι θα συμβει
αν διαβεις αυτη την πυλη
ασημενιο φιλι, δακρυγευστο μαντηλι
αμφορεις με το ψεμμα στα σπλαχνα τους
αγκομαχεις καθως μιμεισαι το λιονταρι
κιβδηλοι ηρωες,νεκροι Πηγασοι
τους καβαλας -σα τις σκεψεις- για να προλαβεις
τρομακτικο αστερι και Πεπρωμενο
ταλαιπωρημενη οπτασια μα ασυγκρατητη
μου ελειψαν τοσο οι κραυγες, τα καταφυγια, οι καταρρακτες
τα παραμυθια και τα ποδηλατα

Τι ειναι αυτο που σκαρφαλωσε στη πλατη μου?
Τι ειναι αυτο που τη σαρκα κοκκινιζει?
Τι ειναι αυτο που δε θελει πια να ειναι αορατο?
Τι ειναι αυτο,που σα νεκρολουλουδο ανθιζει?
Τι ειναι αυτο που γεννηθηκε στην Αβυσσο?
και την Αβυσσο δοξολογει οπου κι αν παει
Τι ειναι αυτο που δεν εχει ψυχη κι ομως απογοητευεται
απο την ανεξιτηλη απουσια της Αγαπης?
Τι ειναι αυτο που ποτε δεν ειναι αρκετο?
Τι ειναι αυτο,ταυτοχρονα ΕΚΕΙ κι ΕΔΩ?
Τι ειναι αυτο που αρχιζει οταν τελειωνω
που στρεφεται εναντιον μου
που κλαιει οταν ματωνω?

Στο αρχαιο δασος,οι Δρυιδες αποπροσανατολιζουν τα λογια μου
σας παρακαλω,αγνοηστε τα τελευταια μου λογια
ειναι που μερικες φορες φοβαμαι οτι το αιμα που χυνεται,
χυνεται διχως λογο
κατι με βασανιζει εδω και χρονια
κι αν σταματησει,θα βασανιζω εγω τον εαυτο μου
τοσο πεισματαρης κι απαρηγορητος
σα τη Κομπρα που εχει ξεχασει πως να επιτιθεται
δεν ειναι βασανιστηριο
ειναι δρομος που οδηγησε εδω
τοσος εκφυλισμος τελικα εγινε εξαγνισμος



Οσο κι αν κοστισει
θα το φτασω μεχρι τελους
μονο αν χασω τη Ψυχη μου, ισως καποτε
να τη κερδισω
διχως ψυχη λοιπον και διχως σωμα
δεν εχουμε αντιρρησεις, φρουρια απορθητα
κι απαντησεις
εχουμε ομως μεσα μας κατι που ελευθερωνεται
δε ξερουμε τι ειναι
θα μαθουμε οταν ελευθερωθει
γκρεμιστε τα τειχη
ειμαστε του Δρακοντα η φλογισμενη ανασα
φωτια μες στη φωτια μες στη φωτια μες στη φωτια
κι αυτο που επιμενει,που λυτρωνει, που θεριευει
ο καπνος, μονο καπνος
διχως ψυχη και σωμα

ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΟΥ

Υπαρχει ενα σημαδι στο προσωπο μου.
Μεγαλωνει μερα με τη μερα.
Σαν μια πληγη που δεν επαψε να βαθαινει.
Σαν το σημαδι του Καιν, που ολοενα με βαραινει.
Σαν κατι που δεν επραξα, κι ομως,
φταιω εγω.
Υπαρχει ενα σημαδι στο προσωπο μου.
Στην αρχη ακαθοριστο, απροσδιοριστο,
ο καθενας μπορουσε να το εξηγησει συμφωνα με τις αντιληψεις του,
η εξωτερικη πλευρα της Ενοχης,
ενα κοψιμο στο ξυρισμα,
ενα χτυπημα απο αγνωστο,
ενα φιλι βιαστικο, απερισκεπτο
και για αυτο το λογο, δυνατο.
                                                 
                                                  Γειραμε στο καθισμα μας
                                                  να απολαυσουμε το show.
                                                  Κατσαμε αναπαυτικα
                                                  και περιμεναμε
                                                  Κανεις δεν ηθελε να πρωταγωνιστησει
                                                  Ετσι ανυπομονουσαμε για εκεινον
                                                  που θα τολμουσε
                                                  Η σκοτεινη οθονη σε λιγο θα 
                                                  λαμψει
                                                  Και καθως γερνουσαμε, πεθαιναμε
                                                  κι αντικαθιστομασταν,
                                                  συνειδητοποιησαμε οτι η οθονη
                                                  δε θα λαμψει ποτε
                                                  Εμεις ημασταν το show
                                                  εμεις, οι αδρανεις
                                                  και καποιοι αλλοι μας παρακολουθουσαν
                                                  διχως να το γνωριζουμε.
                                                  Η τουλαχιστον, ετσι προσποιουμασταν
                                                 

Υπαρχει ενα σημαδι στο προσωπο μου
Μεγαλωνει μερα με τη μερα
Κινδυνος Θανατος, φωναζω στον Αερα
Μα οσο κι αν φωναζω, δε με ακουει κανεις
Ποτε δεν εγινα ο Πρωταγωνιστης
 ανησυχος αερας εσκαβε το προσωπο μου
ανησυχος, ψιθυριστος, λυσσασμενος
σαν το κυμα που σκαβει τον βραχο
λεγοντας μου κατι που δε μπορουσα
να ακουσω
ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ
ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ
Για δες τελικα που δεν ηταν
παρα η αντανακλαση της δικιας μου
κραυγης
που αντηχουσε διχως νοημα
μια ασφαιρη προειδοποιηση
που, επαναλαμβανομενη,
επαψε να εχει βαρος
τωρα, ελαφρια κι ασημαντη
σαν αερακι στο προσωπο μου..


Υπαρχει ενα σημαδι στο προσωπο μου
τωρα, αυτο που εμεινε να μου θυμιζει
οτι καποτε ειχα ενα προσωπο
ειναι αυτο το σημαδι
που αντικατεστησε τα ματια μου,
τα χειλια μου, τα μαγουλα μου, το μετωπο μου
Μονο αυτο το σημαδι
πανω απ'το λαιμο μου
κι αν για κατι απορω
ειναι πως μπορουν οι ανθρωποι ακομη να με αναγνωριζουν
απ΄τη στιγμη που δεν ειμαι εγω

ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΦΩΤΙΑ.

Xθες βραδυ
οι φλογες λυτρωναν τη σκεψη,
χθες βραδυ
οι φλογες μοχθουσαν για ασυλια.
Ονειρευτηκα τη Φωτια.
Κι ενας ηλιος χωρεσε μεσα στη παλαμη μου.
Οι μνημες αναζωπυρωνονται
λες και δε περασε ουτε λεπτο,
στα ματια σου Προνομιο,
στα χερια μου Απορια,
ποιος ξεκινησε κ τι σημαινει αυτη
η παραξενη Ιστορια;

Ονειρευτηκα τη Φωτια,
μες στον Πυρηνα της Αναδομησης κατι αλλοκοτο γεννιεται,
σταχτη, ξαγρυπνια,
ο εχθρος γινεται φιλος και ξαναγινεται εχθρος,
τοσο πολυ που με μπερδευει 
μα δε μπορω να κανω αλλιως,
ευθυνη ασπλαχνου Θεου,
Ολοκληρωση και Καταδικη,
χθες βραδυ δεν  ονειρευτηκα τη Φωτια,
χθες βραδυ ημουν η Φωτια,
κι οσο πολυ κ αν προσπαθησω,
δε ξημερωνει λησμονια,

εγω κι η πυρινη ανασα μου,
εγω κι ο ηλιος μου που μεγαλωνει,
περιμενω, ηρωας αφανης,
κι αυτο που φωτιζει την ομιχλη μου
ειναι κι αυτο που με σκοτωνει,
με ζωντανευει, με κυριευει,
στη θολη μου χωρα,           η Επανασταση,
στο χωμα μου,                   ο θησαυρος,
τοσο πολυ που με μπερδευει,
μα δε μπορω να κανω αλλιως,
γινεται Κινηση,                    με ταξιδευει
γινεται Αμαρτια,                  με τυφλωνει,
λυσσαει ο ηλιος μου και δυναμωνει,
χθες βραδυ,αλλη ενεργεια
                                          αλλος χορος

.
(Το Γερακι με πλησιασε, δε φοβηθηκε, τυλιγμενο στις φλογες, αφοσιωθηκε,
ηξερε την απαντηση,
μεσα μου τωρα αιχμαλωτισμενη και η απαντηση και η ψυχη του.)

............Αποψε θα ονειρευτω πως Δυναμωνω,
σκεψεις, θυσιες κι Ανεκπληρωτα λυτρωνω,
στη τρομερη μου παρανοηση, αναδιατασσω τους πλανητες,
αφομοιωνω τις πληγες
φλεγομαι, αγαπιεμαι, δυναμωνω,
ποτε αδρανεια ξανα
ποτε φυγη     παραιτηση       ντροπη.
Χθες βραδυ με λυτρωσε η Φωτια.
εψαχνα την απαντηση...
μα με βρηκε πρωτα αυτη.
     --------------
,


Ζει μεσα μου.
Ειτε το διαλεξα ειτε με διαλεξε,
ζει μεσα μου.
Και συντομα θα μου φανερωσει τι πραγματικα ειναι (ειμαι)
Ζω μεσα του, ψυχη μες στη ψυχη του.
Με επεισε οτι μπορω να το ελεγχω.
Ετσι,μπορουσε να με ελεγχει καλυτερα Αυτο.
Ζω μεσα του.
Οταν αιμορραγει, ειμαι το αιμα του,
οταν ποθει, ειμαι ο ποθος του.
Ζει μεσα μου.
Οταν μισω,                      ειναι το μισος,
οταν τυφλωνομαι,             το σκοταδι,
κι ειναι η Μετανοια που δεν ερχεται ποτε,
τραυματισμενη σαλπιγγα που δε προλαβε να σημανει υποχωρηση,
βρεθηκα μες στη πιο αφιλοξενη σπηλια,
μεχρι που η σπηλια μου εμαθε τα μυστικα της,
και τωρα ,καμπυλωτη πνοη σε ζαλισμενο ουρανο
γκριζα, μοχθηρη ατμοσφαιρα
λυσσασμενος ηλιος που πια δε παρηγορει,
Ζω μεσα στην απαντηση,
Μεσα μου ζει τωρα Αυτη.
     -------------------
Ειναι το πιο ασχημο θεαμα που εχουν αντικρυσει ποτε ανθρωπινα ματια.
Κοκκινη.
Η απαντηση ειναι κοκκινη.
Η υποσχεση μοιαζει τωρα Απειλη.
(Ξεγελαστηκα;)
     ----------------------



(Καθε σπιθα κι ενας θανατος.
Βαθια σε αυτη τη σπηλια,
μετραω χαμενες ψυχες...)
    ------------------------








Ενα δικτυο απο σηραγγες 
κι ολες καταληγουνε στην Αρχη αυτης της Ιστοριας.
Η Αρχη αυτης της Ιστοριας ειναι και το τελος της.
Γυμνοι περιεργοι λαβυρινθοι,
ο Βασανιστης λεγεται Μεσανυχτα,
καρφια-ταξιδια στο σωμα του Βασανιστη,
κι ο Βασανισμενος δεν ψαχνει παρα μια προφαση για την υποταγη,
χαθηκα μεσα εδω
χαθηκα μεσα του
ενα καρφι ειμαι στο σωμα του Βασανιστη,
ταξιδευω αιωνες, αφοβος και φοβισμενος,
μεσα του
μεσα μου
μεσα του.
       --------------------





                                                     Πλησιασε.
                                    Εχω μια Ιστορια να σου διηγηθω..
                                                ---------------------------    




                                                   

                                              

Πολλα εχουν ακουστει για εκεινη τη βραδια.
Η εκλειψη.
Το παθος.
Θελησες να δαμασεις τη Φωτια μα αυτη παντα ανεξελεγκτα φουντωνει.
Πολλα εχουν ακουστει για εκεινη τη βραδια,
μα κανεις δε γνωριζει πως ποτε αυτη η βραδια,
δε τελειωνει
Γιατι..
                    τελικα η Απαντηση ειμαι εγω
                        ο,τι κι αν σημαινει  αυτο,


                   
και
                                τυλιγμενο στις φλογες το Γερακι δε πεθαινει,
και πεταει στους ζαλισμενους ουρανους
φλεγομενη χορογραφια
σαν αστρο αγριεμενο φαινεται απο ψηλα
φανερωνοντας αυτη την Ιστορια
και προειδοποιωντας,    οσους θελουν να τολμησουν.
Το Τελος ειναι η Αρχη.
Η Αρχη ειναι το Τελος.
Ο Βασανισμενος ειναι ο Βασανιστης
ο Βασανιστης ειναι ο Βασανισμενος,
Μια ψυχη που συνεχως διαφορετικα πραγματα αποδεικνυει,
μα μεσα στην Αμφθισημια της,
ενιαια κ σαφης.
Καρφια-ταξιδια,
στη παλαμη μου ο Ηλιος δυει
οι Λαβυρινθοι ντυνονται,
κρυβουν και αποψε τον σκοπο τους
και οι ωρες περνανε γοργα..



                                                               Μουσικη.
                                                      Ολα αρχιζουνε ξανα.
                                                     Ερχεται παλι το βραδυ
                                                   που θα ονειρευτω Φωτια.

            

ΤΙΠΟΤΑ

Μεσα μου
ο εχθρος που κουβαλαω
μεσα μου 
χανω τη γιορτη
μεσα μου ολοενα σχηματιζεται
καποια εικονα θλιβερη
σα να στοχαζεσαι τι εισαι
μα μενει λευκος ο στοχασμος
μονος σου τρεχεις, τι να προλαβεις?
δρομεας χαρτινος νεκρος

Κι ολο ψιθυριζω
κατι που δεν επρεπε ποτε να πω
κατι που δε πρεπει να παραδεχτω
κατι που με νικαει 
διχως τη θεληση του
Κι ολο θυμαμαι
κατι που δε πρεπει να θυμηθω
κατι που δε πρεπει να εχω στο μυαλο
γευση απροσμενου θανατου
το φιλι του.

Εφτασα εδω πριν λιγες μερες.
Τετοιο ηλιοβασιλεμα δεν ειχα ξαναδει.
Εψαξα στη καλυβα μηπως βρω κατι που να'χε αφησει ο προηγουμενος ιδιοκτητης.
Θελησα να μοιραστω τα μυστικα του.
Τιποτα.
Μαλλον το ιδιο θα πει κι ο επομενος.
Στη σιγαλια της νυχτας εβγαλα κραυγη
μπας κι ακουστει αντιλαλος
και μου απαντησει.
Τιποτα
Ολα αυτα τα Τιποτα δημιουργησαν ενα σωρο
πλαι τους θελησα να αναπαυθω
μηπως τα ματια κλεισω εστω για λιγο
Δες που κοιμαμαι τωρα πανω στο κενο,
σε μια αορατη φυλακη
 που δε με αφηνει να ξεφυγω.

Ετσι λοιπον σκεφτηκα Κατι,
εκλεισα τα ματια μπας κι ονειρευτω Κατι,
περπατησα Κατι,
εφαγα Κατι,

μα και με ολα αυτα τα Κατι,
παλι δεν εχω Τιποτα
γιατι ο,τι ειχα τελικα
ηταν
ειναι
και θα ειναι παντα

εσυ.

Μου λειπεις

ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Ποια ηταν λοιπον αυτη η θηλεια στον χρονο
που σε επεισε με τα ψεμματα της
και χαθηκες μες στην καρδια της
αυτη η απαθεια που σε εκλεψε
αυτη η στιγμη που σε συνεθλιψε
η τελεια συμμετρια,
το χαδι του κεραυνου
η πυρινη αμφιβολια
(οταν εστρεψε ο Θεος το βλεμμα αλλου)

Ναυαγησα σε ενα ερημικο νησι,
κρυβομουν 
γιατι φοβομουν τους ιθαγενεις 
διψουσα
μεσα στη ζουγκλα δεν ηθελα να μπω
οσο αυτη η αμφιβολια θα με καιει τοσο θα διψω 
οσο αυτος ο κεραυνος θα μου τρυπαει τα αυτια τοσο αταβιστικα θα τρεμω για το τελος του κοσμου
μα το νησι ηταν ερημικο
κανεις εδω κι ημουν μονος
πως να συνηθισω στον Παραδεισο οταν ο Θεος δεν ειναι πια εδω?
πως να συγκροτησω τις σκεψεις μου οταν δεν εχω πια σκεψεις αλλα μονο αγωνια?
κανεις εδω κι ειμαι μονος
η θηλεια στον χρονο
 ειναι το νησι?
μηπως ειναι αυτο που σε εφερε εδω?
η μηπως ειναι αυτο που δε σε αφηνει να αποδρασεις?
Ειναι η απαλη, ηρεμη θαλασσα που μολις πεφτεις για κολυμπι,
αφριζει κ μαινεται?
Ειναι η ιδια σου η καρδια που ολα τα αγαπαει
 κι ολα τα σιχαινεται?
Ειναι ο ηχος του κεραυνου που σε αγκαλιαζει και σε προειδοποιει?
ετσι κι οταν αγαπαω
κατι με αγκαλιαζει και με προειδοποιει οτι συντομα ολα θα τελειωσουν

η θαλασσα μαλον με μισει
θα της κλεψω το γαλαζιο χρωμα και θα τη μολυνω με απαθεια,
με αραχνες,
με τα ερπετα της ψυχης μου που σερνονται πανω σε αυτο που αγαπω
Αυτο που αγαπω ειναι εδω
ειναι ρωσικη κουκλα
(κατι αλλο μεσα σε κατι αλλο μεσα σε κατι αλλο μεσα σε κατι αλλο)
ειναι ιεροτελεστια που σαγηνευει
ομως αυτος που παρακολουθει ειναι κι αυτος, που εν αγνοια του τελικα,
θα θυσιαστει

Ειναι Χαμενα παιδια στην αβυσσο που δε καταφεραν να βρουν το προσανατολισμο τους
οχι γιατι τους μπερδεψε η αβυσσος αλλα γιατι,
οσο κ αν δε θελουν να το παραδεχτουν,
προτιμουν να βρισκονται εδω απο οτι αλλου

Αυτο που αγαπω ειναι Φαντασματα
μοιαζουν σε εκεινη που δεν ειχα ποτε

Αν ετσι εξιδανικευω τη φρικη 
γιατι δε τολμας να το παραδεχτεις?
Αν ετσι, θεοποιω αυτο που δεν υπαρχει,
τι αλλο αυτο σημαινει εκτος απτο οτι αδιαφορω για αυτο που υπαρχει?
Και πως μπορεις να εισαι σιγουρος οτι αυτο που δε βλεπεις ειναι αυτο που ξεχνας?
προκαλεις/υψωνεις εμποδια απο μονος σου για να φανεις στον εαυτο σου ηρωας που τα ξεπερνας
ομως θυμαμαι κατι χειμωνες που το προσωπο τους ηταν παγερο κι οξυθυμο,
σαν καποιος Κακος Θεος να μεταμορφωνεται σε αυτο που επιθυμεις 
κ εσυ να μη ξερεις πια τι να διαλεξεις
αυτο που θελεις?
αυτο που εχεις?
αυτο που πραγματικα εισαι?

Ξερω οτι ποτε δε θα φυγω απο αυτο το νησι 
κ τα οραματα που βλεπω μπροστα μου δεν ειναι παρα η προβολη των αγνωστων επιθυμιων μου
ισως ανιδιοτελεια 
γιατι προσφερεις παντα αυτο που δεν εχεις,
μα αν το προσφερεις, ξερεις οτι δε θα μπορεσεις ποτε να το αποκτησεις

Ισως ολα αυτα τα Μυστηρια να με εκλεισαν στον εαυτο μου,
ψαχνοντας τη λυση τους
απομονωθηκα
Κι οσο περισσοτερο πλησιαζα στην απαντηση τους,
τοσο απομακρυνομουν απο τον κοσμο,
μονο ενας ναρκισσιστης αποφευγει ετσι αυτο που βλεπει εκτος απο τον εαυτο του στον καθρεπτη
μα αν ημουν ναρκισσιστης πως εξηγουνται τα
ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ?

φαντασματα που κρυβουν το προσωπο τους
περπατανε σκυφτα, βιαστικα
σε αυτο το καλοκαιρινο τοπιο δεν ειναι καθολου ταιριαστα
εγω και το νησι μου
αλλοκοτη συμβιωση
αλλοκοτη συναναστροφη
τι θελουν απο μενα?
τι θελω εγω απο αυτα?
περνα ο καιρος νωχελικα
 μα τιποτα, κανεναν δε ρωτω
ιθαγενεις δε βρηκα κι ολο κοιτω στον ουρανο
να δω εστω πουλια, γλαρους να πετανε
μα τιποτα
τιποτα δεν αντικρυζω παρα
ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ

Κι οταν αγνοεις αυτο που εισαι
αγνοεις κι αυτο που ησουν κι αυτο που θα γινεις
οταν συμφιλιωνεσαι πληρως με το θανατο
κατι κρυβεται μεσα σου που μισει τη ζωη
μα αν μισεις αυτο που κανεις,τ
οτε μισεις κι οσα δε κανεις
τα μισεις ολα
 κ το μονο που ποθεις ειναι...
ειναι
..............................
ειναι
.............................

Ξερω μια ιστορια
για εναν αντρα που εχασε τη ψυχη του
πρωτα χανεις το σωμα
επειτα τη ψυχη
ο αντρας αυτος εξαφανιζοταν ομως δε το καταλαβαινε
γιατι κανεις δεν ηταν διπλα του για να του το πει
Κι επισκεφτηκε υστερα απο χρονια εκεινη που αγαπησε
ομως εκεινη δε τον γνωρισε
[λογικο,αφου δεν ειχε σωμα]
και για να ειμαστε ειλικρινεις,
δεν τη γνωρισε ουτε αυτος.
Ναι, ηταν εκεινη,
ομως δε του θυμιζε τιποτα.
Η γυναικα εκλεισε τη πορτα ανακουφισμενη,
ειχε ακουσει κι αλλες φορες τον ανεμο να σφυριζει ετσι αλλοκοτα σα να ουρλιαζει ακαταληπτα
ομως αυτο που δε μπορουσε να ομολογησει στον εαυτο της
ειναι
οτι,
αυτη τη φορα,
ο ανεμος
της θυμισε
κατι

τη νιοτη
τα χαδια
τα φιλια στον ηλιο
τα φιλια του ηλιου
τη χαμενη συμμετρια
πυρινη αμφιβολια τωρα
και ταραχη
Τι ηταν αυτο που της χτυπησε τη πορτα?
Και γιατι, μολονοτι το αναγνωρισε,
δεν το ομολογει?
Θα ελεγε κανεις, κοιταζοντας την εκφραση της λιγο πριν κοιμηθει,
οτι ηταν τρομαγμενη
Μα αν ακουγες τους χτυπους της καρδιας της, θα καταλαβαινες οτι απλως θυμηθηκε την εποχη που ηταν..

...ερωτευμενη..

Ερωτευομαστε
και περναμε ολη τη ζωη μας
προσπαθωντας να θυμηθουμε πως ηταν
αναπλαθουμε τα συναισθηματα μας, αλληλεπιδραση του χθες και του σημερα,
εκεινου κ εκεινης
συγχυση, μια καρδια κοιμαται
και μια αλλη χτυπα
δυο καρδιες,εναλλαγες
Κοιμηθηκε ερωτευμενη
υστερα απο πολλα χρονια
παντα αυτο που ερωτευεσαι
ειναι ενα
ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Κι ολες τις μερες, ολες τις νυχτες
σκαβω στην αμμο να βρω τα σωματα που θαφτηκαν
να καταλαβω το λογο που πεθαναν
το λογο που κατεληξαν εδω
το λογο που δε μπορεσαν να αποδρασουν

Και το τοπιο σα να αλλαζει
χρωματα ξεχυνονται απ'το ουρανιο τοξο κ αιχορευουν διπλα σου,
σε βαφουν
σε αλλαζουν
καθε 100 χρονια συμβαινει αυτο
και δε μπορεις να ξεφυγεις απο την αγκαλια τους
μεσα στη καρδια τους κρυβεσαι
και τα ερπετα πεθαινουν
σαν κατι να ξεφευγει απο σενα και να μετατρεπεται 
στον πιο χαρουμενο σου εαυτο

δε θελεις
να τον ακολουθησεις?
να δεις που παει
να δεις κι εσυ που θα μπορουσες να πας
να δεις αυτο που θα μπορουσε να υπαρξει
να λαμψει
να ακτινοβολησει τη μοναδικοτητα σου?
Ζωη γεννιεται μεσα στα χρωματα ζωη ξεφευγει απο τη γη γινεται ενα με τον ουρανο
σηκωνεις το κεφαλι σου ψηλα να δεις
αυτη την εκτυφλωτικη στιγμη
ειναι η σειρα σου να κατσεις στο θρονο

μα επανερχεται
κι ολα τα εξαφανιζει
επανερχεται με ενα σαδιστικο χαμογελο
αυτη η θηλεια στο χρονο

που τον χρονο εκμηδενιζει
αρραγη μετωπα αφανιζει
σαν τελεια καταιγιδα
συναρθρωνει
το χαος με την
τελικη επιλογη
Ειναι τοσο ευκολο καποιος να ξαφνιαστει
με αυτο που αντικρυζει στον καθρεπτη
Αρκει να κοιταξεις προσεκτικα
εξαφανιζεσαι σιγα σιγα
ενα ακομα παιδι που αγαπησε την Αβυσσο
Κι οταν μεγαλωσε
επισκεφτηκε εκεινη
τη νυχτα που ουρλιαζε ο ανεμος ακαταληπτα

Ναι, ειναι λαθος αυτο που νομιζετε
τα Χαμενα Παιδια δε μενουν για παντα παιδια
μεγαλωνουν
με την Αβυσσο θυμωνουν
και την Αβυσσο παντα συγχωρουν
Αλλωστε δεν υπαρχει καμια αβυσσος η νησι
που να σε κραταει διχως
να το επιθυμεις κ εσυ
μενουν λοιπον εδω
και γινονται..............
......................................
.....................................
......................................