ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΚΚΕ..

                                                         από google αναζήτηση εικόνας 

                                        και http://toaeriko.blogspot.gr/2014/03/blog-post_987.html

Διάβασα χθες για "την ενεργειακή αναβάθμιση των κτηρίων που συζητείται στις Βρυξέλλες".

http://www.iefimerida.gr/news/152756/%CE%BD%CE%AD%CE%B1-%CE%B2%CF%8C%CE%BC%CE%B2%CE%B1-%CF%87%CE%B9%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CF%89%CE%BD-%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%8E-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CE%BA%CF%84%CE%AE%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%AE%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%AD%CE%B5%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B9%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CF%81%CE%B3

Εν ολίγοις -όμως αξίζει να διαβάσετε περί τίνος πρόκειται- , ιδιοκτήτες ακινήτων θα κληθούν να πληρώσουν κάτι δεκάδες χιλιάδες ευρώ,αναβαθμίζοντας με το ζόρι τα ακίνητα τους, αντικαθιστώντας παλαιά ασανσέρ, σωληνώσεις, καλώδια κλπ. Φυσικά από τη τσέπη τους, γιατί στο συζητούμενο "σχέδιο" τα κράτη δε θα βάλουν μία.

Τα λόμπυ και οι τεχνοκράτες προτείνουν, οι επίτροποι και οι λοιποί ευρωπολιτικοί συμφωνούν..

......και δεν έχει καμία σημασία αυτή η εισαγωγή γιατι και κακόβουλες φήμες να αποδειχθούν τα παραπάνω, κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει με σοβαρά επιχειρήματα ότι η Ευρωπαϊκή 'Ενωση, αυτή η 'Ενωση  'οχι κρατών αλλά αδίστακτων καθαρμάτων, ξεπουλημένων στο Κεφάλαιο, καθάρματων είτε εκλεγμένων από τον λαό είτε όχι. αυτή η ΕΕ λοιπόν,

έχει σκοπό να εξοντώσει στο εγγύς κι απώτερο μέλλον, εκατομμύρια όχι μόνο Ελλήνων αλλά και Ευρωπαίων, εκατομμύρια που θα πεθάνουν

 κι άλλα τόσα που δε θα γεννηθούν λόγω της κρίσης, εκατομμύρια νεκρών κι αγέννητων. 

Από τη στιγμή που 'οχι μόνο δε συζητείται κάποια 'εστω στοιχειώδης προστασία για τους φτωχούς, αλλά αυτό που συζητείται είναι μέτρα εξόντωσης όπως τα παραπάνω,

από τη στιγμή που δε κινείται φύλλο για τη πρωτοφανή ανεργία, εξαθλίωση, 'αστεγοι και μελλοντικόί άστεγοι, καμία μέριμνα, ούτε καν ελεημοσύνη, η Υγεία να παραδίδεται ολοσχερώς στα ιδιωτικά συμφέροντα, και το μόνο που επαναλαμβάνεται σαν μάντρα, σαν προσευχή είναι το λιτότητα λιτότητα λιτότητα

(για το πόσο αδίστακτα ενισχύεται εις βάρος των λαών η εξουσία των ιδιωτικών καπιταλιστικών συμφερόντων στην Ευρωπαική ένωση, 

            http://www.techiechan.com/?p=2187      )

από τη στιγμή λοιπόν που η Ευρώπη των "ονείρων" μας, αποδεικνύεται η επικράτηση των εφιαλτών μας, πιστεύω ότι οποιαδήποτε ενίσχυση στις εκλογές των κομμάτων του Ευρωμονοδρόμου, είναι καταστροφική, είναι αυτοκτονική, σημαίνει παραίτηση και οριστική αποδοχή του αφανισμού μας. Και μιλάω συγκεκριμένα για τις Ευρωεκλογές,όχι γενικότερα.

Πρέπει να δοθεί ένα μήνυμα, ηχηρό και ισχυρό, ότι αυτή η ΕΕ έχει τελείωσει.

Κι αυτό το μήνυμα πρέπει να το στείλουν ακόμα και πολίτες που πιστεύουν σε διεθνείς θεσμούς τέτοιου τύπου (υποταγμένων στα καπιταλίστικά συμφέροντα). Δηλαδή, ακόμα και να νομίζεις ότι με κάποιο μαγικό τρόπο δε φταίει η δομή και η ιδεολογία των θεσμών αλλά οι άνθρωποι που κατέχουν υψηλές θέσεις

(Γιούνκερ κακό άνθρωπο, Σουλτς ελπίδα, Δεξια Μέρκελ και Κάμερον κακό, σοσιαλδημοκράτες τύπου Ολάντ, Μίλιμπαντ και Σταινμάγιερ ή ακόμα και die linke καλό, Ντράγκι κακό πρόεδρο ΕΚΤ, κάποιος άλλος θα έκοβε χρήμα αβέρτα για τον λαό),

άρα πρέπει να αντικατασταθούν οι "κακοί" στις υψηλές θέσεις των ευρωθεσμων και να έρθουν άλλοι στις θέσεις τους για να στρώσουν τα πράγματα,

ακόμα και τότε, το μήνυμα πρέπει να είναι σαρωτικό, αντιευρωπαικό και αδιαμφισβήτητο.

Κύριοι, έχουμε καταλάβει ότι μας πάτε για φούντο. Σας στέλνω λοιπόν μόνο κομμουνιστές στο Ευρωκοινοβούλιο και άντε βγάλτε άκρη. Μέχρι να "λογικευτείτε".

Για να διευκρινίζω τι πιστεύω: Είμαι βέβαιος ότι δε θα "λογικευτούν". 

-Το γιατί εξηγείται στο τέλος-

Είμαι βέβαιος ότι τα χειρότερα δεν 'εχουν έρθει ακόμα για τους λαούς της Ευρώπης. Ότι αυτά που σχεδιάζονται προβλέπουν θανάτους επιπέδου Παγκοσμίων Πολέμων. Κι ότι αυτά που σχεδιάζονται φυσικά δε θα αποτραπούν από μια απλή ψήφο. Δεν είμαστε αφελείς για να πιστεύουμε ότι μια ψήφος μπορεί να αλλάξει το παραμικρό αν δεν συμμετάσχει ενεργά ο λαός σε αντι-σχέδιο αποτροπής της γενοκτονίας του.

(Πόσο μάλλον μια ψήφος για ένα Ευρωκοινοβούλιο που στη δομή των οργάνων της ΕΕ κατέχει διακοσμητική θέση, μην έχοντας οι Ευρωβουλευτές τη παραμικρή δυνατότητα να καθορίσουν την ασκούμενη πολιτική).

 Στη Συρία ακόμα μάχονται, στην Ουκρανία, στη Βενεζούελα, τίποτα δεν εγγυάται ότι οι αγώνες των λαών θα ευοδωθούν, μια ματιά στην Παγκόσμια Ιστορία αν ρίξεις, θα το καταλάβεις.

(Ας υποθέσουμε ότι το ΚΚΕ εδώ λαμβάνει στις επερχόμενες κοινοβουλευτικές εκλογές πλειοψηφικό ποσοστό. Λέμε τώρα, υπόθεση κάνουμε. Πιστεύει κανείς ότι θα τους αφήσουν να κυβερνήσουν αναίμακτα; Ότι δε θα βγουν τα άρματα στους δρόμους; Ότι για να εκφραστεί εμπράκτως η λαική βούληση, θα αρκέσει μια ψήφος, ότι θα παραδώσουν οι καπιταλιστές την εξουσία τόσο εύκολα απο τώρα που την ασκούν μέσω των παλλακίδων τους;)

Κι ακριβώς τα προηγούμενα είναι ο λόγος που μίλησα για ψήφο στις Ευρωεκλογές.

Ξέρω ότι πολλοί έχουν καταλάβει αρκετά. Ότι ειδήσεις τύπου εφοπλιστές δε πληρώνουν δεκάρα τσακιστή

http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id=7925623

δε περνάν πια απαρατήρητες. Παρατηρώ ένα κύμα αγάπης και συμπάθειας για τους μεγαλοεργολάβους και τα διόδια τους. Μια δυσπιστία έναντι των "επενδυτών". Μία λατρεία για τους τραπεζίτες. Μία εκτίμηση για τους βιομηχάνους. Ο λαός δεν αντιδρά τόσο δύσπιστα στη κομμουνιστικη "κασσέτα" για τους καπιταλιστές που εξοντώνουν τους λαόυς, για τον καπιταλισμό ως εστία του Παγκόσμιου κακού. Μπορεί να μην έχουν ασχοληθεί με τη μαρξιστικη διδασκαλια για τη πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, μπορεί να μη καταλαβαίνουν ακριβώς γιατί το πρόβλημα στον Καπιταλισμό είναι δομικό και δεν έχει σχέση με τα πρόσωπα, γιατί οι φούσκες στον Καπιταλισμό είναι αναπόφευκτες,

αλλά αυτό το "Ιδιωτικοποίηση κερδών, κοινωνικοποίηση ζημιών" πια όλοι το καταλαβαινουν.

Τα γαμησιάτικα της απορρύθμισης στον χρηματοπιστωτικό τομέα και της μορφής που έχουν λάβει οι χρηματιστηριακές αγορές, θα τα πληρώνει ο λαός. Κι αυτό ο λαός το ξέρει.

Ίσως λοιπόν ένας ακόμα λόγος που το ΚΚΕ ως εκφραστής των λαικών συμφερόντων

-ακόμα περισσότερο: ως φορέας κι εκφραστής της αντιπλουτοκρατικής ρητορίας-

δεν "εξαργυρώνει" εκλογικά την ακρίβεια στις προβλέψεις και στη διάγνωση του πολιτικοικονομικού προβλήματος σήμερα,

 τη συνέπεια του και την αντιστοιχία λόγων και πράξεων,

να είναι όσα γράφω στο τέλος της προηγούμενης παραγράφου, στην παρένθεση,

Φόβος ότι θα γίνουμε Συρία ή Ουκρανία. Επέμβαση στρατιωτική του Νάτο, σινιάλο στην Τουρκία από το Νάτο η τους ίδιους τους "δικούς μας" να κάνει ντου. Πιστεύει κανείς ότι θα αφήσουν τον Κουτσούμπα να κυβερνήσει ακόμα κι αν πάρει 180 έδρες στη Βουλη; Οχι φυσικά, θα χρειαστεί να βγει ο λαός στους δρόμους για να το διασφαλίσει. Ναι. χαμός θα γίνει κι αυτό θα είναι η τρανότερη απόδειξη για το ποιος είναι πραγματικά ο εχθρός του συστηματος.

Καταλαβαίνω ότι ένα μεγάλο κομμάτι του λαού το φοβάται αυτό. Λογικό είναι, κι εγώ το φοβάμαι, μαλλον και οι ίδιοι οι κουκουέδες θα το φοβούνται, φανταστείτε να μην φοβούνταν τίποτα, θα ήταν εξωφρενικό και παράλογο, δείγμα απουσίας συναίσθησης της κατάστασης.

Αυτό όμως είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει τις παραμονές των κοινοβουλευτικών εκλογών. Υπάρχουν αρκετοί που θα ψηφίσουν Σύριζα φοβούμενοι τα παραπάνω, "αναταραχές" τύπου Ουκρανίας και Συρίας, και πιστευοντας ότι η ΕΕ μπορεί να βελτιωθεί εκ των έσω.

 Αρκετοί που πιστεύουν ότι ένα έστω αστικό κόμμα, χωρίς εξαρτήσεις όπως ο σύριζα, θα μπορέσει να κατανείμει δικαιότερα τον πλόυτο, να μοιράσει καλύτερα την πίτα. Λιγότεροι άστεγοι, περισσότερη περίθαλψη κλπ.

Δε θεωρώ ανόητο αυτό το σκεπτικό. Δε θεωρώ εχθρό όποιον το συμμερίζεται. Κρατάω το μίσος μου για αυτούς που μας έφεραν σε αυτό το χάλι και πιστεύω ότι δεν υπάρχει δίκαιη τιμωρία για αυτούς, 'ο,τι και να πάθουν, θα είναι επιεικές μπροστά σε αυτό που τους αξίζει.

Όμως, για να μοιραστεί δικαιότερα η πίτα, κι ας παραβλέψουμε εδώ το "δικαιότερα"

-ελάτε ρε παιδιά τώρα που υπάρχει δικαιοσύνη όταν οι καπιταλίστές έχουν τον πλούτο και τα μέσα παραγωγής στα χέρια τους, και στην τελική ποιος θα τους αναγκάσει να μοιρασουν τον πλούτο, η αστική δικαιοσύνη και οι αστικοί νόμοι;-

θα πρέπει να υπάρχει πρώτα πίτα.

Τι πίτα να υπάρχει λοιπόν όταν η δημοσιονομική πολιτική δεν ασκείται από το κράτος αλλά από τα πουλήμένα καθάρματα της ΕΚΤ; Τι πίτα να υπάρχει σε μια ΕΕ που απαγορεύει τις εθνικές επιδοτήσεις αφήνοντας απροστάτευτες τις εθνικές επιχειρήσεις κι αδασμολόγητα τα εισαγόμενα προϊόντα; Τί εξαγωγές να υπάρξουν έτσι και με το σκληρό Ευρώ;

Τι πίτα να υπάρχει όταν ένα πλήθος Κοινοτικών Οδηγιών δε σε αφήνουν να ανασάνεις υπαγορεύοντας το σύνολο της οικονομικής πολιτικής; Τι πίτα να υπάρχει όταν δε κόβεις χρήμα και κάθε μορφής "ανάπτυξη" ισούται με Κινεζοποίηση, όταν το πρωτεύον είναι η καταπολέμηση του πληθωρισμού, όταν το σκληρό Ευρώ είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα κρατήσει την ύφεση για τις επόμενες δεκαετίες τουλάχιστον;

Με τέτοια πίτα τι σόι "μερεμέτια" μπορούν να γίνουν; Και, όσο δικαιολογημένο φόβο κι αν προκαλούν οι "αναταραχές" είναι άραγε καλύτερο να πέσουμε αμαχητί;

Είπαμε όμως, αυτό είναι μια συζήτηση που μπορεί να γίνει αργότερα.

Τώρα, υπάρχουν οι Ευρωεκλογές. Και το μήνυμα που πρέπει να σταλεί δεν είναι παρά η συνολική απόρριψη των λαών στο μέλλον που τους φέρνει αυτή η ξεφτιλισμένη η Ευρωπαϊκή 'Ενωση. Και καμία ψήφος δεν αποτελεί ηχηρότερη απόρριψη από τη ψήφο στο ΚΚΕ.

Δε χρειάζεται και ιδιαίτερη επιχειρηματολογία για αυτό. Από μικρό παιδί θυμάμαι ένα μόνο κόμμα να κατηγορεί το Μάαστριχτ και τη Λισσαβώνα. Μας τα είχαν ζαλίσει με το Μάαστριχτ και τη Λισσαβόνα, λες και πχ η απελευθέρωση των αγορών και η ανεμπόδιστη διακίνηση κεφαλαίων κι ανθρώπων ήταν κάτι κακό. Για δες που τελικά δεν ήταν και τόσο καλό..

Καμία ψήφος λοιπόν, τουλάχιστον στις Ευρωεκλογές, για τα κόμματα του ευρωμονοδρόμου.

Προηγουμένως έγραψα για θύματα που θα προσεγγίζουν συνθήκες παγκοσμίου πολέμου, αν και πια δε θα διαφωνήσουν πολλοί για αυτό, θα ήθελα να το εξηγήσω λίγο.

Γιατί η Ευρωπαϊκή ένωση θέλει να μας εξολοθρεύσει; Όχι μόνο την Ελλάδα, αλλα τον Ευρωπαικό Νότο , όπως και φτωχούς ακόμα και πλούσιων χωρών.

Αν και δεν έχω την οικονομοτεχνική γνώση, όυτε την εναργέστερη πολιτική γνώση.

Αυτό που έχω καταλάβει λοιπόν με το φτωχό μου το μυαλό: Ανέκαθεν οι ¨πλούσιοι" θέλουν ένα ισχυρό νόμισμα, στο οποία να αποθηκεύουν τα χρήματα τους κι αυτό να μη πληθωρίζεται. Ο πληθωρισμός σε λογικα πλαίσια μέχρι και 5%, ίσως και παραπάνω, μπορεί να είναι επωφελής για το σύνολο της οικονομίας (Δημόσιες Επενδύσεις, αυξήσεις μισθών άρα και κατανάλωσης, το χρήμα γυρνάει, οι τράπεζες δανείζουν) αλλά δεν είναι επωφελής για αυτούς με τα πολλά λεφτά, οι οποίοι "χάνουν¨κάθε χρόνο το 5% του πλούτου τους. Φυσικά και το βγάζουν με τα παραπάνω, όμως καπιταλιστές είναι, δε θέλουν να χάνουν τίποτα, επομένως η προπεριγραφείσα κατάσταση, δε τους συμφέρει. Δε τους συμφέρει η άυξηση μισθών, μολονότι αυξάνει η κατανάλωση, άλλωστε σήμερα που οι παραγωγικές επενδύσεις μειώνονται, το χρήμα υπάρχει στις χρηματιστηριακές αγορές και στη μετακίνηση κεφαλαίων παγκοσμίως ,εύκολα λόγω απορρυθμισης και γρηγορα, εκεί όπου υπάρχει ψωμί.

(Ψωμί=υψηλότερα επιτόκια=αδύναμες οικονομίες που τα προσφέρουν για να προσελκύσουν επενδυτές=ντου ΔΝΤ μετά για την εξασφάλιση της αποπληρωμής των χρεών και την αρπαγή του εθνικού πλούτου)

Δηλαδή, δε τους νοιάζει πια τόσο αν δεν έχεις λέφτά να αγοράσεις το προιον που παραγουν,

όπως παλαιότερα, γιατί απλούστατα δε παράγουν τόσο πια και τζογάρουν στις χρηματαγορές.

Οι Κινέζοι είναι αυτοί που παράγουν.

(Συγγνώμη για τις χονδροειδείς απλουστεύσεις και τα σοβαρά λάθη, εννοείται ότι και πολλοι καπιταλιστες τη πληρώνουν με τη πτώση του βιοτικού επιπέδου και πτωχαίνουν, όπως εννοείται ότι και η Δύση παράγει, απλά παράγει κι αυτή είτε στην Ασία οπότε τα έξοδα είναι λίγα και ο Δυτικός μπορεί ακόμα να το αγοράσει είτε παράγει πχ στη Γερμανία, όπου οι μισθοί δεν έχουν ανέβει από την ατζέντα Σρέντερ και μετά, δηλαδή δεκαετία)

Το ισχυρό νόμισμα είναι το Ευρώ. Ένα ισχυρό νόμισμα δεν πληθωρίζεται, άρα τα λεφτά των πλουσίων είναι ασφαλή. Τώρα που το δολλάριο είναι στην κατρακύλα, ένα ισχυρό Ευρώ είναι και ελκυστικός προορισμός για τους μη Ευρωπαίους πλούσιους. Το Ευρώ ως ν1 παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, ως μέσο πληρωμής για τα πετρέλαια πχ της μέσης ανατολής,

σιγά λοιπον μη νοιάζει τους κοινοτικους αξιωματούχους η αγοραστική δύναμη των ευρωπαίων, τουλάχιστον του Νότου. Αλλωστε, λόγω των ασταθών οικονομιών του Νότου, εξασφαλιζόμαστε ότι και το Ευρώ δε θα ανατιμηθεί τόσο ώστε οι Γερμανικές και όχι μόνο εξαγωγές να χτυπηθούν αλύπητα

(Το Μάρκο πχ αυτή τη στιγμή είναι νομίζω 20% πάνω, μια επιστροφή στο μάρκο θα είναι κακή για τις γερμανικές εξαγωγές, για αυτό και το Ευρώ αυτή τη στιγμή διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού από τους Γερμανούς)

Για αυτό και οι Γερμανοί δε συζητάνε παρα για υποτυπώδη ελάφρυνση χρεών, ή για κούρεμα παρά για μείωση επιτοκίων, ανακύκληση ομολόγων κλπ, μέτρα που σε καμιά περίπτωση δε συμβάλλουν στην ελάφρυνση της θηλειάς στο λαιμό μας.

Εσωτερική υποτίμηση δηλαδή κι άγιος ο Θεός για να αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση κι αυτή η ύφεση, η οποία ύφεση δε θα σταματήσει φυσικά ποτέ, γιατί δε τραβάνε και κανα ζόρι να σταματήσει, μια χαρά την αντιμετωπίζουν και τώρα.

(Αύξηση ρευστότητας και δημόσιες επενδύσεις, μια κευνσιανή απάντηση δηλαδή στην κρίση, θα σήμαινε υποτιμηση του Ευρώ στις διεθνείς χρηματαγορές και υποτίμηση του, κάτι τέτοιο όμως, όπως εξηγηθήκε, δε το θέλουν)

Για να αντιμετωπιστούν τέτοιου είδους μεγάλες υφέσεις στο παρελθόν, γινόνταν πολέμοι.

Καταστροφή παραγωγικού δυναμικού και πλεονάζοντος κεφαλαίου. Αλλίως ο λαός στραφόταν προς τη Σοβιετική Ένωση, παραδοσιακά και λογικά οι υφέσεις ριζοσπαστικοποιούσαν τα πλήθη 

(δυστυχώς δε στρέφονται όλοι αριστερά, βλέπε άνοδο εθνικιστών)

έτσι γίνονταν πολέμοι για να εξοντωθούν τα πλήθη. Σήμερα με την αποχαύνωση, το ιντερνετ και τη κοινωνία του θεάματος, οι λαοί είναι υπνωτισμένοι κι αδύναμοι. Προτιμούν να αυτοκτονούν από το να εξεγερθούν. Επομένως, αυτός είναι κι ο λόγος που η απάντηση των καπιταλιστών δεν είναι το ξέσπασμα κάποιου πολέμου και η εξαγωγή των εσωτερικών προβλημάτων. Κατάλαβαν ότι σήμερα "εξοντώνονται κι από μόνοι τους". 

'Ετσι, προς τι η χρεία εξαγωγής της έντασης;

Θα τους σκοτώνουμε μέχρι να ισορροπήσει το πράγμα, μέχρι να ανατιμηθεί το Κινέζικο Γουάν, μέχρι να πάνε μισθοί και συντάξεις στα 200 Ευρώ , μέχρι να μείνουν οι μισοί γιατί οι υπόλοιποι "πλεονάζουν".

Σε αυτήν λοιπόν την Ευρωπαίκή 'Ενωση, μία μόνο ψήφος είναι ενδεδειγμένη: Η οριστική απόρριψη της. Ακόμα κι αν δεν είσαι κκε. Οποιαδήποτε άλλη ψήφος, είναι τουλάχιστον ανοχή. Ανοχη στα σχέδια τους. Ανοχη στην επερχόμενη εξόντωσή σου.

                                 Και στις κοινοβουλευτικές, το ξανασυζητάμε.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, (ΤΕΛΙΚΑ(;) ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ, Η ΝΕΑ ΕΘΝΙΚΗ ΠΑΡΑΜΥΘΑ ΚΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ "ΒΟΡΕΙΟΚΟΡΕΟΠΟΙΗΣΗΣ").

Εδω, το πρωτο μερος.
Το δευτερο.
Το τριτο.

Και με αυτη την αναρτηση, ολοκληρωνεται η σειρα αναρτησεων με το ιδιο θεμα.
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.

Δεν ολοκληρωνεται ομως, και δε θα μπορουσε να ολοκληρωθει ουτε με 104 αναρτησεις, διοτι στο επιδικο ζητημα εδω, δυσκολα χωρανε απαντησεις. Ισως λιγο πριν το τελος της Ανθρωποτητας, οταν θα κοιταξουν οι τελευταιοι ανθρωποι πισω στην Ιστορια, θα μπορουσαν να βγαλουν καποια ασφαλεστερα συμπερασματα. Αλλα και παλι, δεν ειναι βεβαιο το εφικτο της απαντησης. Καθε βιβλιο που διαβαζεις, καθε προσλαμβανουσα γνωση, σε οδηγει σε ακομα περισσοτερα ερωτηματα, αντι να σου δινει απαντησεις. Και φυσικα, εξαρταται ποιον θα ρωτησεις. Αν ρωτησεις τον Μπογιοπουλο (Πρωτο μερος), θα σου απαντησει ΟΧΙ. Αν ρωτησεις τον Ρουμπινι, (Δευτερο Μερος), θα σου απαντησει ΝΑΙ. Αν ρωτησεις τον Ζιζεκ, (Τριτο Μερος), θα σου απαντησει οτι ο Κομμουνισμος ειναι η μονη απαντηση, αλλα αν τον ρωτησεις τι εννοει λεγοντας Κομμουνισμος, θα μπερδευτεις ακομα περισσοτερο, γιατι στο πολιτικο του προταγμα, σαφηνεια δεν υπαρχει:)

Αν ρωτησεις εναν καπιταλιστη αν υπαρχει καπιταλισμος με ανθρωπινο προσωπο, θα σου απαντησει of course. Αν ρωτησεις εναν μεσοαστο σε δυτικη αναπτυγμενη χωρα, θα σου απαντησει το ιδιο. Αν ρωτησεις εναν εργατη, θα σου απαντησει οτι μπορει και να υπαρχει, αλλα εκεινος δε τον βλεπει. Αν ρωτουσες εναν Σοβιετικο λιγο πριν καταρρευσει ο Κομμουνισμος, θα σου απαντουσε τραγουδωντας το wind of change των Scorpions.
Αν ρωτησεις τον ιδιο Σοβιετικο (Η Ρουμανο, Βουλγαρο κλπ) σημερα, θα σου απαντησει
"Γαμω τους Σκορπιονς"

Κι αν ρωτησεις εναν Ελληνα σημερα, θα σου απαντησει ειτε οτι σαφως και μπορει να υπαρξει, ειτε οτι αυτα ειναι ξεπερασμενα ερωτηματα που τα βαζουν οι κομμουνιστες,
πιθανως να νομιζει οτι η εννοια του Καπιταλισμου ειναι εφευρημα του Μαρξ,
παιρνει σα δεδομενο δηλαδη την ελευθερη αγορα και δε χωραει στο μυαλο του οτι υπαρχει κι αλλος δρομος
 (ΜΑ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΔΙΝΕΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ; Υπορρητα, αυτο που σου λεει ειναι ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΑΧΡΗΣΤΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΠΧ ΔΙΧΩΣ ΤΟ ΝΤΑΒΑΤΖΗ ΜΑΣ)

Ο Καπιταλισμος ειναι δημιουργημα της αστικης ταξης, και για την εποχη της, η αστικη ταξη ηταν προοδευτικη. Αν μιλαμε σημερα για μισθωτη δουλεια κι αλλοτριωση, αρκει να σκεφτουμε πως ηταν τα πραγματα στη Φεουδαρχια, στα κατακερματισμενα Βασιλεια, η και στα ισχυρα Βασιλεια,
αρκει να γυρισουμε πισω στις εποχες που δεσποζε η εξουσια του Παπα και λοιπον θεοτρελων Ιεροεξεταστων τυπου Τορκεμαδα,
για να αντιληφθουμε οτι ο Καπιταλισμος ηταν κατι προοδευτικο για την εποχη του.
Ομως και παλι, στις απαρχες του Καπιταλισμου, επικρατουσε παραλληλα η Βαρβαροτητα.
Αυτο το γνωριζει καλα οποιος εχει μελετησει τη "πρωταρχικη συσσωρευση"
Τι ειναι η πρωταρχικη συσσωρευση;

Η οικονομική διάρθρωση της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας πρόκυψε από την οικονομική διάρθρωση της φεουδαρχικής κοινωνίας. Η διάλυση της δεύτερης έχει απελευθερώσει τα στοιχεία της πρώτης. Ο άμεσος παραγωγός, ο εργάτης, απόχτησε τη δυνατότητα να διαθέτει το άτομό του μονάχα αφού είχε παύσει νάναι δεμένος με τη γη και να είναι δουλοπάροικος ή υποτελής σ' ένα άλλο πρόσωπο. Για να γίνει ελεύθερος πουλητής εργατικής δύναμης που μεταφέρει το εμπόρευμά του παντού όπου βρίσκει αγοραστές, έπρεπε ακόμα νάχει ξεφύγει από την κυριαρχία των συντεχνιών, των κανονισμών τους σχετικά με τους μαθητευόμενους και τους καλφάδες και από τις άλλες περιοριστικές διατάξεις σχετικά με την εργασία. Ετσι η ιστορική κίνηση που μετατρέπει τους παραγωγούς σε μισθωτούς εργάτες εμφανίζεται από τη μια σαν απελευθέρωσή τους από τις φεουδαρχικές υποχρεώσεις και από το συντεχνιακό εξαναγκασμό. Και για τους αστούς ιστοριογράφους μας υπάρχει μονάχα αυτή η πλευρά. Από την άλλη όμως αυτοί οι νεοαπελευθερωμένοι γίνονται πουλητές του ίδιου του εαυτού τους μόνον αφού τους έχουν πρώτα ληστέψει όλα τα μέσα τους παραγωγής και τους έχουν αποστερήσει όλες τις εγγυήσεις για την ύπαρξή τους, που τους παραχωρούσαν οι παλιοί φεουδαρχικοί θεσμοί. Και η ιστορία αυτής της απαλλοτρίωσής τους είναι γραμμένη στα χρονικά της ανθρωπότητας με γράμματα από αίμα και φωτιά." http://www.politikokafeneio.com/oplostasio/legomeni211.htm Αλλα καλυτερα για οποιον ενδιαφερεται να μαθει, να το ψαξει ο ιδιος. Μπορει καποιος να σκεφτεται οτι εδω ο κοσμος χανεται, δεν ειναι ωρα για θεωρητικουρες, δε προλαβαινουμε να μελετησουμε τι γραφει ο καθενας, χρειαζομαστε λυσεις και τις χρειαζομαστε τωρα. Ομως, οποιος στερειται ιστορικων, πολιτικων και οικονομικων γνωσεων, ειναι καταδικασμενος να επαναλαμβανει τα λαθη του παρελθοντος, η και να πραττει καινουρια, ακομα χειροτερα. Σημερα ολοι δηθεν ψαχνουμε για απαντησεις.. κι οποιος ερχεται να απαντησει στα ερωτηματα μας, τον αντιμετωπιζουμε καχυποπτα αν αυτα που μας απανταει, δεν υπαρχουν ηδη σπερματικα στο νου μας. Ακομα και σημερα, τα μυαλα των ανθρωπων δεν ειναι ανοιχτα, ακομα και σημερα, διαιωνιζουμε τα σφαλματα του παρελθοντος, ακομα και σημερα, αν αυτο που ακουμε δε συμφωνει σε ο,τι εχουμε σχηματισει ηδη στο νου μας, -νομιζοντας οτι το εχουμε σχηματισει εμεις κι οχι η κυριαρχη προπαγανδα- το απορριπτουμε στεγνα. Θελουμε να ακουσουμε μονο ο,τι χαιδευει τα αυτια μας. Θελουμε ενα καινουριο παραμυθι, μια καινουρια αφηγηση, το ιδιο παραπλανητικη, το ιδιο μουσαντενια, δωσε παραμυθα, πνευματικη πρεζα και παρε μας τα μυαλα. Δυο και μονο δυο, ειναι οι δρομοι που ανοιγονται μπροστα μας. Υστερα απο τη Φεουδαρχια, τη Μοναρχια κλπ, δεν υπαρχουν παρα μονο ΔΥΟ δρομοι, που, επικαθοριζοντας τις σχεσεις παραγωγης και τις εξουσιαστικες σχεσεις, επικαθοριζουν και ολα τα υπολοιπα. Ο Καπιταλισμος κι ο Κομμουνισμος. Απολιτικ υπαρξεις που θεωρουν τα παραπανω ως ψευτοδιλημμα (ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ;) εχουν ηδη απαντησει στο παραπανω "ψευτο"διλημμα. Δεν υπαρχει λογος να το πολυκουραζουμε με αυτους, πισω απο μια φαινομενικη πραοτητα, κατα βαθος ειναι φανατικοι αντικομμουνιστες σε επιπεδο Στρατηγου Μακαρθυ. Υπαρχει ομως και μια μεριδα ανθρωπων, η οποια, εχοντας στο νου τη καταρρευση του Κομμουνισμου και τις αντικειμενικες δυσκολιες του να εγκαθιδρυθει Κομμουνισμος σε μια μονο χωρα, (Σοσιαλισμος δηλαδη), φοβαται μη γινουμε Βορεια Κορεα. Φοβαται μηπως απομονωθουμε. Φοβαται μηπως δεν υπαρχει οντως αλλος δρομος σε μια παγκοσμιοποιημενη αγορα, στην οποια μια δρακα κερδοσκοπων εχει καταλαβει μεσω αχυρανθρωπων την εξουσια στις αναπτυγμενες οικονομιες, και θεωρει κτημα της τον πλανητη. Κοιταζοντας τους , ειτε ψυχασθενεις ειτε απειλουμενους Βορειοκορεατες να οδυρονται για τον χαμο του, κατ'ουσιαν, Μοναρχη τους, και μαθαινοντας για τα δις που κρυβει στην Ελβετια ο γιος του, συνειδητοποιεις οτι τετοια Κληρονομικη Χουντα, καλυτερα να μας λειπει. Απο την αλλη, αναρωτιεσαι κατα ποσο τα διεθνη ξεπουλημενα κι ελεγχομενα απο τους χουντοκαπιταλιστες ΜΜΕ, σου λενε την αληθεια (ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΗ ΛΙΒΥΗ Η ΤΩΡΑ ΤΗ ΣΥΡΙΑ) Απο την αλλη σκεφτεσαι οτι ακομα κι αν στη Βορεια Κορεα, η κατασταση για τον λαο ειναι καλυτερη απο οτι παρουσιαζεται, η ακομα κι αν η κατασταση ειναι ασχημη ομως λογω του εμπαργκο των "Πολιτισμενων-Δημοκρατικων" Δυτικων Χωρων κι οχι λογω της τοπικης εξουσιας, τοτε και παλι, γιατι να αλλαξουμε το συστημα εδω και να απομονωθουμε, αντιμετωπιζοντας το ιδιο εμπαργκο, την ιδια πολεμικη; Μηπως ,μετατρεπομενοι σε ενα Κρατος Παρια (Pariah State) τα πραγματα γινουν ακομα χειροτερα απο οτι σημερα; Και νοσταλγησουμε τη κατοχη του ΔΝΤ και της Τροικας; Μηπως το μονο για το οποιο αξιζει να προσπαθησουμε τελικα ειναι για μικροαλλαγες εντος Καπιταλιστικου Συστηματος (Εντος Ευρω, ΕΕ κλπ); Μηπως η γραμμη Τσιπρα- Καμμενου για εκβιασμο στους "Διεθνεις Τοκογλυφους", ειναι η μονη που μπορει να επιφερει καποια εστω λιγα ομως απτα αποτελεσματα; Και στην τελικη, γιατι "να εμπιστευτουμε τους αλλους, που, κατα δηλωση της Αλεκας, δε θελουν να κυβερνησουν"; Η Πολιτικη, οπως και η Φυση, απεχθανονται το Κενο. Ο μπαμπουλας της Ακυβερνησιας ειναι κιβδηλος, θα κυβερνηθουμε οποιο κι αν ειναι το αποτελεσμα των εκλογων. Κι αυτο δεν ειναι απαραιτητα αισιοδοξο συμπερασμα. Θα κυβερνηθουμε γιατι διακυβευονται πολυ μεγαλα συμφεροντα. Το κακο ειναι οτι για μια ακομη φορα, δε θα κυβερνηθουμε βασει των λαικων συμφεροντων. Αλλα, με γνωμονα παλι το συμφερον των Τραπεζιτων, των Βιομηχανων, των Εφοπλιστων, δηλαδη των Καπιταλιστων. Μια ματια στο προγραμμα των Ανεξαρτητων Ελληνων, αποδεικνυει του λογου το αληθες http://konserbokoyti.blogspot.com/2012/04/blog-post_5057.html Μια ματια και στο προγραμμα της Νεας Δικτατοριας, αποδεικνυει το ιδιο πραγμα http://wwwpraxisred.blogspot.com/2012/04/o.html Ειπαμε προηγουμενως οτι ο λαος διψαει για τη νεα παραμυθα, τη νεα πρεζα, τη νεα αφηγηση που θα του αναδιοργανωσει το καταρρακωμενο εσωτερικο του συμπαν. Δε νικιεται αυτη η ταση,  ανθρωπινο, πολυ ανθρωπινο. Παραμονη στο Ευρω και την Ευρωζωνη, πιστη οτι μπορουμε να επιτυχουμε ευνοικοτερους ορους στις δανειακες συμβασεις, πιστη οτι το μελλον μας ειναι στην Ευρωζωνη, πιστη οτι τωρα με τον Φρανσουα Ολαντ, "ισως και να απελευθερωθουμε απο τη Γερμανικη Μποτα" Μεσα σε αυτο το διαμορφουμενο κλιμα, η αρνηση του ΚΚΕ να συμμετασχει στο νεο Εθνικο Παραμυθι ειναι απολυτα συμβατη με την αρνηση του να παραμυθιασει τον λαο, μετεχοντας σε ακροβατισμους και ισορροπιες που εκ φυσεως, θα οδηγησουν στο -διχως προστατευτικο διχτυ- Κενο. Οπως πασαραν στο λαο το παραμυθι του "Πατριωτη" Σαμαρα απεναντι στην Αμερικανοφιλη και υποκυπτουσα σε αλλοτρια συμφεροντα Ντορα, ετσι και τωρα, αφου εκαψαν το χαρτι του Σαμαρα, μας πασαρουν το χαρτι νεων πατριωτων, που "θα πουν και κανα ΟΧΙ στους Γερμανους". (ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΑΣ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΓΕΡΜΑΝΟΙ ΔΕ ΠΟΝΤΑΡΟΥΝ ΠΟΤΕ ΣΕ DEAD HORSES, ΤΟΥΣ ΣΤΙΒΟΥΝ ΣΑ ΛΕΜΟΝΟΚΟΥΠΑ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΗΔΗ ΒΡΕΙ ΤΟ ΝΕΟ ΑΛΟΓΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΠΟΝΤΑΡΟΥΝ)  Και τη βραδια των Εκλογων, οταν θα γκρεμιστει το ΝΟΥΔΟΥΠΑΣΟΚ (ΒΑΖΩ ΚΑΙ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΟΤΙ ΔΕ ΘΑ ΠΙΑΣΟΥΝ ΜΑΖΙ ΟΥΤΕ 33%), θα βγουμε στους δρομους πανηγυριζοντας για τη νικη της Ελλαδας και τις νεες κυβερνησεις συνεργασιας που υποσχονται το κατι διαφορετικο. Κι οταν το "κατι διαφορετικο" αποδειχτει μια απο τα ιδια, το ΚΚΕ θα ειναι εκει. Λεγοντας ακριβως τα ιδια που λεει και τωρα. Κι ελπιζοντας αυτη τη φορα οτι θα εισακουστει περισσοτερο. Λαμβανοντας θεση στη μια μερια των χαρακωματων. Επαναλαμβανοντας μονοτονα οτι θα χρειαστουν θυσιες και σκληρη δουλεια για να τα καταφερουμε. Και θα τα καταφερουμε μονο αν συμμεριστει η μεγαλη πλειοψηφια των Ελληνων, οτι ο ιδιος ο λαος ειναι αυτος που πρεπει να παρει την εξουσια στα χερια του. Διχως πατρωνες, διχως Σωτηρες. Διχως ψευδαισθησεις. Με τη γνωση οτι δε θα μας αφησουν ευκολα. Με τα τσιρακια και τα πρακτορακια να επιχειρουν να μας τιμωρησουν, διαλυοντας τη χωρα. Με την απειλη της "Βορειοκορεοποιησης", ναι, τιποτα δε θα ειναι ευκολο, καποιοι θα προσπαθησουν να μας απομονωσουν, καποιοι να μας τιμωρησουν, οι παλιοι "συμμαχοι" καθολου δε θα δουν με καλο ματι την αφυπνιση του λαου. Κι εκει ακριβως, οταν θα εχουμε ξυπνησει απο το Καπιταλιστικο Ματριξ, αρνουμενοι πια να ειμαστε η μπαταρια για τα πλουτοκρατικα ανθρωποφαγικα καθαρματα, θα κοιταξουμε τα συντριμμια, τον ουρανο που θα εχει πεσει στα κεφαλια μας, και θα αποφασισουμε οτι δεν εχει νοημα να κλαιμε πανω στα συντριμμια, -ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΜΙΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ "ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ" ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ- θα αποφασισουμε οτι θα χτισουμε τη χωρα μας πανω σε δυνατοτερα θεμελια, για να μην υπαρξουν ποτε ξανα συντριμμια, και θα τη χτισουμε ομορφοτερη, δικαιοτερη, πιο ανθρωπινη, διχως κοινωνικους αποκλεισμους, διχως να ακουμε καθε μερα για αυτοκτονιες, διχως να βλεπουμε συνανθρωπους μας να πεθαινουν απο το κρυο και την πεινα. Νομιζω οτι τοτε το ΚΚΕ, οπως και καθε Κομμουνιστικη Αριστερα που δε κοροιδευει τον κοσμο, τοτε λοιπον το ΚΚΕ, θα ειναι εδω. Για να κυβερνησει , οχι τον λαο,  αλλα μαζι με τον λαο. Τοτε, οπως και τωρα, στα χαρακωματα. Στα χαρακωματα της μιας πλευρας που γραφει ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ. Τοτε, οπως και τωρα, οι αλλοι θα ειναι στην απο κει πλευρα των χαρακωματων. Σε αυτη τη πλευρα, στην οποια ειναι γραμμενη η λεξη ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ. Ομως, αν τη κοιταξεις προσεκτικα, η λεξη τρεμοπαιζει. Η λεξη μεταμορφωνεται. Στο πολιτικο αντιστοιχο της. Που ανεκαθεν ηταν μια και μονο λεξη. Η λεξη "ΦΑΣΙΣΜΟΣ" http://celinathens.blogspot.com/2011/04/blog-post_15.html Δυστυχως, αυτο ειναι κατι που στο βραχυπροθεσμο τουλαχιστον μελλον, ετσι κι αλλιως, θα ανακαλυψουμε. ΥΓ Και για να μην υπαρξει παρερμηνεια, πιστευω οτι ο ΣΥΡΙΖΑ εχει καλες προθεσεις και οτι ανηκει στη παραπανω περιγραφεισα κατηγορια εκεινων που πιστευουν τιμια στην "ορθοτερη και δικαιοτερη" διαχειριση του υπαρχοντος συστηματος, γιατι η εναλλακτικη τους τρομαζει. Δεν ανηκω σε εκεινους που αντιμετωπιζουν με τρομο τη διαφαινομενη δυναμωση του. Απο το να βγει το ΝΟΥΔΟΥΠΑΣΟΚ η ο Καμμενος, χιλιες φορες να βγει ο Τσιπρας. Γουσταρω που δε φοβουνται να παρουν στα χερια τους τη καυτη πατατα. Οταν θα ανακαλυψουν οτι η πατατα ειναι τοσο καυτη που δεν αγγιζεται ουτε με γαντια αλλα ουτε και με πανοπλια, λογω του δομικου αδιεξοδου στο οποιο τους παγιδευει η πεποιθηση τους στον εξανθρωπισμο του Καπιταλισμου, εδω θα ειμαστε, να τα ξαναπουμε. Μη καιμε τις γεφυρες με κανεναν, ουτε με τους συριζαιους, ουτε με ανθρωπους που πιστευουν στους ΑΝΕΛ, ουτε με λοιπους παρομοιους. Ακομα κι αν στα χαρακωματα, βρισκονται , διχως να το γνωριζουν, στην αντιθετη πλευρα. Μαζι θα ξαναχτισουμε τη Πατριδα, οταν εξαιτιας της τυφλης Πιστης στο Ευρω και στους Καπιταλιστικους σχηματισμους, θα εχει διαλυθει.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ : ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΚΙ ΑΣ ΜΗ ΞΑΝΑΦΑΩ ΠΟΤΕ (ΖΙΖΕΚ)

Το τριτο μερος.
 Ζιζεκ.
Mπογιοπουλος, στο πρωτο.
Ρουμπινι, στο δευτερο.

Απο το βιβλιο, ΠΡΩΤΑ ΣΑΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΑΝ ΦΑΡΣΑ.
Σε μεταφραση του Νεκταριου Καλαιτζη.

Η χρηματοοικονομικη καταρρευση κατεδειξε περιτρανα τον καταφωρο παραλογισμο του παγκοσμιου καπιταλισμου, ετσι που να μη μπορει πλεον κανεις να τον αγνοησει. Συγκρινετε τα 700 δις δολαρια που δαπανηθηκαν μονο απο τις ΗΠΑ για τη σταθεροποιηση του τραπεζικου συστηματος, με το γεγονος οτι απο τα 22 δις δολαρια που τα πλουσιοτερα εθνη του κοσμου ειχαν δεσμευτει να προσφερουν για να βοηθησουν να αναπτυχθει η γεωργια των φτωχοτερων χωρων εν οψει της τρεχουσας επισιτιστικης κρισης, μονο 2,2 δις δολαρια εχουν καταστει διαθεσιμα μεχρι στιγμης.

(Σημειωση δικια μου: Συνολικα, ρευστο κι εγγυησεις, το ποσο που δαπανηθηκε τελικα μονο απο τη FED, φτανει σημερα τα 13 τρις δολαρια...)

Η ευθυνη για την επισιτιστικη κριση δεν μπορει να επιρριφθει στους συνηθεις υποπτους, οπως η διαφθορα, η αναποτελεσματικοτητα και ο κρατικος παρεμβατισμος στις χωρες του τριτου κοσμου, τουναντιον, συναρταται αμεσα με την παγκοσμιοποιηση της γεωργιας, οπως κατεστησε σαφες ο ιδιος ο Μπιλ Κλιντον, σε σχετικη ομιλια του σε εκδηλωση του ΟΗΕ επ'ευκαιρια της Παγκοσμιας Ημερας Διατροφης, με τον ενδεικτικο τιτλο: "Τα καναμε μανταρα με το φαγητο του κοσμακη" [We blew it on Global Food]. Tο βασικο συμπερασμα της ομιλιας του Κλιντον ηταν οτι η σημερινη κριση δειχνει πως "Ολοι, περιλαμβανομενου κι εμου, την περιοδο που ημουν προεδρος, καναμε τραγικα λαθη",
αντιμετωπιζοντας την τροφη σαν εμπορευμα μαλλον παρα ως εναν προφανως ζωτικης σημασιας πορο για τους φτωχους του κοσμου. Ο Κλιντον επερριψε κατηγορηματικα την ευθυνη οχι σε μεμονωμενα κρατη η κυβερνησεις, αλλα στις μακροπροθεσμες πολιτικες του δυτικου κοσμου, που επιβληθηκαν απο τις ΗΠΑ και την Ευρωπαικη Ενωση, και που εφαρμοστηκαν επι δεκαετιες απο την Παγκοσμια Τραπεζα, το ΔΝΤ και αλλους διεθνεις οργανισμους. Οι πολιτικες αυτες πιεσαν τις αφρικανικες κι ασιατικες χωρες να διακοψουν τις κρατικες επιδοτησεις για την προμηθεια λιπασματων, βελτιωμενων σπορων και αλλων εισροων της αγροτικης παραγωγης, ανοιγοντας ετσι το δρομο ωστε οι καλυτερες εκτασεις γης να χρησιμοποιηθουν για την καλλιεργεια ειδων τα οποια προοριζονταν αποκλειστικα για εξαγωγη και στερωντας, συνακολουθα, απο αυτες τις χωρες την επισιτιστικη τους αυταρκεια.
      Το αποτελεσμα αυτων των "διαρθρωτικων προσαρμογων" ηταν η ενσωματωση της τοπικης γεωργιας στην παγκοσμια οικονομια..καθως ολοενα και μεγαλυτερο μερος απο το εγχωριο προιον εξαγοταν, οι χωρες επρεπε να βασιζονται ολο και πιο πολυ σε εισαγομενα τροφιμα, ενω οι καλλιεργητες, διωγμενοι απο τη γη τους, αναγκαζονταν να ζησουν εφεξης σε αθλιες φτωχογειτονιες, οπου η μονη απασχοληση που μπορουσαν να βρουν ηταν στα εργοκατεργα του outsourcing. Με αυτο τον τροπο, πολλες χωρες παραμενουν υπο καθεστως μετααποικιοκρατικης εξαρτησης και καθιστανται διαρκως πιο ευαλωτες στις διακυμανσεις της αγορας- η εκρηξη στις τιμες των σιτηρων τα τελευταια χρονια (που προκληθηκε επισης απο τη χρησιμοποιηση της συγκομιδης για την παραγωγη βιοκαυσιμων μαλλον παρα για διατροφη) εχει ηδη προκαλεσει λοιμο σε πολλε χωρες, απο την Αιτη μεχρι την Αιθιοπια.

  Τα τελευταια χρονια, τετοιες στρατηγικες εχουν καταστει πιο συστηματικες και εχουν επεκταθει σε κλιμακα..διεθνεις εταιρικοι κολοσσοι και κυβερνησεις επιζητουν πλεον να αναπληρωσουν την ελλειψη αροσιμης γης στις δικες τους χωρες δημιουργωντας τεραστια βιομηχανικα οργανωμενα αγροκτηματα στο εξωτερικο. Για παραδειγμα, το Νοεμβριο του 2008, η νοτιοκορεατικη Daewoo Logistics ανακοινωσε οτι ειχε διαπραγματευτει τη μισθωση για 99 ετη περιπου 3,2 εκατομμυριων ακρ (12,8 εκατομμυριων στρεμματων) καλλιεργησιμης γης στη Μαγαδασκαρη, εκταση η οποια ισοδυναμει με το ημισυ περιπου της συνολικης καλλιεργησιμης γης της χωρας. Η Daewoo  σχεδιαζει να χρησιμοποιησει τα τρια τεταρτα περιπου αυτης της εκτασης για την καλλιεργεια αραβοσιτου, ενω το υπολοιπο θα χρησιμοποιηθει για την παραγωγη φοινικελαιου, το οποιο αποτελει ζωτικης σημασιας προιον για την παγκοσμια αγορα βιοκαυσιμων. Ομως αυτο ειναι απλως η κορυφη του παγοβουνου. Αρκετες ευρωπαικες εταιρειες τα τελευταια δυο χρονια εχουν υπογραψει συμβασεις μισθωσης γης, για να πραγματοποιησουν καλλιεργειες με σκοπο την παραγωγη τροφιμων και βιοκαυσιμων στην Αιθιοπια, τη Μοζαμβικη και τη Τανζανια. Το ευφορο εδαφος της Αφρικης προσελκυει επισης χωρες απο τον πετρελαιοπαραγωγο Περσικο κολπο, που οι αχανεις ερημοι τους τις αναγκαζουν να εισαγουν τα περισσοτερα απο τα ειδη διατροφης που καταναλωνουν. Παρολο που τετοια ευπορα κρατη μπορουν ανετα να πληρωνουν για εισαγωγες ειδων διατροφης, ο αναβρασμος που επικρατει στις παγκοσμιες αγορες τροφιμων εχει λειτουργησει ως ενα επιπλεον κινητρο για να εξασφαλισουν τις δικες τους πηγες εφοδιασμου.

 Ποια ειναι, εν τοιαυτη περιπτωσει, τα κινητρα της αλλης πλευρας, δηλαδη εκεινων των αφρικανικων χωρων οπου η πεινα κανει θραυση και που οι αγροτες τους στερουνται στοιχειωδη εργαλεια, λιπασματα, καυσιμα και την υποδομη μεταφορων που χρειαζονται για να καλλιεργησουν αποδοτικα τη γη τους και να προωθησουν αποτελεσματικα τα προιοντα τους στην αγορα; Οι εκπροσωποι της Daewoo ισχυριζονται οτι η συμφωνια που εκλεισαν θα ωφελησει και τη Μαγαδασκαρη, οχι μονο η γη που μισθωνουν μενει αυτη τη στιγμη ανεκμεταλλευτη, αλλα και

                 παρολο που η Daewoo σκοπευει να εξαγαγει τη συγκομιδη που θα αποφερει η καλλιεργεια της γης,......σκοπευει να επενδυσει περιπου 6 δις δολαρια κατα τα επομενα εικοσι χρονια στην κατασκευη των λιμενικων εγκαταστασεων, των δρομων, των ηλεκτροπαραγωγικων μοναδων και του αρδευτικου δικτυου που απαιτουνται για να υποστηριξουν τις αγροτοβιομηχανικες δραστηριοτητες της (agribusιness) εκει, και αυτο θα δημιουργησει χιλιαδες θεσεις απασχολησης για τους ανεργους της Μαγαδασκαρης. Οι θεσεις αυτες θα βοηθησουν τον λαο της Μαγαδασκαρης να κερδισει τα χρηματα για να αγορασει τα τροφιμα που χρειαζεται-ακομη και αν αυτα θα εισαγονται

               (Vivienne Walt, "The breadbasket of south Korea:Madagaskar", Time, 23 Νοεμβριου 2008)

Eτσι, ο κυκλος της μετααποικιοκρατικης εξαρτησης ξανακλεινει και η επισιτιστικη εξαρτηση μοιραια θα επιταθει.

Δεν πλησιαζουμε λοιπον, σταδιακα, σε μια παγκοσμια κατασταση οπου η πιθανη σπανις βασικων υλικων πορων (του πετρελαιου, του νερου και της τροφης) θα καταστει ο καθοριστικος παραγοντας της διεθνους πολιτικης; Δεν ειναι η επισιτιστικη ελλειψη -που προσωρας γινεται αισθητη με τη μορφη σποραδικων κρισεων εδω και εκει- ενα απο τα προμηνυματα της επικειμενης Αποκαλυψης; Ενω η επελευση της επικαθοριζεται απο ενα πληθος παραγοντων (την αυξανομενη ζητηση στις ταχεως αναπτυσσομενες χωρες, οπως η Ινδια και η Κινα, τις αποτυχιες της συγκομιδης λογω περιβαλλοντικων διαταραχων, τη χρησιμοποιηση μεγαλων εκτασεων καλλιεργησιμης γης των χωρων του Τριτου Κοσμου για την  καλλιεργεια προιοντων που προοριζονται αποκλειστικα για εξαγωγη, την  καθοδηγουμενη απο την αγορα χρησιμοποιηση των σιτηρων για αλλους σκοπους, οπως η παραγωγη βιοκαυσιμων), καθισταται σαφες οτι αυτο δεν ειναι ενα παροδικο προβλημα, το οποιο μπορει να αντιμετωπιστει γρηγορα με την καταλληλη ρυθμιση της αγορας, αλλα οτι αποτελει μαλλον ενδειξη ενος μακροχρονιου προβληματος, που ειναι αδυνατον να επιλυθει μεσω της οικονομιας της αγορας.
Καποιοι απολογητες της νεας παγκσομιας ταξης πραγματων επισημαινιουν οτι η επισιτιστικη ελλειψη καθαυτην αποτελει ενδειξη υλικης προοδου, αφου οι ανθρωποι στις ταχεως αναπτυσσομενες χωρες του Τριτου Κοσμου κερδιζουν περισσοτερα χρηματα, και ως εκ τουτου, μπορουν να τρωνε περισσοτερο. Το προβλημα, ωστοσο, ειναι οτι αυτη η νεα ζητηση για ειδη διατροφης ωθει εκατομμυρια στη λιμοκτονια, σ'εκεινες τις χωρες που δεν εχουν να επιδειξουν μιαν αναλογη αλματωδη οικονομικη αναπτυξη.

 Tο ιδιο δεν ισχυει και για την επικειμενη ενεργειακη κριση και για τις επαπειλουμενες ελλειψεις στα αποθεματα νερου; Για να προσεγγισουμε αυτα τα προβληματα επαρκως, θα χρειαστει να επινοησουμε νεες μορφες συλλογικες δρασεις σε ευρεια κλιμακα: ουτε οι κλασικες μορφες κρατικης παρεμβασης ουτε οι υπερεκθειασθεισες μορφες τοπικης αυτοοργανωσης θα μπορεσουν να ανταπεξελθουν σε αυτη την προκληση. Αν τα προβληματα αυτου του ειδους δεν επιλυθουν με τον ενα η τον αλλον τροπο, το πιο πιθανο σεναριο ειναι μια νεα εποχη απαρτχαιντ, στην οποια απομονωμενα τμηματα του κοσμου, τα οποια θα εχουν εξασφαλισει αφθονια τροφης, νερου κι ενεργειας. θα διαχωριζονται απο ενα χαοτικο "εξω", το οποιο θα χαρακτηριζεται απο εκτεταμενη αποδιοργανωση, λιμους και διαρκεις πολεμους. Τι πρεπει να κανουν οι ανθρωποι στην Αιτη και στις αλλες περιοχες που μαστιζονται απο την σιτοδεια; Δεν εχουν δικαιωμα να εξεγερθουν βιαια; Ο κομμουνισμος βρισκεται γι'αλλη μια φορα προ των πυλων.

 Ο Κλιντον ορθα ειπε οτι "η τροφη δεν ειναι ενα εμπορευμα οπως τα αλλα. Πρεπει να επιστρεψουμε σε μια πολιτικη μεγιστης επισιτιστικης αυταρκειας. Ειναι παραλογο να νομιζουμε οτι μπορουμε να αναπτυξουμε χωρες ανα τον κοσμο χωρις να αυξησουμε την ικανοτητα τους να διατρεφονται αυτονομα". Υπαρχουν, ωστοσο, τουλαχιστον δυο στοιχεια που πρεπει να προσθεσουμε εδω.
Κατα πρωτον, οτι, οπως επισημαναμε νωριτερα αναφορικα με το Μαλι, ενω επιβαλλουν την παγκοσμιοποιηση της γεωργιας στις χωρες του Τριτου Κοσμου, οι αναπτυγμενες δυτικες χωρες φροντιζουν τα μαλα να διατηρουν τη δικη τους επισιτιστικη αυταρκεια, παρεχοντας οικονομικη στηριξη στους δικους τους αγροτες (Θυμηθειτε οτι η οικονομικη υποστηριξη προς τους γεωργους απορροφα πολυ περισσοτερο απο το ημισυ του συνολικου προυπολογισμου της Ευρωπαικης Ενωσης- η ιδια η Δυση ουδεποτε εγκαταλειψε την "πολιτικη της μεγιστης επισιτιστικης αυταρκειας"!)
Κατα δευτερον, πρεπει να επισημανουμε οτι ο καταλογος των προιοντων και των υπηρεσιων που, οπως η τροφη, δεν ειναι "εμπορευματα σαν τα αλλα" ειναι πιο ευρυς και οτι περιλαμβανει, οχι μονο την αμυνα (οπως ολοι οι "πατριωτες" γνωριζουν), αλλα προπαντος το νερο, την ενεργεια, το ιδιο το περιβαλλον, τον πολιτισμο, την παιδεια, την υγεια.....Ποιος θα αποφασισει τις προτεραιοτητες εδω και πως, αν τετοιες αποφασεις δεν ειναι δυνατο να αφηνονται στην πρωτοβουλια της αγορας;
Εδω ακριβως ειναι που το ζητημα του κομμουνισμου επιβαλλεται να τεθει για μια φορα ακομη.

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ, ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ (ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΦΟΥΣΚΕΣ, ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΦΑΡΣΑ: ΡΟΥΜΠΙΝΙ)

Συνεχιζω τη σειρα αναρτησεων με το ιδιο θεμα.
Eδω, το πρωτο μερος.
Ενα αποσπασμα απο το βιβλιο του αστου νομπελιστα οικονομολογου, Νουριελ Ρουμπινι, Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ. Ο Ρουμπινι ειναι κεινσιανος, αυτο καταλαβα τουλαχιστον εγω με τις πενιχρες μου γνωσεις στην Οικονομια, διαβαζοντας το βιβλιο που συνεγραψε με τον Στηβεν Μιμ.
(Mεταφραση: Τιτινα Σπερελακη)
Ανηκει δηλαδη σε εκεινους που αναζητουν οντως τον "Καπιταλισμο με ανθρωπινο προσωπο".
Ιδου τι λεει για τις καπιταλιστικες κρισεις.
(Οι υπογραμμισεις, δικες μου)

\


Οι κρισεις, οπως ειδαμε, ειναι τοσο παλιες και διαδεδομενες οσο ο ιδιος ο καπιταλισμος. Εμφανιστηκαν μαζι με τον καπιταλισμο στις αρχες του δεκατου εβδομου αιωνα και, οπως τα εργα του Σεξπηρ που πρωτοπαιχτηκαν εκεινη την εποχη, εχουν παραμεινει κοντα μας εκτοτε, σε μεγαλο βαθμο με την ιδια μορφη. Η σκηνοθεσια αλλαζει, οπως και τα ακροατηρια, ολα τα αλλα ομως - η διανομη των ρολων, η σειρα των πραξεων, ακομα και οι ατακες- παραμενουν κατα αξιοσημειωτο τροπο αμεταβλητα απο κριση σε κριση, απο αιωνα σε αιωνα.

Ολες σχεδον οι κρισεις ξεκινουν με τον ιδιο τροπο: ηπια. Ανεπαισθητες εξελιξεις στηνουν το σκηνικο για το πραγματικο δραμα. Αυτο το στησιμο του σκηνικου μπορει να παρει χρονια, ακομα και δεκαετιες, καθως μια σειρα απο δυναμεις δημιουργουν συνθηκες ευνοικες για εναν οικονομικο κυκλο ραγδαιας ανοδου και πτωσης.

Η κριση που ξεσπασε το 2007 δεν αποτελουσε εξαιρεση. Ο φονταμενταλισμος της ελευθερης αγορας που δεσποζε επι δεκαετιες εθεσε τα θεμελια για την καταστροφη, καθως οι λεγομενοι μεταρρυθμιστες εξουδετερωναν τις τραπεζικες ρυθμισεις που ειχαν θεσμοθετηθει στη Μεγαλη Υφεση, και οι εταιρειες της Γουολ Στρητ εβρισκαν τροπους να αποφευγουν οσους κανονες απεμειναν. Στην πορεια, αναπτυχθηκε ενα γιγαντιο σκιωδες τραπεζικο συστημα, εκτος ρυθμιστικης εποπτειας.

Την ιδια περιοδο, οι τραπεζες υιοθετουσαν, ολοενα και συχνοτερα, προγραμματα ανταμοιβων οπως ειναι τα μπονους, τα οποια ενθαρρυναν την εξαιρετικα ριψοκινδυνη βραχυπροθεσμη τοποθετηση στοιχηματων, παροτι τετοια στοιχηματα υπονομευαν τη μακροπροθεσμη σταθεροτητα μιας χρηματοοικονομκης εταιρειας. Ουσιατικα μετεθεταν τις αρνητικες συνεπειες απο τις αποφασεις των τρειντερ και των τραπεζιτων στις πλατες των μετοχων της εταιρειας κι αλλων πιστωτων. Τετοια προβληματα, μερος μιας ευρυτερης επιδημιας ηθικου κινδυνου, διαποτιζαν το αμερικανικο χρηματοικονομικο συστημα πολυ προτου ξεσπασει τελικα η κριση. Η Ομοσπονδιακη Τραπεζα επαιξε οργανικο ρολο, διασωζωντας το χρηματοικονομικο συστημα την ωρα της αναγκης του και δινοντας το εναυσμα για το περιφημο "δικαιωμα πωλησης" του Γκρινσπαν"

Αλλο πραγμα ομως ειναι το στησιμο ενος σκηνικου, και εντελως αλλο η δημιουργια μιας φουσκας. Η φουσκα απαιτει καποιον καταλυτη. Σε προηγουμενες χρηματοοικονομικες κρισεις, ο καταλυτης ηταν η ελλειψη σε καποιο περιζητητο αγαθο, το ανοιγμα μιας νεας αγορας στο εξωτερικο η μια τεχνολογικη καινοτομια η οποια ωθουσε τους επενδυτες να πιστεψουν οτι οι παλιοι κανονες αξιολογησης δεν ισχυουν πια. Επισης μπορουσαν να εφευρεθουν και νεοι τροποι για να γινονται οι δουλειες στους κολπους του ιδιου του χρηματοοικονομικου συστηματος: ενας νεος τροπος δημιουργιας επενδυτικων πακετων η ενας νεος τροπος διαχειρισης κινδυνου.

Δυστυχως, η προσφατη χρηματοικονομικη κριση ανηκει σε αυτη την τελευταια κατηγορια, καθως τα χρηματοοικονομικα ιδρυματα υιοθετησαν την πρακτικη της τιτλοποιησης σε εντυπωσιακη κλιμακα, δινοντας μας ενα ολοκληρο αλφαβηταρι απο ολοενα και πιο περιπλοκα δομημενα χρηματοικονομικα προιοντα. Παροτι η τιτλοποιηση υπηρχε απο πολλα χρονια, η σπουδαιοτητα της αυξηθηκε εκρηκτικα τα χρονια πριν απο τη φουσκα. Το μοντελο "δημιουργω και διαμοιραζω" εγινε ενα οχημα για τη δημιουργια επισφαλων ενυποθηκων στεγαστικων δανειων υψηλης αποδοσης, μεσα απο τον τεμαχισμο και τον ανασυνδυασμο στοιχειων σε τοξικα ενυποθηκα χρεογραφα, και, εν συνεχεια, τη μεταπωληση τους σα να ηταν χρυσος.

Ενα αλλο αξιωμα των οικονομικων της κρισης ειναι η ειλικρινης παρατηρηση οτι μια φουσκα μπορει να διογκωθει μονο αν οι επενδυτες εχουν μια πηγη ευκολης πιστωσης. Μπορει να ερθει ως μια ευγενικη χορηγια της κεντρικης τραπεζας η απο ιδιωτες πιστωτες- η κι απο τους δυο, ειδικα αν οι αμελεις εποπτικες αρχες επιτρεψουν στην πιστωτικη φουσκα να διογκωθει και να κακοφορμισει. Η πιο ευκολη πιστωση θα μπορουσε να ερθει ακομα και απο μια εξωτερικη πηγη πλεονασματικου ρευστου η οποια ψαχνει για επενδυσεις.

 Και εδω η προσφατη κριση ακολουθησε προβλεψιμη πορεια. Ο Γκρινσπαν περιεκοψε τα επιτοκια μετα την 11η Σεπτεμβριου και τα κρατησε εξαιρετικα χαμηλα επι πολυ μεγαλο διαστημα. Οι τραπεζες και οι σκιωδεις τραπεζες μοχλευτηκαν μεχρι εκει που δεν πηγαινε, δανειζοντας χρηματα σαν να ειχε περασει οριστικα ο κινδυνος. Οι εποπτικες αρχες και οι επιτηρητες, ξελογιασμενοι απο τη βιομηχανια και την ιδεολογια περι αυτορρυθμισης της ελευθερης αγορας, δεν καταφεραν να κανουν τη δουλεια τους. Με τον τροπο αυτο, αφθονες αποταμιευσεις ερρευσαν στις ΗΠΑ, μια ευγενικη χορηγια διαφορων αποταμιευτων σε αναδυομενες οικονομιες απο ολο τον κοσμο.

Καποια στιγμη οι φουσκες γονονται αυτοσυντηρουμενες. Οι τραπεζες και τα αλλα χρηματοοικονομικα ιδρυματα που λαχταρουν να επωφεληθουν απο τις ανερχομενες τιμες κανουν προσιτες ακομα περισσοτερες πιστωσεις. Καθε περιουσιακο στοιχειο που αγοραζουν οι επενδυτες μπορει στη συνεχεια να αποτελεσει εγγυηση για ακομα περισσοτερο δανεισμο και περισσοτερες επενδυσεις. Βασιζομενοι στη μαγεια της μοχλευσης, αυξανομενοι αριθμοι επενδυτων χτιζουν πανυψηλους πυργους χρεους- σιγουρο σημαδι οτι προμηνυεται φουσκα. Και αυτο ακριβως συνεβη στη φουσκα που μεχρι το 2005 ειχε παρει αξιοσημειωτες διαστασεις. Η υπερμετρη φιλοδοξια και η ακρατη απληστια συνεχισαν να να τροφοδοτουν αυτη τη διαδικασια, καθως οι εργολαβοι εχτιζαν αμετρητα προκατασκευασμενα σπιτια, οι κερδοσκοποι τα εκαναν αναρπαστα, και οι τραπεζιτες δημιουργουσαν πακετα απο τα ενυποθηκα στεγαστικα δανεια που προεκυπταν, μετατρεποντας τα σε ολοενα και πιο εθραυστα χρηματοοικονομικα εργαλεια.

Σε καθε τετοιο δραμα, ενας νεος χαρακτηρας εμφανιζεται στη σκηνη περιπου αυτη τη στιγμη: οι αυτοκλητοι οραματιστες που ξεφυτρωνουν για να εξηγησουν γιατι αυτη η οικονομικη ανοδος θα συνεχισει να αποδιδει αιωνια κερδη - καθως "αυτη τη φορα τα πραγματα ειναι διαφορετικα" η καθως οι παλιοι κανονες δεν ισχυουν πια. Η εμφανιση αυτων των υποστηρικτων και των κενων ισχυρισμων τους αποτελουν σιγουρη ενδειξη οτι τα πραγματα εχουν αρχισει να προσλαμβανουν ανεξελεγκτες διαστασεις.

Η προσφατη στεγαστικη φουσκα προσελκυσε ορδες τετοιων τσαρλατανων, που αψηφουσαν την ιστορια και την κοινη λογικη για να ισχυριστουν οτι ο στεγαστικος τομεας ειναι ασφαλης επενδυση η αξια της οποιας δε μπορει παρα να αυξηθει. Στις γραμμες τους περιλαμβανονταν οι παντες, απο αβανταδορους για τη βιομηχανια ακινητων μεχρι επενδυτικους τραπεζιτες που δημιουργουσαν πακετα με αμφιλεγομενα ενυποθηκα στεγαστικα δανεια, μετατρεποντας τα σε χρεογραφα ΑΑΑ τα οποια χαρακτηριζονταν οχι περισσοτερο ριψοκινδυνα απο τα υπερασφαλη κρατικα ομολογα.

.................................................................................................................................................

Οπως ολες οι φουσκες, ετσι και η συγκεκριμενη καποια στιγμη σταματησε να μεγαλωνει. Και οπως στις περισσοτερες φουσκες, το τελος αρχισε με ενα λυγμο, και οχι με παταγο. Οι τιμες κινηθηκαν αρχικα προς τα πλαγια του γραφηματος, ενα παραξενο ειδος αδρανειας κατελαβε τις αγορες. Οι υποστηρικτες της φουσκας επεμεναν οτι αυτη η πτωση ηταν στιγμιαια, οι τιμες συντομα θα ανεβαιναν και παλι. Δεν ανεβηκαν ομως. Σε αυτο το σημειο του εργου, σπανια καταρρεουν μεσα σε μια νυχτα. Απλως εμφανιζουν απωλεια στηριξης.

Υστερα απο λιγο ομως καταρρεουν, αρχικα λιγα ιδρυματα, και στη συνεχεια περισσοτερα. Οι συνεπειες αντανακλωνται σε ολο το χρηματοοικονομικο συστημα. Ο φοβος και η αβεβαιοτητα καταλαμβανουν τις αγορες και, ενω η τιμη του φουσκωμενου περιουσιακου στοιχειου κατακρημνιζεται, η πραγγματικη δραση λαμβανει χωρα στο χρηματοοικονομικο ιδρυμα που παρειχε την πιστωση πισω απο τη φουσκα. Αρχιζει η απομοχλευση και, αντιμετωποι με συντριπτικη αβεβαιοτητα, οι επενδυτες το σκανε για ασφαλεστερα και πιο ρευστοποιησιμα περιουσιακα στοχεια.

....................................................................................................................................................

Παροτι η προσφατη κριση πρωτοεμφανιστηκε στις ΗΠΑ, γρηγορα εμφανισαν συμπτωματα και αλλες χωρες, κατι διολου παραξενο: οπως και ο Γκρινσπαν, οι κεντρικες τραπεζες σε ολοκληρο τον κοσμο ειχαν υιοθετησει πολιτικες ευκολου χρηματος, υποθαλπτοντας πολυαριθμες στεγαστικες φουσκες.
Οι τραπεζες στο εξωτερικο εδειξαν την ιδια απερισκεπτη ορεξη για κινδυνο την οποια επεδειξαν και οι αντιστοιχες στις ΗΠΑ. Με λιγες εξαιρεσεις, ανελαβαν μεγαλη μοχλευση και ηπιαν απο το ιδιο δηλητηριασμενο κυπελλο, επενδυοντας σε δισεκατομμυρια δολαρια των ιδιων αχρηστων περιουσιακων στοιχειων που χρωστουσαν την υπαρξη τους στα μαγικα της "χρηματοοικονομικης καινοτομιας".

Οι κρισεις συχνα κορυφωνονται σε μια χρεοκοπια τοσο θεαματικη που επισκιαζει ολες τις υπολοιπες. Στην προσφατη κριση, η καταστροφικη καταρρευση της Lehman Brothers επαιξε τον συγκεκριμενο ρολο, δημιουργωντας την ψευδη εντυπωση οτι αυτο και μονο το γεγονος εφταιγε για την τραγωδια που καταποντισε την παγκοσμια οικονομια. Οπως και με παλιοτερες κρισεις, το να εξηγησει κανεις αυτη την κριση με μια και μοναδικη "επωνυμη" χρεοκοπια ειναι ενας απλουστευτικος τροπος να βλεπει τα πραγματα, ο οποιος περισσοτερο συσκοτιζει παρα αποκαλυπτει. Η Lehman Brothers προκαλεσε τρομερη ζημια στο παγκοσμιο χρηματοοικονομικο συστημα, η χρεοκοπια της ομως ηταν περισσοτερο αιτιατο παρα αιτιο....

.....................................................................................................................................................

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ΜΕ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ.. (ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ)

Tο πρωτο μερος μιας σειρας αναρτησεων, με το ιδιο θεμα.
Εδω, θα αναρτησω ενα αποσπασμα απο το βιβλιο του Μπογιοπουλου, "ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ, ΗΛΙΘΙΕ"
Θα ακολουθησουν αποσπασματα απο το ιδιο βιβλιο αλλα κι απο αλλους συγγραφεις. Σε μια οσο το δυνατον πιο αντικειμενικη παρουσιαση. Προκαταβολικα δηλωνω οτι δεν θα το καταφερω.

1.
Ο "καλος" καπιταλισμος, ο κεινσιανος, υπηρξε, αλλα ουτε τις κρισεις αποσοβησε ουτε τη φτωχεια, και μετα το περας της συγκεκριμενης φασης του καπιταλισμου, κατα την οποια επαιξε το ρολο του, "εξεμετρησε το ζην", και παρεδωσε τη σκυταλη. Αυτο δηλαδη που ορισμενοι βγαζουν απο το παλιατζιδικο της ιστοριας για να το παρουσιαζουν ως ελιξηριο του καπιταλισμου και ως συνταγη σωτηριας απο τη σημερινη "νεοφιλελευθερη κριση" του, ειναι ο,τι ακριβως καταποντιστηκε τη δεκαετια του '70. Αυτη η καταβυθιση της κεινσιανης καπιταλιστικης ατλαντιδας ειναι απο μονη της επαρκης αποδειξη οτι οι καπιταλιστικες κρισεις ειναι αναποδραστες και αναποφευκτες και οτι κινουνται υπερανω  του οποιου μοντελου διαχειρισης του συστηματος. Η μνημη και μονο της περιοδου του "στασιμοπληθωρισμου", του συνδυασμου δηλαδη της οικονομικης υφεσης, απο τη μια, και της ραγδαιας ανοδου των τιμων απο την αλλη, αποδεικνυει οτι αυτες οι φωνακλαδικες κεινσιανες "κοσμογονιες" ερχονται απο ενα παρελθον που κουβαλαει πανω του πολυ σκουρια.

2.
Ο καπιταλισμος του Κεινς ειναι τοσο καλος κι ανθρωπινος που δε διστασε να ανατροφοδοτηθει και να αναπαραχθει οχι μονο μεσα απο την τακτικη του Ψυχρου Πολεμου, αλλα και μεσα απο την πολεμικη οικονομια ενος Παγκοσμιου Πολεμου και μιας σειρας "μικροπαγκοσμιων" πολεμων και επεμβασεων, απο την Κορεα μεχρι το Βιετναμ.

3.
Ποσο "αλλος" ειναι ο καπιταλισμος που, με τις μνημες στο κραχ του '29, αναφωνουσε "ο,τι συμφερει την General Motors, συμφερει και τις ΗΠΑ", απο τον καπιταλισμο που, σημερα, προωθει την παχυλη οικονομικη ενεση του κρατους στην General Motors  με στοχο τη διασωση της απο το κραχ του '09;
Ποσο "αλλος" ειναι ο καπιταλισμος που εκπροσωπουσε ο Νιξον, οταν αναφωνουσε οτι "ειμαστε ολοι κεινσιανιστες", απο τον καπιταλισμο που υπηρετουσε η Θατσερ οταν διακηρυττε οτι "Δεν υπαρχει κοινωνια-μονο ατομα";

4.
Ειναι λιγοτερο αντιλαικη η πολιτικη του "νεοφιλελευθερου" Μπους απο την ταση προστατευτισμου της Κυβερνησης Ομπαμα, στην προσπαθεια του τελευταιου να αποδωσουν ορισμενα νεοκεινσιανα μετρα κρατικης ενισχυσης της ζητησης; Οι εργαζομενοι των ΗΠΑ δυσκολα θα βρουν διαφορα
σε μια πολιτικη που, οπως επι Μπους ετσι κι επι Ομπαμα, χαριζει στους κεφαλαιοκρατες τις ιδιες φοροαπαλλαγες που για την την επομενη δεκαετια υπολογιζονται σε 700 δις δολαρια..που, οπως επι Μπους ετσι κι επι Ομπαμα τα υπερκερδη των ομιλων της Γουολ Στρητ εκτιναχτηκαν το 2010 στα 140 δις δολαρια..που, οπως επι Μπους ετσι κι επι Ομπαμα, οι περιουσιες των 400 δισεκατομμυριουχων των ΗΠΑ αυξανουν με ιλιγγιωδεις ρυθμους φτναοντας το 2010 τα 1,5 τρις δολαρια..και που, οπως υπολογισε ο δημοσιογραφος Πατρικ Μαρτιν, αν ολο αυτο το υπερσυσσωρευμενο κεφαλαιο φορολογουνταν με μολις 10% θα εξαφανιζονταν αυτοματως τα ελλειμματα ολων των αμερικανικων πολιτειων. Αλλα κατι τετοιο οι Αμερικανοι εργαζομενοι δεν το ειδαν. Ουτε επι Μπους ουτε επι Ομπαμα.

5
Για τις περικοπες μισθων και δημοσιων διαπανων, καθως και την καταργηση των συλλογικων συμβασεων που προωθησαν οι Ρεπουμπλικανοι, αρχης γενομενης απο το Ουισκονσιν των ΗΠΑ, προκαλωντας το Φλεβαρη του 2011 διαδηλωσεις μεγαλυτερης και απο εκεινες τις περιοδους του Βιετναμ, ο Ομπαμα δηλωσε οτι "συμφωνω οτι πρεπει να υπαρξει καποια περικοπη μισθων".
Η μηπως εκεινη η η δειλη προσθηκη στην ιδια δηλωση "αλλα η καταργηση των συλλογικων διαπραγματευσεων δεν ειναι σωστη" τον καθιστα αθωο του αιματος;

6
Ο "γαλλογερμανικος" αξονας οταν απαιτησε στις αρχες του 2011 να καταστει "συνταγματικος νομος" (!) στην ΕΕ η υποχρεωση ολων των κρατων μελων της Ευρωζωνης να εισαγαγουν στα συνταγματα τους διαταξη με την οποια θετουν "εκτος νομου" τα ελλειμματα και τα χρεη, να απαγορευτουν δηλαδη ολες οι κοινωνικες δαπανες που δε συναδουν με την "ανταγωνιστικοτητα" του κεφαλαιου, να μειωθουν περαιτερω οι μισθοι, να συρρικνωθουν περαιτερω τα ασφαλιστικα δικαιωματα, απο τι εκκινουσε; Οχι φυσικα απο καποιες ταχα "νεοφιλελευθερες διαχειριστικες εμμονες" του, αλλα απο τις αναγκες εξυπηρετησης των συμφεροντων των πολυεθνικων και των μονοπωλιων, που καθιστουν τη συγκεκριμενη πολιτικη, βασικη επιλογη των κυριαρχων μεριδων του ευρωπαικου κεφαλαιου ανεξαρτητως διαχειριστη.

7.
Οσο για το "νεοφιλελευθερισμο" ως ρευμα, δεν εχει καμια σχεση με τα απλοικα παραμυθια οσων θελουν να τον παρουσιαζουν ως ενα ιδεολογικο "προιον" που λογω της νωχελικοτητας των αγγελων καποια στιγμη επικρατησε στον κοσμο "ανεπαισθητως", οπως το "κακο" κατισχυει του καλου.
Η περιφερειακη γεωγραφικη νικη που πετυχαν στο πεδιο της οικονομιας τα "παιδια του Σικαγο",
στηριγμενα στα ερπυστριοφορα και στις χουντες της Λατινικης Αμερικης, δεν ειναι επαρκης εξηγηση για την παγκοσμια εξαπλωση του. Δεν εξηχθη σε ολα τα πλατη και μηκη του καπιταλιστικου οριζοντα λογω καποιας στιγμιαιας ταχα κοινοβουλευτικης αδρανειας. Ο "νεοφιλελευθερισμος", ο λεγομενος
"φονταμενταλισμος" του ξεπουληματος και της υπαγωγης των παντων στην υπηρεσια των αγορων
(Παιδεια, Υγεια, ιδιωτικοποιηση του αερα μεσω του εμποριου ρυπων, αερομεταφορες, τηλεπικοινωνιες, λιμανια, αστικες συγκοινωνιες, ιδιωτικοποιηση των μηχανισμων ασφαλειας του κρατους, οπως ο στρατος, η αστυνομια και η αμυντικη βιομηχανια, μεχρι και ιδιωτικοποιηση φυλακων και χωματερων), ο "ταλιμπανικου τυπου μονεταρισμος" η με οποια αλλη βαρυγδουπη φραση κι αν περιγραφεται η πολιτικη που ως ιστος αραχνης εχει περικλεισει το παγκοσμιο χωριο, δε γεννηθηκε ως αποτοκο των "διαθεσεων" καποιων "μαθητευομενων μαγων". Δεν επικρατησε λογω του υποκειμενισμου μιας καστας πολιτικων "Φρανκενσταιν". Ειναι κατι πολυ περισσοτερο: Ειναι εκφραση της δομικης αναγκης του κεφαλαιου απαντησει στη πτωση του μεσου ποσοστου κερδους μεσω της επεκτασης του σε καθε δραστηριοτητα και σε καθε τομεα οπου το κεφαλαιο "οσμιζεται το χρημα". Ομως, οσες "επενδυτικες ευκαιριες" κι αν δημιουργηθουν για το κεφαλαιο μεσα απο την καταλυση του δημοσιου τομεα της οικονομιας, η καπιταλιστικη υπερσυσσωρευση ειναι τετοια που και παλι δεν επιτυγχανεται κορεσμος στην απληστια του για κερδη. Το κεφαλαιο εχει παρει γιγαντιες διαστασεις με συνεπεια να μην καταφερνει να επενδυθει ολοκληρο, για τον πολυ απλο λογο οτι αυτοι που πρεπει να καταναλωνουν, οι λαοι, βιωνουν διαρκεις εισοδηματικους περιορισμους.

Mεσα λοιπον στις συνθηκες της λεγομενης "παγκοσμιοποιησης" ο καπιταλισμος με το αποκαλουμενο "νεοφιλελευθερο" προσωπο του και την κακοφημη πλεον, χρηματοπιστωτικη του "παραμορφωση" δεν προεκυψε απο "λαθος". Αποτελεσε -ανεξαρτητα απο τους πολιτικους διαχειριστες του συστηματος- αναγκαστικη επιλογη του κεφαλαιου, που δεν μπορει παρα να υπακουει στους καθε φορα νεους ιστορικους ορους συσσωρευσης του. Το δογμα των λεγομενων "ανοιχτων αγορων" αντανακλα σε αυτην ακριβως την ιστορικη φραση και οσοι επιζητουν την "επιστροφη στον Κεινς" θα πρεπει πρωτα να περιμενουν "το ποταμι να γυρισει πισω". Εξισου αναγκαστικη, δηλαδη αντικειμενικη, ειναι η αιτια της δημιουργιας της χρηματιστικης φουσκας και της διογκωσης του χρηματοπιστωτικου τομεα, οσο κι αν ορισμενοι θελουν να την αποδιδουν στον "υποκειμενισμο" καποιων "επηρμενων" της Γουολ Στρητ που "ετυχε" να δωσουν εμφαση στην "κερδοσκοπικη" παρα στην "παραγωγικη" (δηλαδη στη βιομηχανια και στο εμποριο) τοποθετηση κεφαλαιων. Η χρηματοπιστωτικη "φουσκα" δεν κατασκευαστηκε σε καποια μυστικα εργαστηρια.
Το "νεοφιλελευθερο" μοντελο που τη γιγαντωσε δε γεννηθηκε στα "σαλεμενα" μυαλα καποιων αποκοσμων "σατανιστων" με εμμονες στις μονεταριστικες αλχημειες, που εργαζονταν σε "γιαφκες"
και που, οταν ολοκληρωσαν τα πειραματα τους, "εξαπατησαν" καποιους "αδαεις" πολιτικους.
Ειναι προιον "ολου" του καπιταλισμου. Δεν ηταν "μια απο τις πολλες" επιλογες που ειχαν οι κεφαλαιοκρατες. Υπηρξε "η" επιλογη σε αυτη τη φαση του καπιταλισμου, που οι πολιτικοι διαχειριστες των συμφεροντων τους την προωθησαν οχι γιατι "εξαπατηθηκαν" η γιατι υπηρξαν ηκιστα επιμελεις, αλλα αντιθετα επειδη ακριβως ειναι ιδιαιτερα επιμελεις στην εξυπηρετηση των συμφεροντων του κεφαλαιου. Επομενως, η αιτια της αντιλαικης επιθεσης δεν ειναι ο "νεοφιλελευθερισμος". Ειναι οι αναγκαιες αναδιαρθρωσεις για τη θωρακιση της ανταγωνιστικοτητας του κεφαλαιου, ειναι τα ταξικα συμφεροντα των κεφαλαιοκρατων που υπαγορευουν τα αντιλαικα μετρα και καθοριζουν τελικα τη μορφη της πολιτικης διαχειρισης και τους τροπους προωθησης των συμφεροντων τους.

"ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ"......ΓΡΑΨΕ ΛΑΘΟΣ..ΜΑΣ ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ ΠΑΡΕΙ!! ΙΔΟΥ ΤΟ ΠΩΣ.

Εγραψα πριν αρκετους μηνες για τους "Καπιταλιστες που θα μας παρουν τελικα τα σπιτια αντι για τους κομμουνιστες". Βλεπω να εχει γινει σλογκαν αυτη η φραση, τη πατροτητα της οποιας δε διεκδικω διοτι αναριθμητοι ειναι εκεινοι που το προβλεψαν αυτο,  εδω και δυο χρονια, μαθαινοντας για το πρωτο μνημονιο και την εισοδο μας στο ΔΝΤ!

Παραθετω αποσπασμα απο το αρθρο-παρεμβαση του δικηγορου Μαριου- Σαββα Μαρινακου. Το αρθρο αυτο το διαβασα στο βιβλιο του Πανου Παναγιωτου, "ΤΟ ΤΑΝΓΚΟ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΛΠΟ"   Μπορειτε να το διαβασετε ολοκληρο κι εδω

http://www.lawyersvoice.gr/arthrografia/nomikes-meletes/psi-aggliko-dikaio-ellenike-tragodia.html

Παρελειψα το πρωτο κομματι του αρθρου, στο οποιο ο Μαρινακος, παραθετει το νομικο πλαισιο, πανω στο οποιο στηριζεται για να εξαγει τα συμπερασματα του. Και το παρελειψα γιατι θα κουραζε πολυ τον μη-νομομαθη , ομως οποιος ενδιαφερεται να διαπιστωσει αν οσα φρικωδη αναφερονται στο αρθρο, στοιχειοθετουνται και τεκμαιρονται, μπορει να το κανει, στον προαναφερθεντα συνδεσμο.

Σε συνδυασμο με τη φημολογουμενη συμφωνια της γαλαζοπρασινης συμμοριας με τον Τομσεν για τη ληξη της προστασιας της πρωτης κατοικιας απο πλειστηριασμους, κι αν αυτο συμβει, τιποτα δε θα εμποδιζει το Καθεστως να μας πεταξει στο δρομο, οπως συμβαινει ηδη με χιλιαδες συμπολιτες μας,

και υπο το πρισμα της παραδοχης οτι η φορολογια απο τον Ιουνη και μετα θα ειναι ανελεητη, αν τελικα επικρατησει ο Γενιτσαρισμος,

το παρακατω αποσπασμα κρινω οτι πρεπει να διαβαστει και να διαδοθει, για να καταλαβει ακομα κι ο εναπομεινας φοβισμενος η βολεμενος ψηφοφορος του δικομματισμου και των παραφυαδων του, οτι οι γαλαζοπρασινοι ειναι αποφασισμενοι ακομα και να εξολοθρευσουν εκατονταδες χιλιαδες Ελληνων πολιτων, επισειοντας τον...φοβο της εξολοθρευσης μας.

   (Σημειωση: η υπαγωγη στο Αγγλικο Δικαιο πραγματοποιηθηκε τελικα στο psi+)

Ιδου λοιπον οχι πως οι Καπιταλιστες θα μας παρουν και τα σπιτια, πατωντας πανω στο Αγγλικο Δικαιο και την ανελεητη φορολογηση. Ιδου πως οι καπιταλιστες μας τα εχουν ηδη παρει.

    (Σε bold υπογραμμιζω τα, κατα τη γνωμη μου, ουσιωδη)

         (ΠΑΡΑΘΕΣΗ ΝΟΜΙΚΟΥ ΠΛΑΙΣΙΟΥ)

......Τώρα, μετά από την αναφορά όλων των παραπάνω νομοθετημάτων και των ειδικότερων ρυθμίσεων που διαλαμβάνονται σε καθένα από αυτά, μπορούμε να υποβάλλουμε τη συνολική μας  προβληματική σε μια υπόθεση εργασίας, ή όπως θα λέγαμε στα έδρανα της Νομικής, σε ένα πρακτικό, στο οποίο μας ζητείται να διαπιστώσουμε τις συνέπειες τις συνέπειες που θα είχε για την Ελλάδα, η υπαγωγή του PSI+ στο αγγλικό δίκαιο.

Οι δηλώσεις Άκερμαν (16-12-2011) αποτελούν την επίσημη, πλέον, επιβεβαίωση και από την πλευρά των δανειστών, πως το δίκαιο των ομολόγων του PSI+ είναι το σημαντικότερο ζήτημα στις διαπραγματεύσεις. 
Αν το δίκαιο των ομολόγων του PSI+ ήταν το αγγλικό, τότε σε περίπτωση πτώχευσης, η Ελλάδα θα έπρεπε να πληρώσει το χρέος της στους δανειστές, σε ευρώ παρά το γεγονός, ότι σε περίπτωση ενδεχόμενης επιστροφής της σε εθνικό νόμισμα, η χώρα θα είχε επιστρέψει σε ένα σημαντικά υποτιμημένο εθνικό νόμισμα. 

Αυτό θα προέκυπτε ως υποχρέωση της χώρας από τη διεθνή πολυμερή σύμβαση μεταξύ της Ελλάδας και των πιστωτών της, η οποία μάλιστα, δυνάμει του αρ 28 παρ 1 του Συντάγματος της χώρας θα κατίσχυε έναντι κάθε άλλης (ακόμα και αντίθετης διάταξης) της Ελληνικής έννομης τάξης. 
Έτσι, το χρέος της Ελλάδας θα πολλαπλασιαζόταν και καθώς η χώρα θα αδυνατούσε να το αποπληρώσει, οι δανειστές θα αποκτούσαν δικαίωμα κατάσχεσης επί της ελληνικής περιουσίας, με βάση το Αγγλικό Δίκαιο.

Η πρώτη συνέπεια, λοιπόν, θα ήταν μια νομισματική ομηρία στο ευρώ και πάντως, μια νομισματική δέσμευση του χρέους μας σε ένα συγκεκριμένο νόμισμα, ανεξάρτητα από την ενδεχόμενη πολιτική βούληση της χώρας, να επιστρέψει σε εθνικό νόμισμα. 
Κατά δεύτερο λόγο, το ελληνικό χρέος, ως υπαγόμενο και θεωρούμενο υπό το πρίσμα του Αγγλικού «State immunity act» (1978) δεν θα συνιστούσε πράξη άσκησης πολιτικής εξουσίας αλλά εμπορική πράξη, όπως ρητά προβλέπεται στον Αγγλικό νόμο.

Ως τέτοια πράξη, θα ετίθετο υπό δικαστικό έλεγχο από εκάστοτε αρμόδια Δικαστήρια, τα οποία θα καλούνταν να εφαρμόσουν το Αγγλικό Δίκαιο. Στην περίπτωση του PSI+ ήδη γίνεται απόπειρα από τους πιστωτές μας, προκειμένου να οριστούν ως αρμόδια, τα Δικαστήρια του Λουξεμβούργου.
Η άμεση δεύτερη συνέπεια, μιας τέτοιας εξέλιξης, όμως, θα ήταν ότι, με την υπαγωγή του Ελληνικού χρέος στο Αγγλικό Δίκαιο, το Ελληνικό χρέος θα είχε καταστεί αντικείμενο δικαστικών μαχών μεταξύ των ιδιωτών πιστωτών μας και του Ελληνικού Δημοσίου, στα Δικαστήρια του Λουξεμβούργου, τα οποία θα υποχρεούνταν δυνάμει της πολυμερούς συμφωνίας του PSI+ να εφαρμόσουν το Αγγλικό Δίκαιο.
Επειδή από το Αγγλικό Δίκαιο, δεν αναγνωρίζεται στην Ελληνική πολιτεία το δικαίωμα της ετεροδικίας, αυτό θα είχε ως συνέπεια την έκδοση δικαστικών αποφάσεων σε βάρος της Ελλάδας. Αλλά «το κουτί της Πανδώρας» δεν θα εξαντλούσε εκεί τις εκπλήξεις του.
Το Αγγλικό Δίκαιο θα παρείχε δυνατότητα εκτελέσεως των δικαστικών αυτών αποφάσεων ακόμα και στο έδαφος της Ελληνικής επικράτειας. 

Συνεπώς, αυτές οι δικαστικές αποφάσεις θα μπορούσαν να περιληφθούν τον εκτελεστήριο τύπο, σύμφωνα με τον Κανονισμό (ΕΚ) 44/2001 αλλά και τον Κανονισμό (ΕΚ) 805/2004 και θα έθεταν στη διάθεση των πιστωτών μας, όλα τα καταδιωκτικά μέτρα της Ελληνικής νομοθεσίας. Μόνο, που αυτή τη φορά, τα μέτρα αυτά θα στρέφονταν κατά του ίδιου του Ελληνικού Δημοσίου.
Η αναγκαστική εκτέλεση των πιστωτών μας θα μπορούσε να αφορά κινητά του Ελληνικού Δημοσίου, ακίνητα του Ελληνικού Δημοσίου (ιδίως τα ανήκοντα στην λεγόμενη ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου) καθώς και χρηματικές απαιτήσεις του Ελληνικού Δημοσίου.
Ξεκινώντας από το τελευταίο, θα διαπιστώναμε ευχερώς, ότι οι χρηματικές απαιτήσεις που έχει το Ελληνικό Δημόσιο, αφορούν κυρίαρχα την απαίτησή του στους φόρους, που καλούμαστε να καταβάλλουμε όλοι μας, φυσικά και νομικά πρόσωπα, που υπαγόμαστε στο Ελληνικό Φορολογικό Σύστημα.

Συνεπώς οι πιστωτές μας, θα αποκτούσαν εκτελεστό τίτλο με τον οποίο θα μπορούσαν να επιδιώξουν την απευθείας εξόφληση του χρέους, επιβάλλοντας κατάσχεση χρηματικής απαιτήσεως στα χέρια καθενός από εμάς, δηλαδή στα χέρια κάθε Έλληνα πολίτη.
Αυτή η «κατάσχεση εις χείρας τρίτου» (εν προκειμένω του Έλληνα πολίτη) θα αποστράγγιζε το κράτος από κάθε έσοδο, καθιστώντας το τελευταίο, πραγματικό όμηρο των δανειστών του, στους οποίους θα έπρεπε, με ακόμα μεγαλύτερη ένταση να καταφύγει, προκειμένου να εξασφαλίσει έστω και τα στοιχειώδη χρήματα για την εξακολούθηση της ύπαρξής του. 
Και ακόμα παραπέρα, θα δημιουργούσε μια νομική και οικονομική φαύλη πραγματικότητα, ένα λογικό παράδοξο: Το Ελληνικό Δημόσιο θα προσέφευγε σε δανεισμό, δανειζόμενο εντόκως τα δικά του χρήματα, δηλαδή τα χρήματα που θα προέρχονταν από την φορολογία των Ελλήνων πολιτών και τα οποία οι τελευταίοι, λόγω των επιβληθέντων κατασχέσεων, θα κατέβαλαν απευθείας στους δανειστές του Ελληνικού Δημοσίου. 

Θα μπορούσαμε στην περίπτωση αυτή να μιλήσουμε για μια εν τοις πράγμασι υποκατάσταση του Ελληνικού Δημοσίου από ξένους πιστωτές και πλήρη κατάργηση της κυριαρχίας του.
Σε αυτό το σημείο προβαίνω σε μια παρέκβαση από την ανωτέρω υπόθεση εργασίας και επιστρέφω (στιγμιαία) στην πραγματικότητα, αφού αξίζει να αναφερθεί, ότι, ήδη το Ελληνικό Δημόσιο, στην πραγματικότητα, έχει ήδη επιβάλλει κατασχέσεις επί κινητών, ακινήτων και δικαιωμάτων και αναγγέλλεται σε πλειστηριασμούς που επισπεύδονται κατά των οφειλετών του, προς ικανοποίηση των απαιτήσεών του, δυνάμει των σχετικών διατάξεων του ΚΕΔΕ. Με το δεδομένο αυτό, επιστρέφω εκ νέου στην υποθετική κατάσταση ισχύος του Αγγλικού Δικαίου για το PSI+ όπου… 
…Η αλλοδαπή εκτελεστή δικαστική απόφαση σε βάρος της Ελλάδας, θα επέτρεπε, πέραν όλων των προηγούμενων, στους πιστωτές να ασκούν πλαγιαστικά τα δικαιώματα του Ελληνικού Δημοσίου (να κατάσχουν κινητά, ακίνητα και δικαιώματα και να αναγγέλλονται σε πλειστηριασμούς) επ’ ονόματί τους, προκειμένου για την ικανοποίηση της απαιτήσεώς τους, υποκαθιστώντας το Ελληνικό Δημόσιο.
Μάλιστα, η εξοπλισμένη με εκτελεστό τίτλο πιστωτική αξίωση θα μπορούσε κάλλιστα να επεκταθεί το σύνολο της κινητής και ακίνητης περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου και ομοίως τα καταδιωκτικά μέτρα να στραφούν κατά αυτών των περιουσιακών στοιχείων.

Στο σημείο αυτό, θα ανέκυπτε το ερώτημα «τι συνιστά την κινητή και ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;» 
Κι αν στο ερώτημα «τι συνιστά την κινητή περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;» η απάντηση είναι (σχεδόν) εύκολη, στο ερώτημα «τι συνιστά την ακίνητη περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου;» η απάντηση είναι από αδύνατη έως επικίνδυνη και αφορά και την ιδιωτική περιουσία του κάθε Έλληνα πολίτη.
Στην ακίνητη περιουσία του Δημοσίου υπάγονται όσα ακίνητα έχουν καταχωρηθεί ως δημόσια κτήματα, όλα τα κοινόχρηστα πράγματα, τα εκτός συναλλαγής πράγματα, τα μεταλλεία, τα ορυχεία, τα αδέσποτα, τα ποτάμια, οι λίμνες, οι όχθες, οι αιγιαλοί κλπ.
Αλλά, εν δυνάμει, στην ακίνητη περιουσία του Δημοσίου θα μπορούσε να υπαχθεί και κάθε ακίνητο, το οποίο, μετά το πέρας της Κτηματογραφήσεως και μετά την πάροδο της προθεσμίας για την διόρθωση της εσφαλμένης πρώτης Κτηματολογικής εγγραφής θα φέρει την ένδειξη «αγνώστου ιδιοκτήτη» στα τηρούμενα Κτηματολογικά φύλλα.
Επίσης, κάθε διεκδικούμενο, από το Ελληνικό Δημόσιο, αυτή τη στιγμή ακίνητο, για το οποίο ο ιδιοκτήτης του δεν θα μπορεί να αποδείξει ότι κατέστη κύριος του ακινήτου, είτε με παράγωγο τρόπο κτήσης της κυριότητας (ιδίως με την απόκτηση της κυριότητας με παραχωρητήριο του Ελληνικού Δημοσίου), είτε, κυρίως, με πρωτότυπο τρόπο κτήσης της κυριότητας (με 30ετή άσκηση διακατοχικών πράξεων νομής και κατοχής προ του 1915, δηλαδή με πράξεις νομής και κατοχής προ του 1885, σύμφωνα με τις διατάξεις του προϊσχύσαντος Βυζαντινορωμαϊκού Δικαίου) θα κινδύνευε να απολέσει στην ιδιοκτησία του, εάν, είτε απευθείας το Ελληνικό Δημόσιο είτε πλαγιαστικώς ή υποκαθιστώντας το Ελληνικό Δημόσιο πιστωτές του, εξοπλισμένοι με τον εκτελεστό κατά του Ελληνικού Δημοσίου τίτλο ασκούσαν διεκδικητική αγωγή, ενώπιον των αρμοδίων πολιτικών δικαστηρίων.
Βέβαια, οι εν λόγω αξιώσεις δεν πρόκειται να ασκηθούν κατά προφανή καταχρηστικότητα. Απεναντίας! Τα δικαιώματα του Δημοσίου, ιδίως επί ακινήτων, μπορούν να μην προβάλλονται επί σειρά ετών, ακόμα και για χρονικό διάστημα, που μπορεί να αγγίζει το χρόνο ζωής 2 ή 3 γενεών! Αλλά αυτό, σε καμιά περίπτωση δεν συνεπάγεται απώλεια αυτών των δικαιωμάτων, ενόψει του απαράγραπτου χαρακτήρα τους.
Περαιτέρω, το Ελληνικό Δημόσιο, με διοικητικές πράξεις μπορεί να καθορίζει τεράστιες εκτάσεις, που περνούν στην κυριότητά του. Οι πράξεις αυτές, αν και δημοσιεύονται στο ΦΕΚ, δεν γίνονται άμεσα αντιληπτές από τους πολίτες αλλά δημιουργούν συνθήκες προσδοκίας δικαιώματος κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου, σε βάρος της ιδιωτικής περιουσίας.

Μάλιστα, υπάρχει πλήθος νομοθετικών ρυθμίσεων περί αποσβέσεως των ιδιωτικών δικαιωμάτων στις εκτάσεις αυτές και μάλιστα σε ιδιαίτερα σύντομες αποσβεστικές προθεσμίες (πχ η εξάμηνη προθεσμία εντός της οποίας πρέπει ο ιδιοκτήτης ακινήτου να αναγγείλει τις αξιώσεις του στον Υπουργό Οικονομικών, όταν το ακίνητό του περιληφθεί σε ζώνη αιγιαλού, οπότε και θεωρείται απαλλοτριωθέν το ακίνητο, δυνάμει του άρθρου 10 του Ν.2971/2001 και πολλές παρόμοιες διατάξεις). Με τον τρόπο αυτό, το Ελληνικό Δημόσιο καθίσταται κύριος των εκτάσεων αυτών (αν και πολλές από αυτές τις αποσβεστικές προθεσμίες έχουν κριθεί αντισυνταγματικές από το ΣτΕ αλλά προϋποτίθεται η εκκίνηση δικαστικού αγώνα για ανάκτηση της κυριότητας από τον πολίτη).
Πάντως, αυτή τη στιγμή υπολογίζονται σε μερικά εκατομμύρια τα ακίνητα που βρίσκονται εντός των λεγόμενων «ζωνών κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου» και των οποίων οι ιδιοκτήτες, θεωρούν ότι είναι απόλυτοι κύριοι, νομείς και κάτοχοι των ακινήτων τους. 
Ουδέποτε έχουν ενοχληθεί από το Ελληνικό Δημόσιο, ουδέποτε φαντάστηκαν ότι ενδέχεται η ιδιοκτησία τους να αμφισβητηθεί, ουδέποτε σκέφτηκαν να αναζητήσουν τα αρχικά παραχωρητήρια του Ελληνικού Δημοσίου, με τα οποία αποκτήθηκε το ακίνητό τους από τους δικαιοπαρόχους τους και ουδέποτε σκέφτηκαν, ότι θα πρέπει να αποδείξουν περισσότερα από 130 χρόνια νομής και κατοχής, ώστε να διασφαλιστούν έναντι του Ελληνικού Δημοσίου και ενόψει Αγγλικού Δικαίου, έναντι των ξένων πιστωτών της χώρας.

Και βέβαια, η «μεγαλοψυχία» του Ελληνικού Δημοσίου ή/και των πιστωτών του δεν θα εξαντλούνταν εκεί. Οι παλαιότερες μέθοδοι της διοικητικής αποβολής ιδιωτών από ακίνητα κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου ουδόλως συνεισέφεραν στα Δημόσια Οικονομικά. Όμως, με τις νέες ρυθμίζεις του δικαίου της επιφάνειας, τα ακίνητα αυτά, τα οποία θα διεκδικούσε και ενδεχομένως να αποκτούσε το Ελληνικό Δημόσιο, θα αποκτούσαν οικονομική σημαντικότητα. Δηλαδή, θα ήταν δυνατό εκ των υστέρων να συσταθεί δικαίωμα επιφάνειας, καθιστώντας τον μέχρι πρότινος ιδιοκτήτη, νέο επιφανειούχο κι επί της ουσίας μισθωτή στην περιουσία του!
Όλα τα παραπάνω είναι υποθετικές ασκήσεις επί χάρτου, οι οποίες όμως, αποδεικνύουν το πόσο σημαντικό είναι το διακύβευμα, σχετικά με το δίκαιο των ομολόγων.
Αντίθετα, αν το δίκαιο των ομολόγων παραμείνει το Ελληνικό, ως έχει δηλαδή σήμερα, ενδεχόμενη έξοδος της Ελλάδας απ' το ευρώ θα της επιτρέψει να προχωρήσει μονομερώς (με νομοθετική πράξη της Βουλής των Ελλήνων, σύμφωνα με το τεκμήριο της αρμοδιότητας) σε αναδιάρθρωση του χρέους της με νόμιμο τρόπο ή να το αποπληρώσει σε νέο εθνικό νόμισμα νομίμως, ενώ δεν θα κινδυνεύει από επίσπευση κατά της περιουσίας της.

Το θέμα του δικαίου των ομολόγων και της εξαιρετικής σημασίας του ανέδειξε με σειρά αναλύσεων του στην Ελλάδα ο χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής Πάνος Παναγιώτου, από τα μέσα του 2010, ενώ τον Οκτώβριο του 2011 Έλληνες βουλευτές, κατέθεσαν σχετικές επίκαιρες ερωτήσεις στον Υπουργό Οικονομικών, κύριο Βενιζέλο και στον Πρωθυπουργό, κύριο Παπαδήμο, με την αρχή να γίνεται από τον ανεξάρτητο βουλευτή, κύριο Παναγιώτη Κουρουμπλή.
Υπό το φως των αποκαλύψεων και υπό το βάρος της πίεσης η ελληνική κυβέρνηση φαίνεται πως υπαναχώρησε στη θέση της να παραχωρήσει το δίκαιο στο PSI+, κάτι που σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, είχε ήδη συμφωνηθεί από το βράδυ της 27ης Οκτωβρίου, με ωμή παρέμβαση της Γερμανίδας Καγκελαρίου Μέρκελ.
Στη μετά αποκάλυψης περίοδο ο Έλληνας Πρωθυπουργός απάντησε σχετικά με το δίκαιο των ομολόγων στη Βουλή λέγοντας, ότι αυτό δεν έχει ακόμη παραχωρηθεί, επιβεβαιώνοντας πως αποτελεί τμήμα των διαπραγματεύσεων. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα διεθνή δημοσιεύματα το θέμα του δικαίου των ομολόγων έχει πράγματι αναδειχθεί στο σημαντικότερο, στις συζητήσεις για το ελληνικό PSI+, καθώς οι δανειστές επιθυμούν να λάβουν όσο το δυνατό μεγαλύτερη ασφάλεια για τα ομόλογα που θα διακρατήσουν αποκτώντας εξαιρετικά δικαιώματα, τα οποία αυτή τη στιγμή δεν έχουν.
Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, η παραχώρηση του ελληνικού δικαίου στους δανειστές θα σημαίνει και την απώλεια του τελευταίου, ίσως, νομικού πλεονεκτήματος της Ελλάδας με απρόβλεπτες συνέπειες, στην περίπτωση που αναγκαστεί να φύγει από το ευρώ ή να προχωρήσει σε στάση πληρωμών.
Πρόσφατα δημοσιεύματα ανέφεραν πως οι δανειστές επιθυμούν να ξεπεράσουν το πρόβλημα ζητώντας τα ομόλογα του ελληνικού PSI+ να τύχουν παρόμοιας νομικής κάλυψης με αυτά των δανείων από τους θεσμικούς δανειστές, όπως το ΔΝΤ. Ωστόσο, αυτό συνεπάγεται μεταξύ άλλων και τη μετατροπή του δικαίου τους σε αγγλικό.
Με βάση διεθνή δημοσιεύματα, κάποιοι από την ελληνική πλευρά πιέζουν τους δανειστές να αποδεχτούν ένα PSI+ χωρίς αγγλικό δίκαιο και κάνουν σκληρές διαπραγματεύσεις, έστω και μετά τις σχετικές αποκαλύψεις στην Ελλάδα. 
Ακόμη και αν αυτό συμβαίνει τώρα, απλά και μόνο υπό το βάρος της συνειδητοποίησης του μεγέθους της σημασίας του δικαίου των ομολόγων του PSI+, δεν παύει να αποτελεί μία αποκάλυψη για την Ελλάδα, το γεγονός, ότι μέχρι τώρα δεν διαπραγματεύτηκε τίποτε απολύτως με τους δανειστές της, ενέδωσε στις ορέξεις τους, πρόθυμη να εκποιήσει τα πάντα και κατ’ ουσία να απεμπολήσει την εθνική της κυριαρχία και την κυρίαρχη κρατική της οντότητα.

*Ο Μάριος-Σάββας Μαρινάκος είναι Δικηγόρος Κορίνθου.