ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΣΒΑΛΝΤ ΣΠΕΝΓΚΛΕΡ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ..

Επιχειρησα να αναλυσω γιατι δεν εξεγειρομαστε, γιατι παραιτηθηκαμε,
γιατι η ενορμηση θανατου σημερα ειναι ισχυροτερη απο ποτε στον πολιτη του Δυτικου Κοσμου.
 (Το "αναλυσω" ισως ειναι λαθος, το "καταλαβω" ειναι ορθοτερο). Ειναι ολοφανερο πια και κανεις δε μπορει να το αρνηθει η να το αποσιωπησει: Σημερα, ο εξαθλιωμενος ειτε αυτοκτονει ειτε παραιτειται απο τη ζωη ειτε βγαινει στα καναλια να παρακαλεσει για ελεος, ο κοντα στα προθυρα της εξαθλιωσης περιμενει στωικα την εξαθλιωση και ο μικρομεσαιος-πρωην μεσαιος- προσποιειται οτι ελπιζει οτι δε θα εξαθλιωθει, αν και μια χαρα πια το γνωριζει: πως Ερχεται η σειρα του. Υποθετω οτι στην επαρχια τα πραγματα ειναι καλυτερα, στην Πολη ομως επικρατει μηδενισμος, δηλαδη φασισμος,
λυσσα για τον συμπολιτη που αντεχει, αλλα κι ο συμπολιτης που αντεχει εχει γραμμενο στα παπαρια του βεβαια εκεινον που λυσσαει και τον φθονει,
(και οι δυο δεχονται να εξοντωθει ο διπλανος τους νομιζοντας οτι τους ευνοει)
στην Πολη δεν υπαρχουν παρα μεμονωμενα περιστατικα αλληλεγγυης, δεν απεμεινε παρα λιγη ανεξοδη συμπαθεια, και βιαστικο περπατημα μπροστα στους απελπισμενους.
Μιλησα για τη πορνογραφια της φρικης, πιστευω οτι καθισμενος στον καναπε του ο σημερινος πολιτης σχεδον απολαμβανει εστω και παθητικα, το θεαμα της ιδιας του της αυτοκαταστροφης, μετρωντας νεκρους απο το κρυο και την εξαθλιωση,
 κατα ενα μερος, ασυνειδητα, περιμενοντας σχεδον με λαχταρα να δει και το ονομα του (Παραφραζοντας τη γνωση φραση, νομιζω οτι οι καναλαρχες πουλανε καθημερινα στον θεατη τους
το σχοινι με το οποιο τελικα θα κρεμαστει. Και ο θεατης το ξερει.)

Τι τα προκαλεσε ολα αυτα; Ευθυνεται καθολου η τεχνολογια; Το διαδικτυο; Η κριση των θεσμων;
Γιατι ολα αυτα συμβαινουν μονο στην Δυση ενω πχ σε μουσουλμανικες κοινωνιες βλεπεις ακομα τους ανθρωπους να τα βαζουν με τα εκει καθεστωτα χυνοντας το αιμα τους;
 (Ασχετως του γεγονοτος οτι οι περισσοτερες επαναστασεις ειναι "πορτοκαλι" και υποκινουμενες απο το ΝΑΤΟ (Αμερικη), τουλαχιστον εκει βλεπεις οτι ο αλλος δεν εχει παραιτηθει, οτι δε θα κατσει με σταυρωμενα τα χερια οταν απειλειται, οτι ειναι ακομα προθυμος να θυσιαστει για αυτο που πιστευει.)

Ας μιλησουμε για την Πολη


                                                 

Στο διτομο εργο ονοματι η "Παρακμη της Δυσης", ο Οσβαλντ Σπενγκλερ " Αρνείται την γραμμική - κλιμακωτή πορεία της Ιστορίας που καθιερώθηκε (υπέρμαχος της κυκλικής ιστορικής πορείας)"
"
"Η κυκλική θεωρία του Σπένγκλερ δεν καταργεί μόνο το γνώριμο σχήμα περιοδολόγησης της παγκόσμιας ιστορίας: αρχαιότητα, μεσαίωνας, νεώτεροι χρόνοι· δεν προτείνει απλώς μια διαφορετική ερμηνεία της Αναγέννησης, αφού τίποτε από όσα έχουν παρακμάσει δεν μπορεί να αναγεννηθεί· δεν παραμερίζει μόνο την ευρωκεντρική ερμηνεία της παγκόσμιας ιστορίας, που συμπιέζει όλον τον υπόλοιπο κόσμο στα εννοιολογικά κλισέ της. Ίσως το πιο προκλητικό χαρακτηριστικό της.......είναι η κυκλική-οργανική θνησιγένεια όλων των μορφών του πολιτισμού, η άρνηση του προοδευτισμού, της πίστης στη συνεχή -ευθύγραμμη, τεθλασμένη ή κυματοειδή- πρόοδο. [...] ........Η λαχτάρα και η ελπίδα ότι μπορεί να σπάσει η μοιραία κυκλική πορεία της ώς τώρα ιστορίας, αφού ακόμη και η γραμμική δεν είναι ανοδική, ο ισχυρισμός ότι μπορεί να επιτευχθεί στο μέλλον κάτι που ώς τώρα δεν υπήρξε, δηλαδή η πρόοδος: ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη και -γιατί όχι;- ευτυχία, δεν αποδεικνύεται με επιστημονικά επιχειρήματα, αλλά με ιστορικές πράξεις των συνειδητών και υπεύθυνων υποκειμένων, μιας και δεν αποτολμά κανείς αυτή τη στιγμή τη λέξη επανάσταση".

Ο Σπένγκλερ εξετάζει τον κάθε πολιτισμό ως ενιαία και οργανική οντότητα, ως έναν οργανισμό που αναπτύσσεται, ωριμάζει, παρακμάζει και πεθαίνει. Ο τωρινός δυτικός πολιτισμός, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, βρίσκεται στο φθινόπωρό του – άρα στα πρώτα στάδια της παρακμής του. Είναι φαουστικός, δηλαδή πολιτισμός όχι του κενού διαστήματος αλλά του άπειρου χρόνου και της εξαγοράς του, και επεκτατικός, επομένως πολιτισμός της θέλησης και της δύναμης, του χρήματος και της μηχανής. Το 1918, όταν δημοσιεύτηκε ο πρώτος τόμος της Παρακμής, όλοι πίστευαν ότι τον A/ Παγκόσμιο Πόλεμο θα τον διαδεχόταν η ειρήνη, ενώ ο Σπένγκλερ ήταν ο μόνος που υποστήριζε ότι ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος περίμενε την ανθρωπότητα[....] 

H παρακμή της Δύσης, ωστόσο, για τον σημερινό αναγνώστη δεν είναι μόνο ένα θεμελιακό κείμενο εποχής, είναι πρωτίστως έργο του οποίου τα ερωτήματα και οι απαντήσεις εξακολουθούν να υφίστανται[...] Ελάχιστα παραδείγματα άλλωστε αρκούν: οι μονεταριστικές κοινωνίες των ημερών μας δεν είναι παρά επιβεβαιώσεις των όσων λέει ο Σπένγκλερ για τη λειτουργία του χρήματος στις σύγχρονες καπιταλιστικές δημοκρατίες. Τα καισαρικού τύπου καθεστώτα, που επικράτησαν σχεδόν σε όλη την Ευρώπη κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, απλώς επιβεβαίωναν τα όσα είχε προβλέψει. Η ίδια η έννοια της παρακμής είναι βαθιά ριζωμένη στη νεότερη φάση του δυτικού πολιτισμού και επανέρχεται σαν κακό όνειρο στις σύγχρονες κοινωνίες. Η διάσταση φύσης και πόλης, που ως κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο αποτελεί την κραυγαλέα διάψευση των όσων ευαγγελίστηκε στην Ουτοπία του ο Τόμας Μουρ, είναι προδρομική περιγραφή του οικολογικού εφιάλτη των ημερών μας. Αν θέλει κανείς να καταλάβει γιατί μετά τον Διαφωτισμό, ύστερα από δύο παγκοσμίους πολέμους και τα εκατομμύρια των νεκρών που στοίχισαν στην ανθρωπότητα, ο κοινωνικός δαρβινισμός σαρώνει τον κόσμο της Δύσης, δεν έχει παρά να διαβάσει αυτό το προκλητικό βιβλίο.

     του Αναστασιου Βιστωνιτη, απο εδω
http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=6&t=245435


Συνοψιζοντας και απλοποιωντας το οσο μπορω: Στο βιβλιο αυτο που γραφτηκε σε δυο φασεις
 -ο πρωτος τομος εκδοθηκε το 1918 και ο δευτερος το 1922-, ο Σπενγκλερ καταθετει την αποψη οτι οχτω ειναι οι μεγαλοι πολιτισμοι που αναπτυχθηκαν στην Ιστορια της Ανθρωποτητας, ο Αιγυπτιακος (στον οποιον υπαγεται ο Κρητομινωικος),ο Βαβυλωνιακος, ο Ινδικος, ο Κινεζικος, ο Αρχαιος Ελληνορωμαικος,ο Αραβικος ο Δυτικος και ο Μεξικανικος. Οι πολιτισμοι αυτοι ηκμασαν και παρηκμασαν με τον ιδιον ακριβως τροπο, με τα ιδια ακριβως σταδια να διαδεχονται το ενα το αλλο. Χονδροειδως: Το πρωτο σταδιο ειναι πνευματικο, το δευτερο ειναι τεχνικο.
Εισηγαγε δηλαδη μια κυκλικη αντιληψη της Ιστοριας, απορριπτοντας την γραμμικη εξελιξη.

Να δωσω ενα παραδειγμα απο το βιβλιο:

                                                   Εν αρχη, η προιστορια.
                Πρωτογονος τυπος λαων, οχι ακομα "πολιτικη", οχι ακομα "κρατος
ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ      ΑΡΧΑΙΟΣ                   ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ         ΔΥΤΙΚΟΣ
Εποχη των Θινιτων                            Μυκηναικη              Εποχη Σανγκ              Εποχη των Φραγκων
2830-2600                                         1600-1100                       1700-1300                     500-900

                     
                                        Πνευματικος Πολιτισμος(ομαδα λαων με ανεπτυγμενο υφος
                                                κι αισθηση του κοσμου, εθνη, ιδεα του κρατους)
                                        (Φεουδαρχια, πνευμα της αγροτικης υπαιθρου, η "πολη" μονο
                                              Αγορα η ακροπολη,ιπποτικα-θρησκευτικα ιδανικα)
Αρχ. Αυτοκρατορια                           Δωρικη Εποχη              Πρωτη Εποχη του Τζου            Γοτθικη
2600-2200                                        1100-650                             1300-800                       900-1500



Ακολουθουν οι υπολοιπες φασεις του πνευματικου πολιτισμου, (διαλυση πατριαρχικων μορφων-οψιμη περιοδος: πραγματοποιηση της ωριμης ιδεας του κρατους, δημιουργια αστικης ταξης, νικη του χρηματος επι των αγαθων, η πολη κατα της υπαιθρου--ανωτατη τελειωση της μορφης του κρατους, απολυταρχια-βιαιη διαλυση της μορφης του κρατους, επανασταση και ναπολεοντισμος, νικη της πολης επι της υπαιθρου,της ευφυιας επι της παραδοσης, του "λαου" επι των προνομιουχων)
οι οποιες διαδεχονται η μια την αλλη σχεδον απαραλλαχτα σε καθε πολιτισμο.

Υστερα, ξεκιναει ο τεχνικος πολιτισμος. Πχ,  ως αρχη του τεχνικου πολιτισμου στον Αιγυπτιακο πολιτισμο, ο Σπενγκλερ θεωρει την εποχη των Υξως, 1675-1550 πΧ. Το αντιστοιχο σταδιο στον αρχαιο ελληνορωμαικο πολιτισμο, ειναι μεταξυ 300 και 100 πΧ. Στον Δυτικο πολιτισμο, ειναι απο 1800 εως 2000. Αυτο ειναι το σταδιο της κυριαρχιας του χρηματος, οικονομικες δυναμεις διαπερνουν τις πολιτικες μορφες εξουσιας.
Στο επομενο σταδιο του τεχνικου πολιτισμου, εχουμε αναπτυξη του καισαρισμου, νικη της δεσποτικης πολιτικης επι του χρηματος, προοδευτικα πρωτογονος χαρακτηρας των πολιτικων μορφων, εσωτερικη αποσυνθεση των εθνων σε αμορφο πληθυσμο, συμπεριληψη τους σε μια αυτοκρατορια με σταδιακα παλι πρωτογονο-δεσποτικο χαρακτηρα,
Για τον Δυτικο πολιτισμο, αυτο το σταδιο εχει ηδη αρχισει.
2000μΧ-2200 μΧ
 Και ειναι ενα σταδιο πριν τη παρακμη και τη πτωση, γιατι στο επομενο σταδιο, συμφωνα με τον Σπενγκλερ, εχουμε ιδιωτικη οικογενειακη πολιτικη μεμονωμενων αρχοντων, ο κοσμος ως λεια, "αιγυπτιοκρατια", "μανδαρινοκρατια", βυζαντινισμος, ανιστορικη ακαμψια και αδυναμια ακομη και του αυταρχικου μηχανισμου απεναντι στην αρπακτικοτητα νεων λαων η ξενων κατακτητων,
τελος, σταδιακη επικρατηση απανθρωπων καταστασεων σε ενα εξαιρετικα πολιτισμενο επιπεδο ζωης.
Ο Αιγυπτιακος πολιτισμος τελειωσε κατα αυτον τον τροπο το 1195 πΧ, (Σεθως Α, Ραμσης Β)
Ο Ελληνορωμαικος, το 200 μΧ (Τραιανος, Σεπτιμιος Σεβηρος)
Ο Κινεζικος, με την ανατολικη δυναστεια των Χαν.
Ο Δυτικος.....συμφωνα με τον Σπενγκλερ, τελειωνει καπου το 2200μΧ/
Τελειωνει, δηλαδη παρακμαζει και ητταται, χανεται αυτο που τον εκανε να επικρατησει, χανεται μεσα στην Πολη.

Ας μιλησουμε για την Πολη. Γραφει ο Σπενγκλερ:
"Ολη η η πραγματικη ιστορια αρχιζει μολις οι πρωτογενεις ταξεις, οι ευγενεις και ο κληρος, σχηματιζονται ως τετοιες και αποκτουν υπεροχη εναντι των αγροτων....Ο αγροτης ειναι ανιστορικος...ο αιωνιος ανθρωπος, ανεξαρτητα απο καθε πολιτισμο, που εχει την εδρα του στην πολη. Προηγειται καθε πολιτισμου, επιβιωνει και μετα την παρακμη καθε πολιτισμου, χωρις συνειδηση αναπαραγομενος απο γενια σε γενια....μια μυστικη ψυχη, μια ξερη και πρακτικα προσανατολισμενη διανοια....Η πολη ειναι πνευμα. Η μεγαλουπολη ειναι το "ελευθερο πνευμα". Η αστικη ταξη, η ταξη του πνευματος, αρχιζει με μια εξεγερση κατα των φεουδαρχικων δυναμεων του αιματος και της παραδοσης..ανατρεπει θρονους και περιοριζει δικαιωματα στο ονομα του Λογου και προπαντων στο ονομα του "λαου", εννοωντας πλεον μονο τον λαο των πολεων..η πολη δε σημαινει μονο πνευμα αλλα και χρημα..μια εποχη αρχιζει οταν η πολη αναπτυσσεται τοσο πολυ, που δεν χρειαζεται πια να αμυνεται εναντι της υπαιθρου, εναντι της αγροτιας και της ιπποσυνης, αλλα που η υπαιθρος με τις πρωτογενεις ταξεις της αμυνεται απεγνωσμενα κατα της μονοκρατοριας της πολης, πνευματικα κατα του ορθολογισμου, πολιτικα κατα της δημοκρατιας, οικονομικα κατα του χρηματος...ετσι και η εννοια του χρηματος φθανει στον πιο αφηρημενο της βαθμο. Το χρημα δεν χρησιμευει πια στην κατανοηση της οικονομικης συναλλαγης, αλλα υποτασσει την κυκλοφορια των εμπορευματων στη δικη του εξελιξη. Δεν αξιολογει πια τα πραγματα το ενα σε σχεση με το αλλο, αλλα σε σχεση με τον εαυτο του, η σχεση με το εδαφος και κατα προεκταση με τον συμφυτο μαζι του ανθρωπο εχει χαθει..το χρημα εχει γινει τωρα μια εξουσια και μαλιστα μια καθαρα πνευματικη εξουσια...Αλλα το εδαφος ειναι κατι πραγματικο και φυσικο, το χρημα κατι αφηρημενο και τεχνητο, απλως μια κατηγορια οπως η "αρετη" στη σκεψη του Διαφωτισμου. Απο αυτο προκυπτει οτι καθε πρωταρχικη οικονομια, δηλαδη καθε οικονομια χωρις πολεις, παραμενει εξαρτημενη απο κοσμικες δυναμεις, το εδαφος, το κλιμα, τον τυπο ανθρωπου και ετσι, υποκειται σε περιορισμους, ενω το χρημα ως καθαρη μορφη κυκλοφοριας εχει εναν απεριοριστο κυκλο δυνατοτητων...οπως καμια ματια στα πραγματικα δεδομενα δεν μας εμποδιζει να κατασκευαζουμε οσες μη ευκλειδειες γεωμετριες θελουμε, μεσα στην αναπτυγμενη οικονομια της μεγαλουπολης τιποτε δε μας εμποδιζει πια να αυξανουμε το "χρημα", τροπον τινα να σκεφτομαστε σε αλλες χρηματικες διαστασεις, κατι που δεν εχει καμια σχεση με την οποιαδηποτε αυξηση του χρυσου η γενικα των πραγματικων αξιων....."


"Τελικα δημιουργειται το τεραστιο συμβολο και "δοχειο" του εντελως απελευθερωμενου πνευματος, η κοσμοπολη, το κεντρο στο οποιο εστιαζεται απολυτως η πορεια της παγκοσμιας ιστοριας:εκεινες οι πολυ λιγες γιγαντιαιες πολεις ολων των ωριμων τεχνικων πολιτισμων που προγραφουν και αχρηστευουν ολοκληρη τη μητερα γη του πολιτισμου τους αποκαλωντας την επαρχια.
(...Βαβυλωνα, Θηβες, Αλεξανδρεια, στην Ινδια Ουτζαιν, Καναουτζ, Παταλιπουτρα, στον Μεξικανικο κοσμο το Ουζμαλ...)

Ο πετρινος κολοσσος "κοσμοπολη" σημαδευει το τελος της πορειας ζωης καθε μεγαλου πολιτισμου. Ο πολιτισμενος ανθρωπος, που ψυχικα εχει διαμορφωθει απο την υπαιθρο, κυριευεται απο την ιδια του τη δημιουργια, την πολη, η οποια γινεται εμμονη ιδεα του και τον κανει εκτελεστικο της οργανο και τελικα θυμα της.Αυτη η πετρινη μαζα ειναι η απολυτη πολη. Η εικονα της, οπως σχεδιαζεται με τη μεγαλοπρεπη ομορφια της στον φωτεινο κοσμο του ανθρωπινου ματιου, περιεχει ολοκληρο τον υπεροχο συμβολισμο θανατου ενος οριστικου "προιοντος του γιγνεσθαι". Η εμψυχωμενη πετρα των γοτθικων οικοδομηματων στην πορεια μιας χιλιετους υφολογικης ιστοριας εγινε τελικα το αψυχο υλικο αυτης της δαιμονικης πετρινης ερημου...Αρκετα μετα το ετος 2000 προβλεπω πολεις με δεκα ως 20 εκατομμυρια κατοικους, που θα ξεχυνονται σε μεγαλες εκτασεις[..]

[....] Oμως καμια αθλιοτητα, κανενας εξαναγκασμος, ουτε καν η σαφης διαγνωση αυτης της τρελης εξελιξης δεν μειωνουν την ελκυστικοτητα αυτων των δαιμονικων μορφωματων. Ο τροχος του πεπρωμενου κυλαει προς το τελος, η γεννηση της πολης τραβαει προς το μερος της τον θανατο. Η σχεση αναμεσα στην στην αρχη και στο τελος, αναμεσα στο αγροτοσπιτο και το οικοδομικο τετραγωνο ειναι αναλογη με εκεινη μεταξυ της ψυχης και της ευφυιας, μεταξυ του αιματος και της πετρας. Αλλα δεν ειναι τυχαιο οτι ο χρονος ειναι μια λεξη που δηλωνει τη μη αντιστρεψιμοτητα. Εδω ολα τραβουν μπροστα, τιποτε δεν γυριζει πισω. Ο αγροτικος κοσμος γεννησε καποτε την αγορα, την περιφερειακη πολη και την εθρεψε με το αιμα του. Τωρα η γιγαντιαια πολη ξεζουμιζει την υπαιθρο, αχορταγη, απαιτωντας και καταπινοντας συνεχως νεα ρευματα ανθρωπων, ωσπου θα αποκαμει και θα πεθανει μεσα σε μια σχεδον ακατοικητη πια ερημο. Οποιος εχει υποκυψει μια φορα σε ολη την αμαρτωλη ομορφια αυτου του τελευταιου θαυματος ολοκληρωσης της ιστοριας δεν προκειται να απελευθερωθει απο αυτη. Πρωτογενεις λαοι μπορουν να αποδεσμευθουν απο τη γη τους και να ξενητευθουν. Οι πνευματικοι νομαδες δεν μπορουν να το κανουν πια. Η νοσταλγια για τη μεγαλη πολη ειναι ισως πιο εντονη απο καθε αλλη. Πατριδα ειναι για αυτους καθε μεγαλοπολη, ξενητεια ειναι ηδη το επομενο χωριο. Προτιμουν να πεθανουν στο οδοστρωμα παρα να επιστρεψεουν στην υπαιθρο. Ακομα και η αηδια απο αυτο το μεγαλειο, η κουραση απο τα πολυχρωμα φωτα, το taedium vitae (σιχασια της ζωης) που στο τελος καταλαμβανει μερικους, δεν μπορει να τους απελευθερωσει. Κουβαλουν μαζι τους την πολη στα βουνα και στη θαλασσα. Εχασαν μεσα τους την υπαιθρο και εξω δε μπορουν να τη βρουν.

Η διανοητικη ενταση γνωριζει μονο μια, τη χαρακτηριστικη για τη μεγαλουπολη μορφη αναψυχης: τη χαλαρωση, τη "διασκεδαση". Το γνησιο παιχνιδι, η χαρα της ζωης, η ευχαριστηση, η μεθη γεννηθηκαν απο τον κοσμικο ρυθμο και η ουσια τους δεν ειναι πλεον κατανοητη. Αλλα η ανατικατασταση της πιο εντατικης πρακτικης σκεψης απο το αντιθετο της, το συνειδητο χαζεμα, η αντικατασταση της πνευματικης εντασης των δυναμεων απο τη σωματικη ενταση του αθλητισμου, της σωματικης εντασης απο την αισθησιασκη της ψυχαγωγιας και την πνευματικη ενταση της "διεγερσης" του παιχνιδιου και του στοιχηματος, η αντικατασταση της καθαρης λογικης της καθημερινης εργασιας απο τον συνειδητα απολαμβανομενο μυστικισμο- ολα αυτα επαναλαμβανονται σε ολες τις κοσμοπολεις των τεχνικων πολιτισμων. Κινηματογραφος, εξπρεσσιονισμος, θεοσοφια, αγωνες πυγμαχιας, χοροι νεγρων, ποκερ και στοιχηματα στον ιπποδρομο- ολα αυτα τα ξαναβρισκουμε στη Ρωμη, και ενας γνωστης θα επρεπε καποτε να επεκτεινει την ερευνα στις ινδικες, κινεζικες και αραβικςς κοσμοπολεις. [...]

Και τωρα απο το γεγονος οτι η υπαρξη χανει ολο και πιο πολυ τις ριζες της και η εγρηγορση γινεται ολο και πιο τεταμενη προκυπτει τελικα το φαινομενο που αθορυβα προετοιμαζοταν απο καιρο για να αναδυθει ξαφνικα στο απλετο φως της ιστοριας και να θεσει τερμα σε ολο αυτο το δραμα: η στειροτητα του τεχνικα πολιτισμενου ανθρωπου. Εδω δεν προκειται για κατι που θα μπορουσε να κατανοηθει με καθημερινους αιτιωδεις συλλογισμους, λογου χαρη φυσιολογικα, οπως προσπαθησε να κανει η επιστημη. Εδω εχουμε οπωσδηποτε μια μεταφυσικη στροφη προς τον θανατο. Ο τελευταιος ανθρωπος των κοσμοπολεων δεν θελει πια να ζησει: ως ατομο θελει ασφαλως αλλα οχι ως τυπος, ως πληθος. Σε αυτον τον συνολικο χαρακτηρα σβηνει ο φοβος του θανατου.
 Εκεινο που καταλαμβανει τον γνησιο αγροτη με μια βαθεια κι ανεξηγητη αγωνια, η σκεψη οτι μπορει να εκλειψει η οικογενεια και το ονομα, εχει χασει το νοημα του. Την επιβιωση του συγγενικου αιματος μεσα στον ορατο κοσμο ο ανθρωπος της μεγαλοπολης δεν την αισθανεται πια ως καθηκον του αιματος, τη μοιρα του να ειναι ο τελευταιος δεν την αισθανεται πια ως μοιραια καταστροφη.
Τα παιδια δεν εκλειπουν μονον επειδη εγινε αδυνατο να τα εχει κανεις, αλλα προπαντων επειδη η οξυμμενη στο επακρο ευφυια δεν βρισκει πλεον λογους για την υπαρξη τους. Ας συγκεντρωσουμε την προσοχη μας στην ψυχη ενος αγροτη που ειναι ριζωμενος επι αμετρητες γενιες στο πατριο εδαφος του η που κατελαβε αυτη τη γη για να "κολλησει" εκει με το αιμα του. Εχει ριζωσει ως εγγονος προγονων και ως προγονος μελλοντικων εγγονων. Το σπιτι του, η ιδιοκτησια του: αυτα δεν σημαινουν μια φευγαλεα συνυπαρξη σωματος και  κτηματος για λιγα χρονια, αλλα εναν διαρκη και βαθυ δεσμο μεταξυ της αιωνιας γης και του αιωνιου αιματος. Μονον ετσι, μονον απο την εδραιωμενη εγκατασταση υπο μια μυστικιστικη εννοια, λαμβανουν οι μεγαλες εποχες των κυκλων, η τεκνοποιια, η γεννηση και ο θανατος, εκεινη τη μεταφυσικη μαγεια που αποτυπωνεται συμβολικα στα ηθη και τη θρησκεια ολων των εδραιων αγροτικων πληθυσμων.
Ολα αυτα δεν υπαρχουν για τον "τελευταιο ανθρωπο".
[...]
Η μεγαλη στροφη γινεται οταν στην καθημερινη σκεψη ενος εξαιρετικα πολιτισμενου πληθυσμου υφιστανται "λογοι" για την υπαρξη παιδιων. Η φυση δεν γνωριζει λογους. Οπου υπαρχει πραγματικη ζωη, κυριαρχει μια εσωτερικη οργανικη λογικη, ενα απροσωπο στοιχειο, μια ορμη, που ειναι εντελως ανεξαρτητα απο την εγρηγορση και τις αιτιωδεις σχεσεις της και δεν παρατηρουνται διολου απο αυτη. Ο πλουτος των γεννησεων στους πρωτογενεις πληθυσμους ειναι ενα φυσικο φαινομενο, για την υπαρξη του οποιου κανενας δεν κανει σκεψεις, ποσο μαλλον για τον ωφελιμο η βλαβερο χαρακτηρα του. Οταν για ζητηματα της ζωης γενικα εμφανιζονται στη συνειδηση λογοι, η ζωη εχει γινει ηδη αμφιβολη..[...] Το πρωτογενες θηλυκο,  η αγροτισσα, ειναι μητερα. Αυτη η λεξη περικλειει ολοκληρο τον προορισμο της, που τον λαχταραει απο τα παιδικα της χρονια. Τωρα ομως εμφανιζεται η ιψενικη γυναικα, η συντροφισσα, η ηρωιδα μιας ολοκληρης κοσμοπολιτικης λογοτεχνιας, απο το βορειοευρωπαικο δραμα μεχρι το παρισινο μυθιστορημα. Αντι για παιδια εχει ψυχικες συγκρουσεις, ο γαμος ειναι ενα προβλημα καλλιτεχνικης βιοτεχνιας και το ζητουμενο ειναι η "αμοιβαια κατανοηση". Ειναι εντελως αδιαφορο αν μια Αμερικανιδα δεν βρισκει επαρκεις λογους για τα παιδια της, επειδη δεν θελει να χασει καμια εποχη του ετους, η μια Παριζιανα, επειδη φοβαται μηπως την εγκαταλειψει ο εραστης της, η μια ηρωιδα του Ιψεν, επειδη "ανηκει στον εαυτο της".
Ολες ανηκουν στον εαυτο τους και ολες ειναι στειρες. 
Το ιδιο γεγονος συνδεδεμενο με τους ιδιους "λογους" το ξαναβρισκουμε στην αλεξανδρινη και τη ρωμαικη και με αυτονοητο τροπο σε καθε αλλη τεχνικα πολιτισμενη κοινωνια [...]
Η πολυτεκνια, την αξιοσεβαστη εικονα της οποιας μπορουσε ακομη να συνθεσει ο Γκαιτε στον Βερθερο, γινεται κατι επαρχιακο. Στις πολεις ο πολυτεκνος πατερας ειναι μια γελοιογραφια-ο Ιψεν δεν την ξεχασε, τη συναντουμε στην Κωμωδια της αγαπης του.
                   
                 (Μεταφραση: Λευτερης Αναγνωστου)

                                                       

Πετσοκοψα πολλα αποσπασματα (Ο,τι βρισκεται μεσα σε αγκυλες ειναι τμηματα ολοκληρα που παρελειψα) για να βγει οσο συντομοτερη και ελκυστικοτερη στο ματι η αναρτηση, ειναι ομως δυσκολο γιατι καθε λεξη που γραφει ο Σπενγκλερ ειναι αρρηκτα συνδεδεμενη με την επομενη: Μονο αν διαβασει καποιος και τους δυο τομους του εργου του θα αντιληφθει ολοκληρωτικα τι θελει να πει.
Ολα τα παραπανω γραφτηκαν το 1922. Σημερα η Δυση ειναι θνησκουσα, γερασμενη, εκφυλισμενη μεσα στην ανωτεροτητα του τεχνικου πολιτισμου της και απανθρωποποιημενη μεσα στην εκλεπτυσμενη παρακμη της. Κανεις δεν αναρωτιοταν μεχρι πριν λιγα χρονια για το αν πρεπει να κανει παιδια, σημερα θα ειναι μεγαλο σφαλμα αν αποδωσουμε στην οικονομικη κριση την υπογεννητικοτητα: Μια ματια στη Βορεια Ευρωπη που δε μαστιζεται ιδιαιτερα απο την κριση, αποδεικνυει του λογου το αληθες: Εκει γεννιουνται ακομη λιγοτερα παιδια. Ειναι σαν ο τεχνικα πολιτισμενος ανθρωπος να αντιλαμβανεται τη ματαιοτητα των παντων, την ματαιοτητα της Υπαρξης, την εξακολουθηση αυτου του κοσμικου αστειου, και, να καταφερνει να "νικαει" τη Σοπεναουερικη Βουληση για ζωη.
Ο απαγορευμενος καρπος ισως ηταν τελικα οχι η Γνωση, αλλα η απουσια της, η συνειδητοποιηση οτι ολα ειναι σχετικα, οτι δεν υπαρχει απολυτη αληθεια, οτι δεν υπαρχει τιποτα που να αξιζει ολον αυτον τον κοπο. Κι ετσι, οταν δεν υπαρχει Γνωση, τοτε ολα ειναι γνωση: Απο την αστρολογια μεχρι τις δημοφιλεις θεωριες συνωμοσιας και τις λοιπες new age παπαριες, βλεπουμε οτι δεν υπαρχει ανθρωπος, απο τον μορφωμενο μεχρι τον λιγοτερο μορφωμενο, που να μη διψα για γνωση, για αναλυση, για κουβεντα, ο ενας με τον αλλον ανταλλαζουμε καθημερινα αποψεις διχως ουσιαστικα να ανταλλαζουμε τιποτα, απλα μιλαμε, μιλαμε για να μην ακουμε τον αλλον, μιλαμε για να μη νιωθουμε μοναξια.
(Ειναι ισως λαθος αυτο που λεγεται οτι η Πολη σκοτωσε την ανθρωπινη επαφη, ισα ισα που στην Πολη δεν εισαι ποτε μονος, παντα φωνες, κορναρισματα, μηχανηματα, παντα αυτη η ακανονιστη και δυσαρμονικη στο νυχτερινο αυτι παρηγορια να εγινε το απαραιτητο μας νανουρισμα, στην υπαιθρο θα αισθανθεις την απολυτη σιωπη, για αυτο και πολλοι σημερα λενε οτι δυσκολευονται να κοιμηθουν χωρις θορυβο. Στην υπαιθρο, πολλες στιγμες της ημερας εισαι μονος σου: Απεναντι σου, διπλα σου, ο εαυτος σου, κι ισως αυτο ειναι τελικα που δε μπορει να αντεξει ο ανθρωπος της Πολης: Τον εαυτο του. Σε αυτη τη "δαιμονικη πετρινη ερημο" κατα Σπενγκλερ, γερνουμε ο ενας πλαι στον αλλον και επικοινωνουμε μεσα απο τοιχους για να ειμαστε μεν ασφαλεις απο τον Αλλον, αλλα ταυτοχρονα να ακουμε τα λογια του, μεσα απο τους λεπτους διχως ηχομονωση τοιχους, για να μη νιωθουμε μονοι).

Η καταληξη του τεχνικου πολιτισμου ειναι ο αθεος ηδονοθηρας, ο κυνηγος του Στιγμιαιου Τιποτα,
ο ανησυχος Αισθητιστης που διαπερναει και διαπερνιεται απο τα εξης σταδια:
Μπορω να εχω ο,τι θελω-
Γιατι να μη μπορω να εχω ο,τι θελω;-
Αν δε μπορω να εχω ο,τι θελω, θελω να πεθανω.
Οι απαγορευσεις απο τα παλαιοτερα Καθεστωτα, ενισχυαν την Επιθυμια. Το σημερινο Καθεστως αντιληφθηκε οτι αν αφεθει ελευθερη η Επιθυμια διχως περιορισμους και συντηρητισμους, τοτε πεθαινει κι ετσι Ανθρωπος διχως Επιθυμια, ειναι ευκολοτερο να ελεγχθει.
Απαξ και γοητευτεις απο την Πολη, δεν υπαρχει επιστροφη. Δε ξερω αν αυτο εχει επαναληφθει στην Ανθρωπινη Ιστορια, οπως ισχυριζεται ο Σπενγκλερ, ξερω ομως οτι οι Πολιτισμοι και οι Αυτοκρατοριες που κατερρευσαν ανα τους αιωνες, κατερρευσαν πρωτα απο μεσα κι υστερα εμφανιστηκε ο εξωτερικος εχθρος για να τους αποτελειωσει. Πρωτα βυθιστηκε η Ρωμη μεσα στην ανωτεροτητα, την εξελιξη και συνεπακολουθως τη σηψη του τεχνικου της πολιτισμου, κι υστερα εμφανιστηκε ο Βησιγοτθος Αλαριχος για να τη καταστρεψει. Πρωτα βυθιστηκε το Βυζαντιο μεσα στους βυζαντισμους, τη διχονοια και την εκλεπτυνση του, κι υστερα ηρθαν οι Σταυροφοροι κι αργοτερα οι Τουρκοι. Πρωτα διελυσε τη συνοχη της τεχνικα πολιτισμενης αυτοκρστοριας του ο Μοντεζουμα με τις θηριωδιες του, κι υστερα εμφανιστηκε ο Κορτεζ.
Η Πολη επομενως, με τις Σπενγκλεριανες, φιλοσοφικες της συνδηλωσεις, μπορει να σηματοδοτει οντως το τελος καθε Πολιτισμου, τον μαρασμο του, την αυτοκαταστροφικη του πορεια η οποια ακολουθειται σχεδον με ευλαβικο τροπο απο τους "πιστους" της, δηλαδη τους κατοικους της.
Ειναι αραγε τυχαιο οτι, ενω το Ισλαμ βαλλεται πανταχοθεν, κανεις δεν αναρωτιεται εκει για ζητηματα καθαρα "Δυτικα", οπως υπογεννητικοτητα, αμφισβητηση των θεσμων, επιβιωση των εκει λαων;
Ειναι αραγε τυχαια η κατ'ουσιαν οικονομικη καταρρευση της Αμερικης, ο κλυδωνιμος της Ευρωζωνης ενω ταυτοχρονα τα B.R.I.C,S βρυχωνται απειλητικα;
Ειναι αραγε τυχαιος ολος αυτος ο μηδενισμος, η πεποιθηση οτι δεν αξιζει τιποτα να θυσιαστεις για αυτο, η σιωπηλη κι αδιαταρακτη πορεια μας προς τον θανατο, η καταφαση του αφανισμου μας, η σχεδον μηδενικη αντισταση απεναντι σε αυτους που σκοτωνουν αδιστακτα εμας, τους γεροντες και τα παιδια;

Ο θανατος σημερα ειναι παντου παρων. Ειναι παρων στις διαφημισεις, στις κρεμες προσωπου και στα μποτοξ, στα συμπληρωματα διατροφης και στην επιμηκυνση του πεους, στη σιλικονη στα βυζια και στη λοσιον για τη φαλακρα, στα αισθησιακα βιντεοκλιπ οπου οι εκφρασεις, το make up, το στησιμο και το σεναριο των Beyonce-Rihanna-Lady Gaga κλπ, δεν ειναι παρα εκφρασεις, make up και στησιμο θανατου. Ειναι παρων στις εσωτερικες μας αναζητησεις και στις αναζητησεις στο Διαδικτυο,  στον Κινηματογραφο, στα βιντεογκεημς, στον τροπο που διαμαρτυρομαστε, στον τροπο που διαδηλωνουμε και στον τροπο που δεν διαδηλωνουμε, πεθαινοντας στους καναπεδες. Ειναι παρων στα απολιθωμενα συνθηματα μας, στα πιο νεκρα κι απ'τον θανατο, επαναστατικα τραγουδια μας, παρων σε οποιαδηποτε εκδηλωση που δεν ειναι παρα μια τελετουργια απωθησης του θανατου
(Αλλα το απωθημενο παντα επιστρεφει)
Ακους καποιον πολιτη να παιρνει τηλεφωνο στα καναλια για να διαμαρτυρηθει για την αναλγητη κυβερνηση, και ειναι σα να ακους τον ιδιο τον θανατο να μιλα. Ολα αυτα που λεει, ειναι νεκρα. Ο θυμος του ειναι νεκρος, η οργη του ειναι νεκρη, η αντισταση του ειναι νεκρη, ο ιδιος ειναι νεκρος.
Ο Δυτικος Πολιτισμος ειναι νεκρος, κι αυτη τη στιγμη δε κανει τιποτα αλλο παρα να διαχειριζεται τις μεταθανατιες στιγμες του. Η ιδια του η εξελιξη και η προοδος, η τεχνολογια και η εκλεπτυνση των εννοιων, ειναι αυτα που τον οδηγησαν εκει. Σε ολα αυτα η απαντηση δε μπορει να ειναι ενα"οπισθεν ολοταχως", μια "επιστροφη στις ριζες", ενας νεολουδιτισμος, γιατι απλουστατα κανεις δε το θελει, και δε πρεπει να το θελει, ολα τα παραπανω ειναι κατακτησεις,
 η απαντηση στην υπογεννητικοτητα πχ δε μπορει να ειναι η απαγορευση των αμβλωσεων γιατι κατι τετοιο βρωμαει μουχλα, συντηρητισμο κι ακροδεξια. Δε γινεται και δε πρεπει να επιστρεψουμε εκει, ο δρομος που εχουμε παρει προς το μελλον, ο δρομος που παιρνει καθε πολιτισμος προς το μελλον ειναι χωρις επιστροφη.
Μακαρι η απαντηση που θα μπορουσε να δοθει εδω να ηταν απλη, ενας βολονταρισμος, ενα "Κι ετσι να ειναι τα πραγματα, μπορουμε να τα καταφερουμε, εστω να επιβραδυνουμε τη πορεια προς το τελος"
Τιποτα απο οσα γραφτηκαν σε αυτη την αναρτηση δεν μπορει να αποδειχθει ατρανταχτα, ειναι απλα εικασιες, μεταφυσικη και ιδεαλισμος. Αν μπορει να αλλαξει κατι, θα αλλαξει. Αν δε μπορει να διαψευστει, θα επιβεβαιωθει. Κοιταζω αυτη τη στιγμη στα βρωμερα φασιστοκαναλα των καναλαρχων ρεπορταζ για τα συσσιτια, μια απολυμενη διαμαρτυρεται στην καμερα τους για αυτα που τραβαει κι αναρωτιεται αν ειναι αυτη η Ελλαδα. Οποια βρωμικη πετρα κι αν σηκωσεις στη χωρα, απο τις Σκουριες, τα διοδια, τη Κερατεα και τις σκανδαλωδεις αναβολες δια νομου της καταβολης του ποσοστου του φορου επι των διαφημισεων, τα ονοματα των καναλαρχων θα βρεις.
Οσο μιλαμε στις καμερες τους διαμαρτυρομενοι, τοσο θα γινομαστε θανατος και θα μοιαζουμε με τον θανατο που ταχα προσπαθουμε να αποφυγουμε..

ΥΓ..
"Αλλα η Πολη ποτε δεν ηταν τα τσιμεντα και οι λεωφοροι
ποτε δεν ηταν οι πολυκατοικιες, οι αγνωστες φατσες,
τα ακαταλαβιστικα αγαλματα, τα περιστερια, οι αγενεις
και η βουη τα βραδια απο τα μηχανηματα.
Η Πολη δεν ηταν μονο αυτα
Η Πολη ηταν κυριως μια
Δικαιολογια,
μια δικαιολογια για να κλειστεις στον εαυτο σου,
για να γινεις εχθρικος με τον διπλανο σου,
μια δικαιολογια για να απελευθερωθει η ερημια της ψυχης σου,
μια δικαιολογια που κανεναν δεν αφησες εδω μαζι σου,
μια δικαιολογια για να πνιγεσαι καθημερινα
μες στα νερα
σαν εκεινη του Ναρκισσου τη
πρωτη τη φορα.."http://celinathens.blogspot.gr/2012/01/blog-post.html
      

ΤΟ ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ (ΟΠΟΙΟΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΕΣΜΕΥΣΗ, ΦΟΒΑΤΑΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ)

Πιανω το νημα απο εκει που το αφησα πριν λιγες μερες, στην αναρτηση
Ο ..ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΟΠ ΜΟΝΤΕΛΣ ΚΑΙ ΤΗ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ (ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ)
Υπενθυμιζω τις τρεις κατηγοριες νευρωσης: Ιδεοψυχαναγκασμος-Υστερια-Φοβια.
Απο το βιβλιο του Μπρους Φινκ, "ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΛΑΚΑΝΙΚΗ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ",
μεταφραση: Νικος Ηλιαδης.
Και προχωρω στο ξετυλιγμα του νηματος της ιδεοψυχαναγκαστικης νευρωσης διοτι ειμαι πεπεισμενος οτι δεν ειναι και λιγοι οσοι, ειτε υποφερουνε ηδη, ειτε πλησιαζουνε προς τα εκει: Σαν
τη πανουκλα το Μεσαιωνα, μολυνει ακαταπαυστα τον εναν μετα τον αλλον.

"Σε ευθεια αντιθεση με την υστερικη, ο ιδεοψυχαναγκαστικος χαρακτηριζεται απο μια αδυνατη επιθυμια. Ας μου επιτραπει να δανειστω ενα παραδειγμα απο την Colette Soler, που το περιγραφει αρκετα γλαφυρα. Ενας ιδεοψυχαναγκαστικος συναντα μια γυναικα που τον ελκυει πολυ, καταφερνει να την κανει να υποκυψει στη γοητεια του και της κανει ερωτα τακτικα. Βλεπει σε αυτην το αντικειμενο που ειναι η αιτια που τον κανει να επιθυμει. Ομως δε μπορει να αποτρεψει τον εαυτο του να μην προσχεδιαζει ποτε θα κανουν ερωτα, ζητωντας μαλιστα απο μιαν αλλη να τον παιρνει τηλφωνο ακριβως εκεινη την ωρα. Δεν αφηνει απλως το τηλεφωνο να χτυπα, ουτε σταματα να κανει ερωτα οταν σηκωνει το ακουστικο. Αντιθετως, απαντα στο τηλεφωνο και μιλα με αυτην που τον καλεσε ενω κανει ερωτα με την ερωμενη του. Αρα, η συντροφος του εκμηδενιζεται η εξουδετερωνεται, οποτε δεν θα πρεπει να θεωρει, με οποιονδηποτε τροπο, τον εαυτο του εξαρτημενο απο εκεινη η απο την επιθυμια της για αυτον. Ο οργασμος συνηθως οδηγει, τουλαχιστον ακαριαια, σε μια διακοπη των σκεψεων, σε ενα συντομο τελος της σκεψης- ωστοσο, εφοσον ο ιδεοψυχαναγκαστικος συνεχιζει να μιλα στο τηλεφωνο με την αλλη, δεν επιτρεπει ποτε στον εαυτο του να εξαφανιστει ως συνειδητο,

σκεπτομενο υποκειμενο, εστω και για ενα δεκατο του δευτερολεπτου.

    Ελαχιστοι ιδεοψυχαναγκαστικοι φτανουν σε τετοια ακρα τη διατηρηση της σκεψης, αλλα η εκμηδενιση ή αρνηση του Αλλου (εδω μιας γυναικας ως Αλλου για τον ιδεοψυχαναγκαστικο)
ειναι πανταχου παρουσα στον ιδεοψυχαναγκασμο-αν και, οπως θα δουμε παρακατω οταν θα μιλησουμε για μια περιπτωση ιδεοψυχαναγκασμου, ειναι συχνα πολυ πιο ευκολο να την εντοπισουμε στις συγκεκριμενες πραξεις του ιδεοψυχαναγκαστικου που σχετιζονται με μια γυναικα,
παρα στις συνειδητες πεποιθησεις του για τη σχεση που εχει μαζι της. Ενω κανει ερωτα,
τεινει να φαντασιωνεται οτι ειναι με καποια αλλη γυναικα, αρνουμενος ετσι τη σημασια του προσωπου με το οποιο συνευρισκεται. Στον ιδεοψυχαναγκαστικο η επιθυμια ειναι αδυνατη
γιατι οσο πιο κοντα φτανει ο ιδεοψυχαναγκαστικος να συνειδητοποιησει την επιθυμια του
(για παραδειγμα να κανει σεξ),
τοσο περισσοτερο ο Αλλος αρχιζει να αποκτα προτεραιοτητα σε σχεση με τον ιδιο, εξαλειφοντας τον ως υποκειμενο. Η παρουσια του Αλλου απειλει τον ιδεοψυχαναγκαστικο με αυτο που ο Λακαν
αποκαλει "αφανιση", την εξαφανιση του ως υποκειμενου. Για να αποφυγει αυτη την παρουσια,
μια απολυτως κλασικη ιδεοψυχαναγκαστικη στρατηγικη ειναι να ερωτευεται καποιον η καποια
που ειναι απολυτως απροσιτος/η ή να βαζει τον πηχυ τοσο ψηλα για τους ενδεχομενους ερωτικους
του συντροφους, ωστε να μη μπορει κανεις να τον υπερπηδησει"

Μεταφεροντας τα λογια του Μπρους Φινκ οχι μονο στην Ελλαδα αλλα σε ολοκληρο τον δυτικο κοσμο
(και φυσικα αντιλαμβανομαι την αυθαιρεσια της αναγωγης μου η οποια δε στηριζεται πουθενα αλλου περαν της διασθησης μου), φτανω στο συμπερασμα οτι η δειλια και η πλαδαροτητα στα συναισθηματα του ιδεοψυχαναγκαστικου δεν ειναι παρα η δειλια και η πλαδαροτητα στα συναισθηματα του Δυτικου ανθρωπου. Φοβομαστε να χαθουμε μεσα στον αλλον, φοβομαστε τη δεσμευση και την "αφανιση" μας μπροστα στη θεραπευτικη αγκαλια του. Με τιποτα δε θελουμε ο Αλλος να αποκτησει προτεραιοτητα: Αυτο, περα απο τον εγωισμο, φανερωνει τη προναφερθεισα δειλια και πλαδαροτητα.
"ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ, ΘΑ ΔΟΥΜΕ, ΜΗΝ ΤΟ ΨΑΧΝΕΙΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΧΕΣΗ, ΝΟ STRINGS ATTACHED. ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΟΙ ΑΚΟΜΑ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΗΝ/ΤΟΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΩ;"
Ο λογος που δυσκολευομαστε να δειξουμε εμπιστοσυνη στον Αλλον, δεν ειναι μονο ο φοβος οτι θα προδοθουμε, ειναι κυριως γιατι αυτος που δεν εμπιστευομαστε ειναι πρωτα ο εαυτος μας.

Θα ηταν εξοχως υποκριτικο (και βολικο συναμα) να τα ριξουμε ολα στην οικονομικη κριση
και στο αγχος που μας προκαλει
(..ΜΕ ΤΟΣΟ ΑΓΧΟΣ ΠΩΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΩ ΚΑΘΑΡΑ, ΤΩΡΑ ΠΟΥ Η ΙΔΙΑ ΜΟΥ Η ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΒΕΒΑΙΗ..).
Ομως, αυτο δε ξεκινησε με την ελευση του..ΔΝΤ, δυστυχως, πιστευω οτι η ελευση των τροικανων περισσοτερο βοηθαει την απομονωση μας, παρεχοντας το τελειο αλλοθι ωστε να συνεχισουμε να ειμαστε κλεισμενοι στους εαυτους μας, δικαιολογωντας ακομα πιο πολυ τον παρτακισμο και το
ο σωζων εαυτω σωθητω.
(Το μεγαλυτερο βασανιστηριο απο τη μερια του ΓΑΠ, για τη πλειοψηφια των πολιτων,
θα ηταν να παραιτηθει αυτη τη στιγμη και να αναγγειλει μια συμφωνημενη -εκ μερους ολων-
διαλυση των κομματικων σχηματισμων,
"βγειτε στις πλατειες και οργανωθειτε, σας κανω δωρο την Αμεση Δημοκρατια".
Η χωρα θα ειχε παραλυσει..το 10% θα ξεμυτιζε προσπαθωντας να συνεννοηθει μεταξυ του,
και το υπολοιπο 90% θα πανηγυριζε απο τη χαρα του που βρηκε κατι καινουριο -μετα το ΠΑΣΟΚ-
για να κραξει, ε, οσο να ναι, το πολυ το Γαπο-μπινελικέισον, το βαριεται κι ο παπας)

Γιατι, απο τη στιγμη που ειμαστε ανικανοι να αφοσιωθουμε βαθεια κι αληθινα σε εναν μονο ανθρωπο, πως θα μπορουσαμε να δεσμευτουμε σε μια Ιδεα; Πως θα μπορουσαμε να βρουμε κοινα πατηματα με εκατονταδες χιλιαδες συμπολιτες μας, να εμπιστευτουμε καποιους για να μας οδηγησουν σε εναν διαφορετικο δρομο, οταν ο καπιταλιστικος δρομος της Ευρωπαικης Ενωσης, της μοναξιας και
της απομονωσης, ειναι ο μοναδικος δρομος που μαθαμε να περπαταμε;

Στον εικονικο κοσμο που ζουμε, μαθαμε σε καθε συναντηση μας με τον Αλλον, να ψαχνουμε πρωτα το σημειο διαφυγης....ο φοβος για τις "ασφυκτικες" βεβαιοτητες καταντησε λατρεια για τον μεταμοντερνο σχετικισμο, οπου ολοι συναναστρεφονται με ολα, οπου θελουμε να βρισκομαστε παντου, καταληγοντας να μη βρισκομαστε πουθενα.
(Εκει που τα παντα μοιαζουν δυνατα, μα τιποτα δεν ειναι)

Ο ιδεοψυχαναγκαστικος φοβαται τον ερωτα και τη δεσμευση, κι αυτος που φοβαται τον ερωτα και τη δεσμευση, φοβαται και την επανασταση.
Ο ιδεοψυχαναγκαστικος φοβαται μηπως ειναι νεκρος, κι αυτος που φοβαται οτι ειναι νεκρος,
δε μπορει να ζησει, δε μπορει να παρασυρθει απο τα συναισθηματα του, 
να γευτει, να αγκαλιασει, να δοθει.
Ετσι, αναλωνει τη ζωη του σε τελετουργικα θανατου. Σε μια ρουτινα που τον καθησυχαζει, σε μια φυλακη απο την οποια δε θελει ποτε να αποφυλακιστει.
Τελετουργικα θανατου οι σχεσεις του,
οι συνηθειες του, η ακαταπονητη εθελοδουλεια του, ακομα και ο τροπος που διαμαρτυρεται,
ο τροπος που διαδηλωνει, τα συνθηματα που λεει, αλλωστε ειναι πολυ πιθανον τα συνθηματα που εμαθε να ειναι τα σωστα, ομως απο τη πολυ επαναληψη τους ξεμαθε να ακουει τον ιδιο του τον εαυτο που τα φωναζει, τα φωναζει σε μια νεκρη γλωσσα, σε μια γλωσσα που καποτε ισως να ηταν η δικη του, ομως τωρα καταντησε κωδικοποιημενη γλωσσα, ακατανοητη και ξενη.
(Ετσι, καλλιστα καποιος μπορει να γνωριζει και να απαγγελλει την -ολοσωστη και πανηγυρικα επιβεβαιωμενη εκ των πραγματων- μαρξιστικη θεωρια, ομως να μη νιωθει τι λεει,
να μη κατανοει τι λεει, να ξεγλυστρα το νοημα των λεξεων απο τη καρδια του, σα τον μητροπολιτη που ξερει απεξω κι ανακατωτα την Αγια Γραφη, ομως με τη συνεχη επαναληψη και το συνεχες διδαγμα της στους Πιστους, την απαγγελλει μηχανικα, αυτοματοποιημενα,
ζωντας μια ζωη τελειως διαφορετικη απο αυτα που διδασκει)
(Προφανως και δεν ισχυριζομαι οτι αυτο ισχυει για ολους)

 Λιγα λογια ακομα απο το βιβλιο του Φινκ

"Ο ιδεοψυχαναγκαστικος, ως σκεπτομενος συνειδητα, αγνοει επιτηδες το ασυνειδητο
-αυτη την ξενη γλωσσα μεσα μας, αυτον τον λογο στον οποιο δεν εχουμε,
και δε θα μπορουσαμε να εχουμε, ελεγχο,
που εκμεταλλευεται τις αμφισημιες και τα πολλαπλα νοηματα λεξεων στη μητρικη μας γλωσσα για να μας κανει να λεμε το αντιθετο απο αυτο που συνειδητα εννοουμε, αλλα και να κανουμε το αντιθετο απο αυτο που συνειδητα σκοπευουμε να κανουμε. Ο ιδεοψυχαναγκαστικος δεν μπορει να ανεχτει την ιδεα οτι μοιραζεται το σωμα του με εκεινη την ξενη φωνη, και κανει ο,τι καλυτερο μπορει για να την καθυποταξει, η τουλαχιστον, να την φιμωσει. Ενεργει σα να μην υπαρχει ασυνειδητο, παρόλες τις αποδειξεις του αντιθετου [........]
Αρνειται λυσσαλεα να θεωρησει τον εαυτο του εξαρτημενο απο τον Αλλο, προσπαθωντας να διατηρησει μια φαντασιωτικη σχεση με μια αιτια της επιθυμιας που δεν ειναι εξαρτημενη απο κανεναν -εξου και η προτιμησηση του για τον αυνανισμο οπου δεν αναμεινυεται κανενα αλλο προσωπο. Ο ιδεοψυχαναγκαστικος βρισκει πληροτητα στον εαυτο του. [.....]
Εξ ου και η προτιμηση του, οταν εχει σεξουαλικες συναναστροφες, να εξομοιωνει τους αλλους με ενδεχομενα "δοχεια" η "μεσα" του αντικειμενου α: καθε συντροφος μπορει να αντικατασταθει η να ανταλλαγει με οποιονδηποτε αλλο. Οδηγειται να εκμηδενισει καθε πραγματικο του συντροφο, διασφαλιζοντας οτι εκεινος/εκεινη δεν εχει γινει η κατ'επιλογη αιτια του σεξουαλικου του ερεθισμου."

Ο ..ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΟΠ ΜΟΝΤΕΛΣ ΚΑΙ ΤΗ ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ (ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΤΟΥ ΙΔΕΟΨΥΧΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΟΥ)

Στο βιβλιο του Γαλλου καθηγητη Φιλοσοφιας, Σαρλ Πεπαν, "Οι φιλοσοφοι στο ντιβανι",
ο Φρουντ..ψυχαναλυει τον Πλατωνα, τον Καντ και τον Σαρτρ, ψηλαφιζοντας τις ρωγμες στη φιλοσοφια τους, τις εμμονες τους, οσα τους επηρεασαν,  και οσα η Ψυχαναλυση αποκαλυπτει για αυτους, μεσα απο τα λογια τους. Ενα τρομερα ενδιαφερον βιβλιο, αποσπασμα του οποιου παραθετω παρακατω.
(Διαλογος μεταξυ Πλατωνα και Φρουντ)
Στο αποσπασμα αυτο, ο Πλατωνας βασανιζεται απο ενοχες διοτι θεωρει πως συνεβαλε στη σημερινη πνευματικη καταντια.
Κι εξηγει στον Φρουντ οτι ο Ιδεαλισμος του τελικα επικρατησε, μολονοτι καποιος μπορει να σκεφτει οτι η σημερινη εποχη ακολουθει τον ρεαλισμο και οχι τον Ιδεαλισμο του Πλατωνα
(Μια πολυ προχειρη και κακογραμμενη συνοψη του Ιδεαλισμου: Τιποτα απο ολα αυτα που ζουμε δεν ειναι πραγματικο. Ζουμε σε μια σπηλια κι αυτο που αντικρυζουμε δεν ειναι παρα σκιες κι αντανακλασεις του φωτος του πραγματικου κοσμου απεξω,
του κοσμου οπου υπαρχουν οι Ιδεες, κακεκτυπα κι απομιμησεις των οποιων βιωνουμε και κοιταζουμε εμεις στα τοιχωματα της σπηλιας)


"....Πλατωνας: Κατα τον ιδιο τροπο μπορει καποιος να προβαλει μια ενσταση λεγοντας μου πως η εποχη χαρακτηριζεται απο τη λατρεια του σωματος, οτι τα σωματα των μοντελων ειναι οι θεοτητες του σημερα και πως ολα αυτα καθε αλλο παρα πλατωνικα ειναι, κι εγω δεν ξερω τι αλλο ακομα, οτι παντου θριαμβευει η πορνογραφια, πεδιο στο οποιο δυσκολα μπορει να αναδειχθει η φιλοσοφια μου.
Ομως, για αλλη μια φορα, ποση αμβλυνοια!
Ολα αυτα τα μοντελα στις πασαρελες ειναι απαλλαγμενα απο τις φορμες που αποτελουν την ιδια τη ζωη, με ολο τον πλουτο και την ποικιλομορφια της. Στις πασαρελες αυτες, περισσοτερο απο
οπουδηποτε αλλου, η Ιδεα του ανθρωπινου σωματος ειναι αυτη που επιβαλλει μια τυραννια στα σωματα.

- (Φρουντ)      Δεν εχετε αδικο

- (Πλατωνας)  Κοιταξτε τα ματια ολων αυτων των κοριτσιων με τις τελειες αναλογιες: δεν υπαρχει
καμια επιθυμια στα ματια αυτων των κοριτσιων με τα μηχανικα ποδια. Τοπ μοντελ οπως λενε.
Ακριβως περι αυτου προκειται: αντι να αφεθουν να ζησουν και να χαρουν το σωμα τους, το πλαθουν
για να υπακουει στη τυραννια της Ιδεας, το πλαθουν για να βρισκονται στην κορυφη, κατεχομενες
απο μενος θανατηφορο...

- (Φρουντ)    Προκειμενου να αντιστοιχει στην ιδεα που εχουν σχηματισει στο μυαλο τους..

-(Πλατωνας) Να αντιστοιχει στην ιδεα που βρισκεται στον κοσμο των Ιδεων. Ακριβως!

    (................)
-(Πλατωνας)  Αλλωστε, τα πιο περιζητητα κοριτσια ειναι αυτα που καταφεραν να μην εχουν απολυτως τιποτα στο βλεμμα, να ειναι εντελως εξαυλωμενες, για να παραπεμπουν οσο πιο αμεσα στην απολυτη Ιδεα του Καλλους. Ολες αυτες οι επιδειξεις μοδας μου θυμιζουν καθε φορα αυτο που ειχα βαλει να
χαραξουν στο αετωμα του κτιριου της Ακαδημιας μου, απευθυνομενος σε εκεινους τους μαθητες
η επισκεπτες, που ειχαν τη προθεση να εισελθουν: "ΟΥΔΕΙΣ ΑΓΕΩΜΕΤΡΗΤΟΣ ΕΙΣΙΤΩ".
Κανεις δε μπαινει εδω μεσα λοιπον, αν δεν ειναι εραστης των ιδανικων αναλογιων,
της γεωμετρικης αληθειας των αναλογιων και οχι των ιδιων των σχηματων, οχι των ιδιων των
σωματων με τις ιδιαιτεροτητες τους, τον ιδιαιτερο ογκο τους. Ωραια φιλοσοφια ζωης!
Αλλα η ζωη....

(......)

-Η ζωη δεν ειναι γεωμετρια...Και η πορνογραφια....ειναι μαλλον φοβος για το σεξ παρα σεξ: ειναι το σεξ εξ αποστασεως, αυτο το σεξ πισω απο την οθονη του υπολογιστη η της τηλεορασης μας.

- (Φρουντ)     Γιατι μου μιλησατε για τη πορνογραφια;

-(Πλατωνας)  Επειδη αρκει να δει κανεις ολες τις μορφες που μας επιβαλλει η πορνογραφια,
για να καταλαβει πως κι εδω, για ακομη μια φορα, υπακουμε ξανα σε μια προσδιορισμενη Ιδεα
για το Σεξ.

-(Φρουντ) Μια Ιδεα για το σεξ;

(Πλατωνας) Μια Ιδεα τυραννικη, απολυταρχικη, που πεφτει απο τον ουρανο της καταναλωτικης κοινωνιας. Τι κανουν οι ανδρες στις μερες μας οταν γνωριζουν γυναικες; Προσπαθουν να αναπαραγουν τις μορφες που επιβαλλει η πορνογραφια, ετσι ειναι απολυτα σιγουροι πως δε θα συναντησουν το αγνωστο, δε θα προσκρουσουν σε μια πραγματικοτητα που θα μπορουσε να τους αιφνιδιασει, να τους αναγκασει να αλλαξουν τη γνωμη που εχουν σχηματισει για τον εαυτο τους,
παιρνουν τα σωματα των γυναικων για να τους επιβαλλουν τις προτυπες μορφες της νεας πορνογραφικης νορμας και στην περιπτωση αυτη προκειται και παλι για σωματα πλασμενα απο την
Τυραννια των Ιδεων.

-(Φρουντ)      Θελετε να πειτε πως ειναι ιδεαλιστες με  τον τροπο τους, οτι ειναι ομηροι μιας συγκεκριμενης ιδεας περι σεξουαλικοτητας..

-(Πλατωνας)  Απολυτα! Οχι μονο ομηροι, αλλα δεμενοι και μαλιστα με λουρι!

-(Φρουντ)      Δε ξερω αν ο Ιδεαλισμος...

-(Πλατωνας) Μα αυτος ειναι ο ακριβης ορισμος του ιδεαλισμου: να μην επαφιεται κανεις στη συναντηση του με το πραγματικο για να ανακαλυψει πως να πραξει, αλλα να ανατρεχει παντα
και για τα παντα σ'αυτο που η πραξη του θα επρεπε να'ναι, δηλαδη σε μια ιδεωδη προυπαρχουσα νορμα. Ο τροπος με τον οποιο οι ανθρωποι βιωνουν τον ερωτα δεν ειναι τιποτε αλλο απο αυτο το
οποιο παροτρυνα σε ολους τους ανθρωπους να κανουν στο Συμποσιο.

-(Φρουντ)    Στο Συμποσιο;

(Πλατωνας)  Ναι, στο εργο μου, το Συμποσιο. Τι αλλο μπορει να σημαινει το να αγαπας μια Ιδεα
δια μεσω του ποθου, του ποθου που νιωθεις για ενα σωμα; Οτι η αληθεια βρισκεται αλλου και οχι
μεσα σ'αυτο το μοναδικο σωμα, σ'αυτη τη μοναδικη στιγμη. πως δε βρισκεται σ'αυτο το σωμα,
που κινειται οπως κανενα αλλο, αλλα στην Ιδεα αυτου του σωματος του σεξ η του καλλους.
Ιδεα που επεσε απο τον ουρανο και μου επεβληθη. Και τι αλλο ζουν αυτα τα παιδια της πορνογραφικης εποχης, που δε ξερουν αλλον τροπο να αγαπηθουν περα απο το να μιμουνται
μια επιβαλλομενη νορμα; Οσο πιο πολυ κοιταζω ετουτη την εποχη, τοσο μεγαλυτερη ενοχη νιωθω.

- (Φρουντ) Ναι, ενοχη. Αλλα, γιατι ενοχη;

-(......)        (Πλατωνας)   Ενοχη
για τουτη την τυραννια η οποια επεβληθη στο σωμα των ανθρωπων εξαιτιας μιας Ιδεας για το σωμα.
Οι ανδρες παιρνουν Viagra για να εχουν ολοι την ιδια στυση, οι γυναικες παιρνουν την ορμονη
DHEA για να εχουν ολες την ιδια επιδερμιδα, κανουν προσθετικη μαστου για να εχουν ολες το ιδιο στηθος, να φαινονται το ιδιο νεες...
Παντου συναντα κανεις την ιδια λατρεια για μια ορισμενη ιδεα του σωματος, παντου το ιδιο μισος για το πραγματικο σωμα. Ενα σωμα ειναι παντοτε διαφορετικο απο καποιο αλλο, μπορει να ειναι ατελες και πλαδαρο, ομως ακομα και τοτε, πισω απο τη πλαδαροτητα υπαρχει η ζωη, ενω στην αλλη περιπτωση υπαρχει ο θανατος, ναι, οντως ο θανατος ειναι αυτος που ανορθωνει τα στηθη με το νυστερι, ο θανατος ειναι παλι αυτος που φουσκωνει τα χειλη με ενεσεις,
ειναι ο θανατος, επειδη προκειται για αρνηση της ζωης ετσι οπως εχει,
με τους κυκλους της και τις επαναληψεις της,
ειναι η αρνηση της ζωης κατα τον ιδιο τροπο που για πρωτη φορα εγω την ορισα στη φιλοσοφια μου,
"ΦΙΛΟΣΟΦΩ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΑΘΑΙΝΩ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ", εγω το ειπα αυτο, ετσι δεν ειναι;

- (Φρουντ) Ετσι ειναι. Εσεις το ειπατε

 (.......)

-(Πλατωνας) Πρεπει να μισει κανεις το σωμα του για να αρνειται κατ'αυτο τον τροπο να το δει να γερναει, να αρνειται να δει την ιδιαιτερη ομορφια του, να το κακοποιει ετσι θελοντας να του επιβαλλει μια ιδεα. Κι αυτο το μισος για το σωμα, εγω το επινοησα: πρωτος στην Ιστορια, σκεφτηκα το σωμα με τοσο ευρυ τροπο, ευρυ σα την αβυσσο που καταπινει τα παντα και καταπινει ακομα και τον εαυτο της, σαν ενα τοπο οπου η ψυχη ξεβραζεται, σαν μια φυλακη στην οποια η ψυχη καταληγει, οπου η αιωνιοτητα της βρισκεται εγκλωβισμενη.
Αντιθετα, το να αγαπα κανεις το σωμα του, να το αγαπαει πραγματικα, σημαινει πως αγαπα ολα τα σωματα, με τις διαφορες και τις ατελειες τους. Αυτο που αποκαλουμε λατρεια του σωματος ειναι ενα μισος για ολα τα σωματα και τις ιδιαιτεροτητες τους, ειναι μια λατρεια οχι για το σωμα
αλλα για ενα ειδωλο, για την Ιδεα του σωματος.

-(Φρουντ) Ωστε, λοιπον, δεν υπαρχει τιποτα περισσοτερο πλατωνικο απο τη λατρεια του σωματος..

-(Πλατωνας) Οντως. Η λατρεια του σωματος ειναι ενα ιδεαλιστικο παθος.




Τι να πρωτοσχολιασεις σε ενα τοσο γονιμο και πλουσιο αποσπασμα;
Απο τη Καταναλωση, τον Μιμητισμο, την επιβεβλημενη απο τη Θεα-Αγορα, Ομοιομορφια,
τον φοβο για τον θανατο (που καταληγει παντα σε φοβο για τη ζωη) και τον κοσμο του μοντελινγκ.

Πριν λιγα χρονια, επεσαν στα χερια μου κατι τευχη του Ιταλικου και Γαλλικου Vogue,
και παρατηρησα τις φωτογραφησεις, το concept και τα γνωστα μοντελα στις σελιδες τους.
Εκανα ακριβως την ιδια σκεψη: Αυτο που αντικρυζα ηταν ο θανατος.
Σωματα λιποσαρκα και προσωπα αποστεωμενα, ανεστραμμενοι Αγιοι του Τιποτα, η μαλλον ουτε καν ανεστραμμενοι, γιατι το αντιθετο του Αγιου θα ηταν κατι το δαιμονικο, μα τιποτα εστω
το δαιμονικο δεν υπηρχε εκει: Εκει υπηρχε μονο ο θανατος.
Ενας πινακας ζωγραφικης που απεικονιζε τη Νεκρη Φυση, αλλα τη θεση των αντικειμενων και των τοπιων, ειχαν παρει τα πεθαμενα μοντελα. Ειχε αφαιρεθει με χειρουργικη ακριβεια η σεξουαλικοτητα, το παλλομενο σωμα, η ιδια η ζωη. Βλεμματα που δεν αντικρυζαν μονο το Τιποτα,
βλεμματα που ηταν Τιποτα τα ιδια.
Ενα Τελετουργικο για να απωθηθει η ιδεα του Θανατου...οταν φοβομαστε κατι, εχουμε τη ταση να το αναπαριστουμε συνεχως μεσα απο τις πραξεις μας, και να βασανιζουμε τη σκεψη μας μεσα του.
Φοβομαστε τον θανατο τοσο πολυ, ωστε καταληγουμε να ζουμε καθε μερα στην ασφυκτικη αγκαλια του, σα τον Υποχονδριο που φοβαται τοσο πολυ μηπως πεθανει και καταληγει στο να βλεπει καθε τρεις και λιγο τον γιατρο, να τον ρωτα αν ειναι καλα, μονο και μονο για να ακουσει τη καθησυχαστικη απαντηση του γιατρου "ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ"

Αυτος ειναι ο συσχετισμος και στο μοντελινγκ. Η μοδα πριν λιγα χρονια ηταν τα μοντελα να φωτογραφιζονται μεσα σε..ψυγειο κρεατων, ποζαροντας πλαι σε σφαγμενα γουρουνια η αρνια!
(Η με ..μπριζολες να καλυπτουν το σωμα τους, αλα lady-gaga)

Νεκρη σαρκα, νεκρη καρδια...απωθωντας τον θανατο...
ομως, οπως εγραψε και ο Λακαν,
"ΤΟ ΑΠΩΘΗΜΕΝΟ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ"... αυτο που απωθουμε, ερχεται παντα ξανα μεσα στο νου για να μας βασανισει, αλλοτε μεταμφιεζομενο, αλλοτε με ανεστραμμενη μορφη.
Και η καταληξη ειναι παντα κοινη: Αυτος που φοβαται τον θανατο, ουσιαστικα φοβαται τη ζωη.
Αυτος που τρεμει μηπως πεθανει, ουσιαστικα τρεμει μπροστα στη σκεψη οτι πρεπει να ζησει, να χαρει, να απολαυσει.

Ο Μπρους Φινκ γραφει οτι η υστερικη (συνηθως ειναι γυναικα) αναρωτιεται για το φυλο της,

ενω ο ιδεοψυχαναγκαστικος (συνηθως ειναι αντρας) αναρωτιεται για το αν ειναι ζωντανος η νεκρος.
(Υστερια-Ιδεοψυχαναγκασμος-Φοβια, οι κατηγοριες των νευρωσεων)

Παρατηρωντας τα τελευταια γεγονοτα, ακουγοντας τα τελευταια νεα, επιβεβαιωνεται ο ρολος του θεατη που εχουμε επιλεξει: Στριμωγμενοι στη γωνια μας, αναρωτιομαστε για το αυριο που θα ξημερωσει, αναρωτιομαστε για το αν θα βρουμε δουλεια, αναρωτιομαστε για το αν θα κρατησουμε τη δουλεια που εχουμε, αναρωτιομαστε ποσο ακομα θα αναρωτιομαστε ,
αναρωτιομαστε γιατι δεν αντιδραμε, αναρωτιομαστε γιατι δε θελουμε κατα βαθος να αντιδρασουμε, αναρωτιομαστε ποια θα ηταν η καλυτερη αντιδραση, αναρωτιομαστε αν αυτοι που κρατανε στα χερια τους τις τυχες του πλανητη θα φιλοτιμηθουν να "κανουν κατι και για τον λαο",
αναρωτιομαστε για τοσα πραγματα,
αλλα στο βαθος, ολες αυτες οι αναρωτησεις δεν ειναι παρα η προεκταση του ενος και πρωταρχικου ερωτηματος, του ερωτηματος του ψυχαναγκαστικου
αραγε ειμαστε ζωντανοι η νεκροι;
Αραγε, εχει μεινει καθολου αιμα στις φλεβες μας η μας  εστιψαν, το ηπιαν και τωρα αντικρυζουμε στον καθρεπτη ενα φαντασμα;

Κι αυτη η συνεπεια της σκεψης μας, ειναι παρα πολυ βολικη και δικαιολογει την αδρανεια οχι μονο στη πραξη αλλα και στη σκεψη,
αλλωστε ενα φαντασμα, ενας νεκρος, δε μπορει να σκεφτει, δε μπορει να δρασει.
Επομενως δε φταιμε εμεις για την ακινησια..φταιει το οτι εχουμε πεθανει.

Το κακο εδω ειναι οτι δεν εχουμε πεθανει.
Το ακομα χειροτερο, ειναι οτι στον καθρεπτη δεν αντικρυζεις αυτο που πραγματικα στεκεται απεναντι, αλλα αυτο που εσυ νομιζεις οτι στεκεται.

Η ΑΕΝΑΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (..ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ)

  Tο "ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ"
ειναι μια φραση του ψυχαναλυτη Ζακ Λακαν, η οποια αναφερεται στην αναλυτικη διαδικασια και περιγραφει την -λανθασμενη- εντυπωση του αναλυομενου οτι ο αναλυτης γνωριζει.
Γνωριζει ποιο ειναι το "προβλημα" του αναλυομενου, γνωριζει τον τροπο για να τον "θεραπευσει"
Αντιγραφω απο το βιβλιο του Ντυλαν Εβανς, "ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΛΑΚΑΝΙΚΗΣ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗΣ"

"Η φραση εισαγεται απο τον Λακαν το 1961 για να καταδειξει την αυταπατη μιας αυτοσυνειδησης που ειναι διαφανης στον εαυτο της κατα την πραξη της του γνωριζειν. Η αυταπατη αυτη, η οποια γεννιεται στο σταδιο του καθρεπτη, αμφισβητειται απο την ψυχαναλυση. Η ψυχαναλυση καταδεικνυει οτι η ΓΝΩΣΗ δεν ειναι δυνατον να εντοπιστει σε καποιο συγκεκριμενο υποκειμενο αλλα ειναι, στην πραγματικοτητα, διυποκειμενικη.
Το 1964 ο Lacan εμπλεκει τη φραση στον ορισμο που δινει για τη ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΗ ως την αποδοση γνωσης σε ενα υποκειμενο
" Απο τη στιγμη που καπου υπαρχει το υποκειμενο που υποτιθεται οτι γνωριζει...εχουμε να κανουμε με μεταβιβαση"..Ο ορισμος αυτος τονιζει οτι εκεινο που συνιστα την εναρξη της αναλυτικης διαδιακασιας ειναι μαλλον η υποθεση του αναλυομενου για ενα υποκειμενο που γνωριζει, παρα η γνωση την οποια κατεχει οντως ο αναλυτης.
Ο ορος "υποκειμενο που γνωριζει" δεν αναφερεται στον ιδιο τον αναλυτη, αλλα σε μια λειτουργια την οποια ενσαρκωνει ο αναλυτης στο πλαισιο της θεραπειας (............)
Με αλλα λογια, πιστευεται συχνα οτι ο αναλυτης γνωριζει το μυστικο νοημα των λεγομενων του αναλυομενου, τις σημασιες της ομιλιας τις οποιες ουτε ο ιδιος ο ομιλων δε γνωριζει(......)"

 Αυτη η αυταπατη του ανθρωπου που πηγαινει να ψυχαναλυθει, εχει ασυλληπτες επεκτασεις παντου στο πεδιο της ανθρωπινης πραγματικοτητας. Δεν ειναι αληθεια οτι απο την αρχη της εμφανισης του Ανθρωπου στη Γη, ο Ανθρωπος ειχε την αναγκη να πιστευει σε ενα "ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ -ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ- ΓΝΩΡΙΖΕΙ";
Τι αλλο ειναι οι Θρησκειες απο την επεκταση αυτης της Αναγκης;
(Αν και ειναι σφαλμα πρωθυστερο η παραπανω περιγραφη, γιατι η αναγκη του ψυχαναλυομενου ειναι ουσιαστικα η επεκταση αυτης της προαιωνιας αναγκης του Ανθρωπου)
Ο μεσος ανθρωπος δεν ειναι κατακτητης, δεν ειναι εξερευνητης κρυμμενων νοηματων η αχανων βασιλειων, δεν ειναι Μαρκο Πολο ,φιλοσοφος, φυσικος η μαθηματικος που ψαχνει να αποδειξει δυσεπιλυτα θεωρηματα.
Ο μεσος ανθρωπος εχει την αναγκη να ξερει οτι εκει εξω υπαρχει καποιος που γνωριζει αντι για αυτον, και ο ιδιος το μονο που εχει να κανει ειναι να τον ακουσει. Να ακουσει την αυθεντια να σκεπτεται αντι για αυτον, να ακουσει τον Βασιλια, τον Πρωθυπουργο η τον Υπουργο Οικονομικων το πως θα χαραχτει το μελλον της χωρας του.

Oπως λεει και ο Ζιζεκ, στο βιβλιο του ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ

"Σε αντιδιαστολη προς την αντιληψη οτι η περιεργεια ειναι εμφυτη στους ανθρωπους
-οτι ενδομυχα στον καθενα μας υπαρχει ενας wissentrieb, μια ορμη της γνωσης-
ο Ζακ Λακαν ισχυριζεται οτι η αυθορμητη σταση ενος ανθρωπινου οντος ειναι
"ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ"
,μια θεμελιακη αντισταση εναντια
στην παραπανισια γνωση"

Δε ξερω αν θα προξενησει θετικη η αρνητικη εντυπωση αυτο που θα πω, αλλα τα παραπανω δεν ειναι και τοσο καταδικαστεα. Στη Ψυχαναλυση δεν ειναι σιγουρα καταδικαστεα γιατι αυτη η αυταπατη

-να το πω καλυτερα θεληση αυτοεξαπατησης-, βοηθαει να πετυχει η Μεταβιβαση, η οποια ειναι ενα απαραιτητο σταδιο της αναλυτικης διαδικασιας. Να το πω απλα, φανταστειτε καποιον που πηγαινει να ψυχαναλυθει κι εχει επιγνωση οτι ο ψυχαναλυτης του δε καταλαβαινει Χριστο για τη νευρωση του, για το τι ειναι αυτο που τον κατατρυχει. Αυτη ειναι η αληθεια, οτι οι ψυχαναλυτες δεν εχουν ιδεα για το τι συμβαινει στο μυαλο μας...ουσιαστικα, εμεις ειμαστε που θα "ανασυρουμε" με τη βοηθεια τους, το προβλημα απο το μυαλο μας (Και ειναι μια διαδικασια που απαιτει αρκετο καιρο)

Αλλα και εκτος Ψυχαναλυσης, ισχυει αυτο που εγραψα στη προ-προηγουμενη παραγραφο για τον μεσο ανθρωπο. Εχει την αναγκη να πιστευει οτι αυτος που του ρυθμιζει το Αυριο, γνωριζει κατι παραπανω απο αυτον. Κι αυτη η λειτουργια που εκτος του ψυχαναλυτη, ενσαρκωνει ο παπας της ενοριας, ο Βουλευτης, ο Πρωθυπουργος κλπ, ειναι απαραιτητη προυποθεση για την ομαλη λειτουργια της ιδιας της Κοινωνιας. Φανταστειτε τα παντα να τελουν υπο διαρκη αμφισβητηση και κανεις να μην εχει ιδεα για το που πορευομαστε, για το τι πρεπει να κανουμε, για το ποιοι ειμαστε και για το τι θελουμε.

Ολα αυτα ακουγονται ομορφα για ενα ανησυχο η εξεγερσιακο πνευμα αλλα η πραγματικοτητα ειναι πολυ πιο πεζη...

στη πραγματικοτητα, καποιοι παντα οδηγουν τα πραγματα κι εμεις οι υπολοιποι ευχομαστε οτι αυτος ο δρομος στον οποιο μας σερνουν, ειναι ο σωστος. Καποιοι οδηγουν και οι πολλοι ακολουθουν, αυτο δεν ειναι κακο..

(ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΙ ΙΣΟΤΗΤΑ, ΜΕΧΡΙ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΦΕΝΤΕΣ ΚΙ ΟΔΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑΣΤΕΙ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΑΠΑΡΧΑΙΩΜΕΝΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ)

 το κακο αρχιζει οταν οι πολλοι αντιλαμβανονται πως οι συγκεκριμενοι Οδηγητες δε μοιαζουν να λειτουργουν με βαση τα λαικα συμφεροντα,

αντιθετως αν μοιαζουν με κατι, ειναι περισσοτερο με τον Αυλητη του Παραμυθιου  που μας οδηγει  στο γκρεμο και στον θανατο.

Κι αυτη η συνειδητοποιηση φυσικα δεν ειναι κακια οταν πραγματι ισχυει, οπως σημερα, 

τι γινεται ομως οταν δεν υπαρχει το Επαναστατικο Υποκειμενο;

Οταν κοντρα σε ολα τα αποδεδειγμενα γεγονοτα, εξακολουθουμε να θελουμε να χορευουμε στους ρυθμους εκεινων που μεσα μας εχουμε καταλαβει οτι θελουν το κακο των πολλων προς οφελος των ολιγων; Κι εξακολουθουμε να το θελουμε γιατι ειμαστε πολυ αδυναμοι για να τους ανατρεψουμε;

Γιατι δε μπορουμε να απαλλαγουμε απο τη βαθεια ριζωμενη μεσα μας θεληση αυτοεξαπατησης για το

Υποκειμενο που υποτιθεται οτι Γνωριζει;

(Δηλαδη, το ΠΑΣΟΚ και τους υπολοιπους επιδοξους εθνοκαταστροφεις οπως η ΝΔ, το ΛΑΟΣ, Η Ντορα κλπ)

Το προβλημα εδω ειναι οτι σημερα οι περισσοτεροι εχουμε αντιληφθει πως το πραγματικο ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ, δηλαδη οι "Αγορες", οι ρυθμιστικες αρχες, οι τραπεζιτες και οι γκουρου οικονομολογοι,

αυτοι δηλαδη που κινουν τους πολιτικους σαν μαριονετες,

δεν εχουν ουτε εκεινοι ιδεα για αυτο που συμβαινει. Η καλυτερα , γνωριζουν οτι το οικονομικο συστημα που υπηρετουν ειναι μια βομβα στα θεμελια της κοινωνιας που θα ανατινασσεται καθε τοσο αφηνοντας στο διαβα της νεκρους,

αλλα ακομα και την ιδια τους τη βομβα δε ξερουν πως να τη χειριστουν

για αυτο κι ενιοτε σκαει στα χερια τους, οπως με τα Στεγαστικα στην Αμερικη η με τη Lehmann Brothers. 

(Διαβαστε ενα συναρπαστικο αρθρο 

ΜΙΑ ΛΑΚΑΝΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ  )

Και γιατι ειναι προβλημα απο τη στιγμη που αντιληφθηκαμε οτι οι Γκρηνσπαν και λοιποι Οικονομο-Γκουρου ειναι καραγκιοζηδες;

Διοτι εξακολουθουμε να ειμαστε μετεωροι, διοτι δεν εχουμε καμια διαθεση αντικαστασης τους, διοτι το μονο που θελουμε ειναι να γυρισει η Δυση στα επιπεδα διαβιωσης προ του 2008, διοτι ειμαστε σε διαρκη αρνηση οτι αυτο που επιθυμουμε ειναι ανεφικτο.

 

Και γιατι ολα τα παραπανω; Γιατι περπαταμε σαν υπνωτισμενοι στους δρομους, περιμενοντας απο..τον Βενιζελο να μας σωσει, γιατι οχι μονο εμεις, αλλα σε ολοκληρη την Ευρωπη οι λαοι εχουν περιοριστει σε ακινδυνες διαμαρτυριες ενω βλεπουν ξεκαθαρα πια οτι ετοιμαζεται η σφαγη τους για χαρη του Κεφαλαιου;

 

Ολα τα παραπανω, ουσιαστικα,  αποτελουν την εισαγωγη για αυτο που ηθελα απο την αρχη να γραψω.

Ειμαστε μετεωροι, νεκροζωντανοι και υπνωτισμενοι, αδυναμοι να παρουμε τη μοιρα μας στα χερια μας, γιατι στις μερες μας, το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΝΩΡΙΖΕΙ εχει μεταλλαχτει σε ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΝΙΩΘΕΙ.

ΟΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ.

Μεταβιβασαμε τη Πιστη μας σε καποιους αλλους που την ενσαρκωναν, με αποτελεσμα ολα αυτα τα χρονια να πιστευουν εκεινοι αντι για εμας. Να πιστευουν και να δρουν.

Σημερα, με την εξαπλωση της Τηλεορασης, του Κινηματογραφου αλλα ακομα και του Διαδικτυου, η μεταβιβαση της Πιστης εξελιχτηκε σε μεταβιβαση ακομα και των ιδιων μας των συναισθηματων.

Ολες αυτες οι ΕΙΚΟΝΕΣ που βλεπουμε, οι τηλεοπτικοι αστερες, οι κινηματογραφικοι ηρωες, οι αναλυτες των γεγονοτων, οι μπλογκερς, οι δημοσιογραφοι, οι μουσικοι,

δε σκεφτονται μονο αντι για εμας, αλλα και νιωθουν αντι για εμας.

Παρατηρουμε εναν πολιτικο η δημοσιογραφο που συμπαθουμε, τον παρατηρουμε να εκρηγνυται και να τα χωνει στην αναλγητη Κυβερνηση, και γεμιζουμε απο ευχαριστηση που τους "τα εχωσε για τα καλα"

Παρατηρουμε τον Λαζοπουλο να γελοιοποιει τον Γιωργακη, "ΤΙ ΩΡΑΙΑ" σκεφτομαστε,

"ΡΟΜΠΑ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕ" και πεφτουμε ικανοποιημενοι για υπνο.

Και το κακο συνεχιζεται..Παρατηρουμε ενα ωραιο κινηματογραφικο love story, με το ζευγαρι να περναει τα πανδεινα αλλα στο τελος να ενωνεται ευτυχισμενο, και γεμιζουμε ευτυχια κι εμεις, βλεποντας τους να απολαμβανουν τον ερωτα τους, αδειαζοντας απο συναισθηματα διχως να το καταλαβαινουμε. Πραγματικη ζωη, εικονικη ζωη, ειδησεις και κινηματογραφικα σεναρια μπερδευονται γλυκα στο μυαλο μας, κι εμεις, ταυτιζομαστε με τους ηρωες μας, ταυτιζομαστε ακαταπαυστα με αυτους για να νιωσουμε λιγο ηρωες κι εμεις,

εχοντας πεισει τους εαυτους μας οτι ηρωες δε προκειται να γινουμε ποτε.

Σε μια ΑΕΝΑΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ βυθιζεται η ζωη μας, ειναι σα να "καταφεραμε" επιτελους να μπουμε στον καθρεπτη του Αυτοθαυμασμου μας, σα να καταφεραμε να αλλαξαμε πλευρα

κι απο κει που ειμαστε, εχοντας τη ψευδαισθηση οτι δε μετακινηθηκαμε,

αγναντευουμε σα θεατες την Αλλη Πλευρα,

σαν παραμυθι και σαν αφηγηση,

μολο που ξεχναμε οτι πια αυτο που κοιταζουμε ειναι η η πραγματικη ζωη μας, 

οτι γιναμε Θεατες στη ζωη μας απο Δρωντες, δρωντες δεν ημασταν ποτε, γεννηθηκαμε θεατες, γεννηθηκαμε να παρατηρουμε ακαταπαυστα, 

κι εκει, στον γυαλινο κοσμο που παγιδευτηκαμε, η πραγματικη ζωη εκτυλισσεται,

με εμας οχι πρωταγωνιστες, ουτε καν δευτεραγωνιστες,

αλλα υπνωτισμενους κομπαρσους.

Υπνωτισμενα ζομπι που νανουριστηκαν απο τη Καπιταλιστικη Αφηγηση.

Πισω απο το τηλεοπτικο γυαλι, το Χολυγουντ, τα βιντεο γκεημς ,την μικρη οθονη και το σελιλοιντ, παρατηρουμε αυνανιστικα παραμυθια που μας αφαιρουν τη λιμπιντο, την ορμη, τη δημιουργια και τη καταστροφη. Μας αυνανιζουν και μας κοιμιζουν, μας χαιδευουν και μας υποκαθιστουν.

Μια ΑΕΝΑΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΗ καταντησε η ζωη μας. Καποιοι δε σκεφτονται απλως αντι για εμας,

καποιοι νιωθουν αντι για εμας

και το χειροτερο,

το ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, ειναι ενα Υποκειμενο που εμεις οι ιδιοι εχουμε επιλεξει. Γιατι, φτασαμε πια στο σημειο που βαριομαστε να το κανουμε.

Ακομα κι αυτη την υψιστη ανθρωπινη λειτουργια, τη μεταθεσαμε σε υπεργολαβους συναισθηματων.

Σοβαρα, πιστευει κανεις οτι λαος που βλεπει τηλεοραση τις ωρες του ελευθερου χρονου του,

λαος που παιζει video games, που εχει μεγαλωσει σκοτωνοντας κακους στις παιχνιδομηχανες του,

που παρακολουθει Κινηματογραφο και σερφαρει ολη μερα στο Διαδικτυο,

αυτος ο λαος μπορει να επαναστατησει;

( Κι εδω η αθεραπευτα αισιοδοξη φωνη μεσα μου κραυγαζει πως ΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΤΟ ΘΕΛΗΣΕΙ)

Σαν επιλογο της αναρτησης, θα παραθεσω στιχους απο ενα ποιημα μου του 2003 ονοματι ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ.

Συγγνωμη προκαταβολικα για την αυτοαναφορικοτητα, αλλα νομιζω οτι κολλαει γαντι εδω.

......Θα κλεψω μιαν αντηχηση,

θα μιμηθω τα αγριμια,

θα καταβροχθισω τη καρδια της ΑΕΝΑΗΣ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

μες στην αεναη αναπαρασταση αντανακλαται οχι η ζωη μου αλλα η σκεψη μου,

αντηχουμενος

μιμουμενος

υποκρινομενος

η Αεναη Αναπαρασταση ειναι τα πραγματα που δεν εζησα

στην ως τωρα ζωη μου

ενω αποτυχημενα προσπαθουσα ακριβως αυτα τα πραγματα να ζησω........

Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΒΕΒΛΗΜΕΝΟ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΑ ΤΗΣ.

Ενα αποσπασμα απο το βιβλιο του Λαιαλ Ουατσον, ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΦΥΣΗ, μεταφραση Λινα Αβραμιδου.
Και μετα, ενα σχολιο μου πανω στο αποσπασμα.


......Χρειαζομαστε εχθρους. Χωρις αυτους, θα ειχαμε μονο τους εαυτους μας να κατηγορουμε. Με αυτους, εχουμε ενα βολικο καδο απορριματων για ολες τις ιδιοτητες που δυσκολευομαστε να ανεχτουμε στους εαυτους μας. Ειναι ευκολο να παραβαινουμε τους κανονες, να προσπερνουμε τους οδηγους σε αλλες λωριδες του αυτοκινητοδρομου, αλλα ειναι πολυ πιο ικανοποιητικο το να μισουμε εκεινον τον τυπο που χωθηκε μπροστα μας. Ο φαρισαισμος μας κανει να νιωθουμε καλα. Εμεις εχουμε δικιο. εκεινοι αδικο. Εμεις ειμαστε αθωοι, εκεινοι ενοχοι. Εμεις λεμε την αληθεια, εκεινοι ψεμματα. Εμεις εχουμε υπουργειο Αμυνας, εκεινοι υπουργειο Πολεμου. Τους θεωρουμε εχθρους μας, οχι επειδη ειμαστε απο φυσικου μας επιθετικοι, αλλα επειδη χτυπωντας αυτους, ερχομαστε εμεις πιο κοντα μεταξυ μας. Το να ερχομαστε πιο κοντα μεταξυ μας ειναι ωραιο αισθημα, ετσι κανουμε αυτο που φαινεται απαραιτητο ωστε να εχουμε αυτο το ωραιο αισθημα. Ανακαλυπτουμε κι αλλους εχθρους. Κατασκευαζουμε το κακο.

"Πρεπει να προσεχουμε" ειπε ο Καρλ Γκουσταβ Γιουνγκ, "να μη θεωρουμε το καλο και το κακο εντελως αντιθετα". Αλλωστε, δεν ειναι παντα οφθαλμοφανη. Πολλα-οπως προσπαθησα να δειξω- εξαρτωνται απο τα συγκειμενα. Απο το γενικοτερο πλαισιο. Απο το τι ειναι καλο για την οικολογια.
Το μεγαλυτερο καλο συχνα σημαινει να κανεις αυτο που σε αλλες συνθηκες θα θεωρουνταν κακο.
Ο Γιουνγκ ηταν αυτος που ονομασε Σκια τη σκοτεινοτερη πλευρα, το κομματι του εαυτου μας που δεν θα θελαμε ν αυπαρχει. Καποιες φορες θεωρειται απλως σαν ενας σακκος οπου μπορουμε να πεταξουμε τα κομματια της ψυχης μας που μας κανουν να νιωθουμε αβολα.
"Ο μακρυς σακκος που σερνουμε πισω μας", οπως εγραψε ο ποιητης Ρομπερτ Μπλαι.
Ο Γιουνγκ ομως ειδε τη Σκια ως κατι πιο ανεξαρτητο, το κομματι της συνειδησης μας που ειναι συγχωνευμενο με μια ξεχωρη αλλα καλα προσδιορισμενη υποδυεστερη προσωπικοτητα που συνηθως αποκρυπτεται, ωστε να μην εκτεθει και ανακαλυφθει. Την ειδε σαν ενα ουσιωδες κομματι της οντοτητας μας, τοσο ζωτικο που χωρις αυτο θα θρυμματιζομασταν και θα πεθαιναμε.
Και ενα μεγαλο μερος της θεραπειας του Γιουνγκ επικεντρωνεται στο πως μπορει να αναγνωριστει η Σκια, πως μπορουμε να την προσεξουμε συνειδητα και να χρησιμοποιησουμε τις ιδεες, τις αξιες και τις κρισεις της για να συμπληρωσουμε τις δικες μας.
"Ποιος ξερει τι κακο παραμονευει στις καρδιες των ανθρωπων;"
Η απαντηση, φυσικα, ειναι ευκολη. Η Σκια ξερει.

Ο Γιουνγκ ηταν πεπεισμενος οτι η Σκια ηταν κατι παραπανω απο ενα Συμβολο, οτι υπηρχε πραγματικα. "Οσο θετικοι ειμαστε εμεις τοσο μοχθηρη ειναι αυτη....οσο πιο απεγνωσμενα προσπαθουμε να ειμαστε καλοι και υπεροχοι και τελειοι, αλλο τοσο η Σκια αναπτυσσει μια σαφη βουληση να ειναι μαυρη και μοχθηρη και καταστροφικη..... Ειναι γεγονος οτι αν καποιος προσπαθει να ειναι τελειος ξεπερνωντας τα ορια των δυνατοτητων του, η Σκια κατεβαινει στην Κολαση και γινεται ο Διαβολος.
Διοτι απο τη σκοπια της φυσης και της αληθειας, το να επιχειρεις να γινεις ανωτερος του εαυτου σου ειναι το ιδιο αμαρτωλο με το να πεσεις χαμηλοτερα"

Το ιδιο αμαρτωλο; Ναι. Επιστρεφουμε στην ιδεα του Αριστοτελη περι μεσοτητας- ουτε παρα πολυ, ουτε παρα πολυ λιγο. Το κακο δεν ειναι απλως η απουσια του καλου, ειναι η απουσια της ισορροπιας με το καλο. Ο μονος ισως πραγματικος κινδυνος βρισκεται ηδη μεσα μας..δεν παραμονευει σε καποιο λακκο της Κολασης. Δεν εχει αξια το να αναζητουμε το κακο στις μαγισσες, στους διαβολους, τους δαιμονες η αλλους αποδιοπομπαιους τραγους. Το κακο ειμαστε εμεις οι ιδιοι.
Οπως ειπε και ο ΠΟγκο, ο ηρωας της σειρας κομικ του Γουωλτ Κελυ: "Συναντησαμε τον εχθρο, κι αυτος ειμαστε εμεις"
Αυτο ομως δε σημαινει οτι δε μπορουμε να το παλαιψουμε."

Αυτα γραφει ο Ουατσον. Επηρεασμενος, διχως να το κρυβει, απο τον Καρλ Γιουνγκ.
Προφανως κι ενα αποσπασμα στεκει ανικανο να μεταδωσει συνολικα τα μηνυματα του βιβλιου, ενα βιβλιο πολυ ξεχωριστο, που θεωρω οτι θα συναρπασει αρκετους, ειτε συμφωνουν ειτε διαφωνουν με αυτο που διαβαζουν
"ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ"
επιφανειακα, αν διαβασεις αυτη τη φραση, σου ερχεται στο νου το "ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ"
"ΣΚΑΣΕ, ΕΙΣΑΙ ΚΙ ΕΣΥ ΕΝΟΧΟΣ, ΣΚΑΣΕ ΕΙΣΑΙ ΚΙ ΕΣΥ ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΟΔΕΥΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ, ΣΕ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΑΙ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ"
Εφοσον αλλωστε εχουμε την αναγκη να κατασκευαζουμε εχθρους, τι αλλο μπορει να σημαινει αυτο απο το οτι αρνουμαστε να δουμε την αληθεια του εαυτου μας καταφατσα; Και το οτι, αυτο που κατηγορουμε, αυτο που αντιμαχομαστε, δεν ειναι παρα η αντανακλαση μιας πλευρας του εαυτου μας, επιτηδευμενα στρεβλωμενη για να μη την παρατηρουμε;

Επομενως, με τι εχουμε να κανουμε εδω; Με μια σχεδον θρησκευτικης φυσης διασπορα συλλογικης ευθυνης ενος προπατορικου αμαρτηματος , το οποιο στο κατω κατω δε διαπραξαμε και ποτε;
Οχι. Αυτο που λεει ο Ουατσον, ειναι κατι βαθυτερο. Οτι, ναι, τα παραπανω ισως να συμβαινουν.
Οτι, ναι, οι αμυντικοι μηχανισμοι μας, δε θα μας αφησουν ποτε να προσεγγισουμε τη πραγματικοτητα, αντιθετως, ο ανθρωπος διαρκως κατασκευαζει πραγματικοτητες στρεβλες για να αντεξει τη μια και αδυσωππητη.
Ομως, αυτο, στην τελικη, δεν ειναι και τοσο αφυσικο, η καταδικαστεο. Δεν ειναι κατι που πρεπει να ντρεπομαστε για αυτο, η κατι που μας αναγκαζει να ειμαστε σε διαρκη επαγρυπνηση για να το αποτρεψουμε.
Η κατασκευη εχθρων ειναι εν τελει, κατι φυσιολογικο. Κατι αναποτρεπτο.
Η μεταθεση ευθυνων, το ιδιο. Η αναγκη να γινομαστε κακοι, η αναγκη να κατηγορουμε τον αλλον για τα σφαλματα μας....η αναγκη να αγκαλιασουμε τη Σκια, τη σκοτεινη πλευρα του εαυτου μας,
η αναγκη να αγκαλιασουμε τις ελλειψεις μας, τα λαθη μας, τη μοχθηρια μας,
τη φυσικη μας εχθροτητα προς αυτο που δε θελουμε να καταλαβουμε η προς αυτο που στεκει εμποδιο αναμεσα σε αυτο που ειμαστε και σε αυτο που θελουμε να φτασουμε.

Δεν ειμαστε τελειοι, δε γεννηθηκαμε να ειμαστε τελειοι. Καποιος μας πεταξε στη θαλασσα της Υπαρξης, στην Αβυσσο του Ειναι,
μαθαινουμε να κολυμπουμε σιγα σιγα, προστατευμενοι στην αρχη, απροστατευτοι μετα.
Δεν γινεται να σωσουμε τον κοσμο, ισως η αληθεια ειναι οτι δε γινεται να σωσουμε και κανεναν αλλον, ισως το να σωσεις τον εαυτο σου απο την Αβυσσο ειναι το μοναδικο που μπορουμε να πετυχουμε, ισως ακομα κι αυτο να ηταν ανεφικτο απο την αρχη.
Αν λοιπον ο Ανθρωπος ειναι μια ελλειψη, ακομα και με τη Λακανικη προσεγγιση,
(ΑΝΘΡΩΠΟΣ=ΜΙΑ ΜΗΧΑΝΗ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΔΙΑΡΚΩΣ
ΕΠΙΘΥΜΙΑ=ΕΛΛΕΙΨΗ γιατι επιθυμουμε παντα αυτο που δεν εχουμε)
αν λοιπον ειμαστε καταδικασμενοι να ειμαστε ελλειπτικοι, αν η ιδια μας η πραξη αυτογνωσιας, δηλαδη η ζωη, φανταζει καταδικασμενη στην αναποτελεσματικοτητα,
αυτο επ ουδενι δε θα πρεπει να μας κανει να παραδωσουμε τα οπλα. Να αφεθουμε στην Αβυσσο και να πεφτουμε συνεχως διχως να ψαχνουμε κατι απο το οποιο μπορουμε να γραπωθουμε.

Λιγα πραγματα μπορουμε να πετυχουμε; Ας προσπαθησουμε να τα πετυχουμε.
Τι ειναι αυτο που μπορει να σωθει; Δε ξερω, ας το ανακαλυψουμε.
Εχουμε αναγκη να κατασκευαζουμε εχθρους για να μη δουμε τη βαθεια αληθεια μας;
Δε πειραζει, ας πουμε κι ενα ψεμμα στον εαυτο μας.
Δε πειραζει, ετσι κ αλλιως η ζωη ειναι αγωνας για επιβιωση και φιλοι δε μπορουμε να γινουμε ολοι μεταξυ μας.
Δεν υπαρχει τιποτα πιο φυσιολογικο κι ανθρωπινο για εναν καλο ανθρωπο να γινεται "κακος" οταν οι περιστασεις το απαιτουν. Το να γυρνας και το αλλο μαγουλο σου οταν τρως σκαμπιλι, δε σε κανει καλο κι αγιο, σε κανει αδυναμο κι ευκολο θυμα.
Και δεν ειναι κακο να εισαι αδυναμος η ευκολο θυμα, οι περισσοτεροι ειμαστε.
Κακο ειναι να γινεσαι ευκολο θυμα αμαχητι, μη ξεχνας οτι υπαρχουν ανθρωποι γυρω σου που σε αγαπανε και δεν αντεχουν να σε βλεπουν ετσι, υπαρχουν ανθρωποι που ισως να περιμενουν κι απο εσενα να τους προστατευσεις.

Υπαρχει επισης μια Σκια κακια και μοχθηρη, και οχι μονο αυτο,αλλα συχνα παιρνει και τη μορφη σου.
Δεν κερδιζεις κατι με το να το αγνοεις, δεν υπαρχει περιπτωση να μπορεσεις να τη νικησεις,
γιατι η Σκια ειναι κινουμενη αμμος, οσο πιο εντονη ειναι η προσπαθεια να βγεις απο αυτη,
τοσο βαθυτερα θα σε τραβαει.
Πως μπορει λοιπον καποιος να σωθει απο τη κινουμενη αμμο; Απλουστατα, με το να προσαρμοστει σε αυτην, να ηρεμησει, να χαλαρωσει, να αφησει τη λασπη να τον καλυψει, να μη τρομαξει, να γινει ενα με το τοπιο.
Ολο και καποιο κλαδι θα βρει, αν ψαξει διχως αγχος, για να τραβηχτει εξω.

Το κακο ειμαστε εμεις, αλλα εδω δεν ειναι Φιλιππινες, για να μαστιγωνουμε τους εαυτους μας, τιμωρωντας τους για τις αμαρτιες τους. Μια πραγματικη αμαρτια υπαρχει, κι αυτη ειναι η σκεψη οτι μπορουμε να ειμαστε διαρκως ετοιμοπολεμοι απεναντι στις αμαρτιες,
οτι μπορουμε να τις αποφυγουμε,
οτι μπορουμε να ειμαστε παντα καλοι, γενναιοδωροι κι αυτοκριτικοι.
(Ο μονος τροπος για να αποφυγουμε εναν πειραμο, ειναι να υποκυψουμε σε αυτον, ελεγε ο Οσκαρ Ουαιλντ)

Καλοι, γενναιοδωροι και αυτοκριτικοι; Ναι, πρεπει να ειμαστε με αυτους που αγαπαμε, με τους ομοιους μας.
Με τους υπολοιπους;
Με τους υπολοιπους, απλα διαψευδεται ο Ουατσον..Γιατι, ειδικα σημερα, δε κατασκευαζουμε τους εχθρους μας τοσο.. Σημερα, ο εχθρος στεκεται απειλητικος οσο ποτε τα τελευταια 40-50 χρονια..
Δε κατασκευασαμε εμεις δυστυχως τους Τοκογλυφους.
Οι Τοκογλυφοι ειναι που θελουν να "κατασκευασουν" εμας.

Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΩΣ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΤΙΧ (Ο ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ ΜΟΥ)

.Ενα αποσπασμα απο το βιβλιο του Σλαβοι Ζιζεκ, "ΠΡΩΤΑ ΣΑΝ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΑΝ ΦΑΡΣΑ",μεταφραση:Νεκταριος Καλαιτζης.
Κι ενα σχετικο με το αποσπασμα παλιοτερο σχολιο μου.

".....Στην περιπτωση του "Εβραιου" ως φασιστικου φετιχ, η ερμηνευτικη αποσυσκοτιση ειναι πολυ πιο δυσκολη (επιβεβαιωνοντας, με αυτον τον τροπο, την κλινικη διαισθηση οτι ενας φετιχιστης δεν ειναι δυνατον να κλονιστει απο μια ερμηνεια του "νοηματος" του φετιχ του-οι φετιχιστες αισθανονται ικανοποιημενοι απο τα φετιχ τους, δε νιωθουν καμια αναγκη να απαλλαγουν απο αυτα).

Απο την αποψη της πρακτικης πολιτικης, αυτο σημαινει οτι ειναι σχεδον αδυνατο να "διαφωτισουμε"
εναν εργατη ο οποιος υφισταται εκμεταλλευση και θεωρει υπευθυνους για τη δυστυχια του τους
"Εβραιους"-εξηγωντας του οτι οι "Εβραιοι" ειναι ο λαθος εχθρος, ο οποιος προβαλλεται τεχνηεντως
απο τον αληθινο εχθρο του (την αρχουσα ταξη),προκειμενου  να συγκλαυψουμε την πραγματικη διαπαλη- και να στρεψουμε ετσι την προσοχη του απο τους "Εβραιους" στους "καπιταλιστες".
(Ακομα και στο εμπειρικο επιπεδο, ενω πολλοι γερμανοι κομμουνιστες προσχωρησαν στους ναζι στις δεκαετιες του 1920 και του 30, και ενω πολλοι απογοητευμενοι γαλλοι κομμουνιστες ψηφοφοροι εχουν στραφει στις τελευταιες δεκαετιες στο Εθνικο Μετωπο του Λε Πεν, το αντιθετο συνεβη πολυ σπανια)

Το παραδοξο συνεπως ειναι οτι, για να το θεσουμε με χονδροειδεις πολιτικους ορους, ενω το υποκειμενο της πρωτης συσκοτισης ειναι κατα κυριο λογο ο εχθρος (ο φιλελευθερος "bourgeois"
που νομιζει οτι αγωνιζεται για την οικονομικη ισοτητα και ελευθερια)
και ενω τα υποκειμενα της δευτερης μυθοποιησης ειναι κατα κυριο λογο οι "δικοι" μας
(οι ιδιοι οι μη προνομιουχοι, που εξαπατωνται και στρεφουν την οργη τους εναντιον του λαθους στοχου),
η αποτελεσματικη, η εμπρακτη "αποσυσκοτιση" ειναι πολυ πιο ευκολη στην πρωτη περιπτωση απο οτι στη δευτερη.

..................................................
(Παραλειπω μια παραγραφο εδω)

Οσον αφορα, συνεπως την ιδεολογικη διαπαλη, αυτο σημαινει οτι πρεπει να αντιμετωπιζουμε τουλαχιστον με βαθια καχυποψια εκεινους τους αριστερους που υποστηριζουν πως τα μουσουλμανικα φονταμενταλιστικα λαικιστικα κινηματα,
ως απελευθερωτικα και αντιιμπεριαλιστικα, ειναι κατα βαση με "το μερος μας"
και πως το γεγονος οτι διατυπωνουν τα προγραμματα τους με ορους οι οποιοι αντιστρατευονται ευθεως τις αξιες του Διαφωτισμου και της οικουμενικοτητας,
εγγιζοντας ενιοτε τον απροκαλυπτο αντισημιτισμο,
ειναι απλως μια συγχυση, η οποια οφειλεται στο γεγονος οτι παραμενουν εγκλωβισμενα στην αμεσοτητα του αγωνα.
("Οταν λενε οτι ειναι εναντιον των Εβραιων, εκεινο που πραγματικα εννοουν ειναι απλως πως ειναι εναντιον της σιωνιστικης αποικιοκρατιας")

Πρεπει να αντισταθουμε κατηγορηματικα στον πειρασμο να "κατανοησουμε" τον αραβικο αντισημιτισμο(οπου τον συνανταμε πραγματικα) ως φυσικη αντιδραση στη θλιβερη δοκιμασια των Παλαιστινιων.
Δεν πρεπει να δειξουμε καμια "κατανοηση" για το γεγονος οτι, σε αρκετες Αραβικες χωρες, ο Χιτλερ εξακολουθει να θεωρειται απο πολλους ηρωας ουτε για το οτι στα διδακτικα εγχειριδια της πρωτοβαθμιας εκπαιδευσης τους ανακυκλωνονται ολοι οι παραδοσιακοι αντισημιτικοι μυθοι, απο τα διαβοητα κιβδηλογραφηματα των Πρωτοκολλων των Σοφων της Σιων μεχρι την ιδεα οτι οι Εβραιοι χρησιμοποιουν το αιμα των παιδιων των χριστιανων (η των Αραβων) για θυσιες.
Ο ισχυρισμος οτι ενας τετοιος αντισημιτισμος εκφραζει υπο τυπον ψυχολογικης μεταθεσης μια μορφη αντιστασης στον καπιταλισμο, επ'ουδενι τον δικαιωνει.
Η μεταθεση εδω δεν ειναι μια παρεπομενη λειτουργια αλλα η πρωταρχικη χειρονομια της ιδεολογικης συσκοτισης. Εκεινο που συνεπαγεται αυτος ο ισχυρισμος, ωστοσο, ειναι η ιδεα οτι, μακροπροθεσμα,
ο μονος τροπος να καταπολενησουμε τον αντισημτισμο δεν ειναι να κηρυξουμε τη φιλελευθερη ανεκτικοτητα και τα παρομοια, αλλα να εκφρασουμε το βαθυτερο αντικαπιταλιστικο κινητρο του με αμεσο, μη μετατεθειμενο τροπο.
Δεχομενοι την προαναφερθεισα στρεβλη λογικη του φονταμενταλισμου, κανουμε το πρωτο βημα σε μιαν ατραπο που μας οδηγει στο απολυτως "λογικο" συμπερασμα οτι, αφ'ης στιγμης και ο Χιτλερ
"στην πραγματικοτητα εννοουσε'" καπιταλιστες, οταν μιλουσε για "Εβραιους", θα πρεπει να θεωρηθει στρατηγικος συμμαχος μας στον παγκοσμιο αντιιμπεριαλιστικο αγωνα, με την αγγλοαμερικανικη αυτοκρατορια ως κυριο εχθρο του.
(Και ο συλλογισμος αυτος δεν ειναι απλως ρητορικη ασκηση. οι ναζι οντως ενθαρρυναν τον αντιαποικιοκρατικο αγωνα στις αραβικες χωρες και στην Ινδια, και, σημερα, πολλοι νεοναζι τασσονται αληλεγγυοι προς τον αραβικο αγωνα εναντιον του Κρατους του Ισραηλ)
Θα ηταν μοιραιο σφαλμα να θεωρησουμε οτι, καποια στιγμη στο μελλον, θα πεισουμε τους φασιστες οτι "ο πραγματικος εχθρος" τους ειναι το κεφαλαιο και οτι πρεπει να εγκαταλειψουν την επιμερους θρησκευτικη/εθνοτικη/ρατσιστικη μορφη της ιδεολογιας τους, προκειμενου να συνταχθουν με τον εξισωτικο οικουμενισμο.

Κατα συνεπεια, πρεπει να απορριψουμε απεριφραστα το επικινδυνο συνθημα "ο εχθρος του εχθρου μου ειναι φιλος μου", το οποιο μας οδηγει να διακρινουμε "προοδευτικες" αντιιμπεριαλιστικες
δυνατοτητες στα φονταμενταλιστικα ισλαμιστικα κινηματα. Το ιδεολογικο συμπαν οργανωσεων οπως η Χεζμπολαχ βασιζεται στη συσκοτιση της διακρισης μεταξυ καπιταλιστικου νεομπεριαλισμου
και εκκοσμικευμενης προοδευτικης χειραφετησης.
Μεσα στον ιδεολογικο χωρο της Χεζμπολαχ, η χειραφετηση των γυναικων, τα δικαιωματα των ομοφυλοφιλων κ.ο.κ,  δεν ειναι τιποτε αλλο απο "παρακμιακες" ηθικες εκφανσεις του δυτικου ιμπεριαλισμου...... Ο Μπαντιου παραδεχεται οτι "υπαρχει ενας εσωτερικος περιορισμος σε αυτα τα κινηματα, καθως δεσμευονται απο τον επιμερους χαρακτηρα της θρησκειας τους"
-μοιαζει ομως να υπονοει οτι αυτος ο περιορισμος ειναι απλως προσωρινος, ενας φραγμος που αυτα τα κινηματα θα (πρεπει να) υπερβουν στο παροιμιωδες "δευτερο, ανωτερο" σταδιο εξελιξης τους,
οταν θα καταστουν οικονομικα. Ο Μπαντιου ορθα επισημαινει οτι το προβλημα εν προκειμενω δεν ειναι η θρησκεια καθαυτην, αλλα ο επιμερους χαρακτηρας της
-ομως, δεν συνιστα αυτος ο επιμερους χαρακτηρας, εδω και τωρα, ενα κρισιμο περιορισμο αυτων των κινηματων, που η ιδεολογια τους αντιτιθεται αμεσα στις αρχες του Διαφωτισμου;"

Αυτα μας λεει ο Ζιζεκ στο εξαιρετικο βιβλιο του. Τα παραθετω μαζι με ενα παλιοτερο μου σχολιο, το οποιο ειναι αρκετα σχετικο με τα παραπανω.


Για καθε GOLDMAN-SACHS (Εβραιοι)

υπαρχει και μια JPS MORGAN (WASPS,αγγλοσαξονες προτεσταντες)

Στο βιβλιο του Μαρκ Ροσε για τη GOLDMAN SACHS, περιγραφεται η κοντρα που υπηρχε μεταξυ αυτων των επενδυτικων τραπεζων εδω και πολλα χρονια, κοντρα που προεκυψε γιατι οι wasps εβλεπαν με στραβο ματι τις δραστηριοτητες των "αλλοθρησκων"

Γραφονται κ διαφορα για τις φιλοναζιστικες δραστηριοτητες και τις χρηματοδοτησεις της JP MORGAN κατα τη διαρκεια του Μεσοπολεμου.

Το να τη πεφτεις στους "Εβραιοκαπιταλιστες" για τη δικτατορια των αγορων,

ειναι σα να αθωωνεις τη JP MORGAN εναντιωνομενος αποκλειστικα στη G-S.

Ετσι, ουσιαστικα "θρεφεις" τη δικτατορια των αγορων διχως να το καταλαβαινεις.

Ασε που, οπως εξελιχτηκαν τα πραγματα, οι χρηματοπιστωτικοι κολοσσοι, περαν των μεταξυ τους ανταγωνισμων, ουσιαστικα ενωμενοι ειναι κ πινουν ολοι μαζι το αιμα των λαων.

 Το οτι αναμφισβητητα η πλειοψηφια των Ελληνων διακειται εχθρικα απεναντι των Εβραιων,φαινεται κ απο τη χρησιμοποιηση της λεξης "ΤΟΚΟΓΛΥΦΟΙ"

και "ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΟΚΟΓΛΥΦΙΑ"

Αριστεροι, δεξιοι, κεντρωοι, απολιτικ,ολος ο κοσμος πια βριζει νυχθημερον τους "τοκογλυφους" και το χρηματοπιστωτικο συστημα.Κ εγω το εκανα και θα το κανω,

απλα καταλαβα τωρα οτι ο λογος που χρησιμοποιουνται αυτες οι φρασεις, ειναι ενας αρρητος αντισημιτισμος: Η λεξη Τοκογλυφος παραπεμπει στο αρχετυπο του Εβραιου χρηματολαγνου. Γι αυτο κ τη καταντησαμε ψωμοτυρι.

Δυστυχως αγαπητοι Συνελληνες, δε λεγονται τοκογλυφοι.

Λεγονται "καπιταλιστες"

Αλλα δε βολευει να χρησιμοποιουμε αυτη τη λεξη, ειναι κομμουνιστικη αυτη η λεξη, κανει τζιζ,μακρυα απο μας."