Τρίτη, 17 Δεκεμβρίου 2013

ΓΙΑ ΤΗ ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ: ΜΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΣΒΑΛΝΤ ΣΠΕΝΓΚΛΕΡ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΡΟΦΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ..



Επιχειρησα να αναλυσω γιατι δεν εξεγειρομαστε, γιατι παραιτηθηκαμε,
γιατι η ενορμηση θανατου σημερα ειναι ισχυροτερη απο ποτε στον πολιτη του Δυτικου Κοσμου.
 (Το "αναλυσω" ισως ειναι λαθος, το "καταλαβω" ειναι ορθοτερο). Ειναι ολοφανερο πια και κανεις δε μπορει να το αρνηθει η να το αποσιωπησει: Σημερα, ο εξαθλιωμενος ειτε αυτοκτονει ειτε παραιτειται απο τη ζωη ειτε βγαινει στα καναλια να παρακαλεσει για ελεος, ο κοντα στα προθυρα της εξαθλιωσης περιμενει στωικα την εξαθλιωση και ο μικρομεσαιος-πρωην μεσαιος- προσποιειται οτι ελπιζει οτι δε θα εξαθλιωθει, αν και μια χαρα πια το γνωριζει: πως Ερχεται η σειρα του. Υποθετω οτι στην επαρχια τα πραγματα ειναι καλυτερα, στην Πολη ομως επικρατει μηδενισμος, δηλαδη φασισμος,
λυσσα για τον συμπολιτη που αντεχει, αλλα κι ο συμπολιτης που αντεχει εχει γραμμενο στα παπαρια του βεβαια εκεινον που λυσσαει και τον φθονει,
(και οι δυο δεχονται να εξοντωθει ο διπλανος τους νομιζοντας οτι τους ευνοει)
στην Πολη δεν υπαρχουν παρα μεμονωμενα περιστατικα αλληλεγγυης, δεν απεμεινε παρα λιγη ανεξοδη συμπαθεια, και βιαστικο περπατημα μπροστα στους απελπισμενους.
Μιλησα για τη πορνογραφια της φρικης, πιστευω οτι καθισμενος στον καναπε του ο σημερινος πολιτης σχεδον απολαμβανει εστω και παθητικα, το θεαμα της ιδιας του της αυτοκαταστροφης, μετρωντας νεκρους απο το κρυο και την εξαθλιωση,
 κατα ενα μερος, ασυνειδητα, περιμενοντας σχεδον με λαχταρα να δει και το ονομα του (Παραφραζοντας τη γνωση φραση, νομιζω οτι οι καναλαρχες πουλανε καθημερινα στον θεατη τους
το σχοινι με το οποιο τελικα θα κρεμαστει. Και ο θεατης το ξερει.)

Τι τα προκαλεσε ολα αυτα; Ευθυνεται καθολου η τεχνολογια; Το διαδικτυο; Η κριση των θεσμων;
Γιατι ολα αυτα συμβαινουν μονο στην Δυση ενω πχ σε μουσουλμανικες κοινωνιες βλεπεις ακομα τους ανθρωπους να τα βαζουν με τα εκει καθεστωτα χυνοντας το αιμα τους;
 (Ασχετως του γεγονοτος οτι οι περισσοτερες επαναστασεις ειναι "πορτοκαλι" και υποκινουμενες απο το ΝΑΤΟ (Αμερικη), τουλαχιστον εκει βλεπεις οτι ο αλλος δεν εχει παραιτηθει, οτι δε θα κατσει με σταυρωμενα τα χερια οταν απειλειται, οτι ειναι ακομα προθυμος να θυσιαστει για αυτο που πιστευει.)

Ας μιλησουμε για την Πολη


                                                 




Στο διτομο εργο ονοματι η "Παρακμη της Δυσης", ο Οσβαλντ Σπενγκλερ " Αρνείται την γραμμική - κλιμακωτή πορεία της Ιστορίας που καθιερώθηκε (υπέρμαχος της κυκλικής ιστορικής πορείας)"
"
"Η κυκλική θεωρία του Σπένγκλερ δεν καταργεί μόνο το γνώριμο σχήμα περιοδολόγησης της παγκόσμιας ιστορίας: αρχαιότητα, μεσαίωνας, νεώτεροι χρόνοι· δεν προτείνει απλώς μια διαφορετική ερμηνεία της Αναγέννησης, αφού τίποτε από όσα έχουν παρακμάσει δεν μπορεί να αναγεννηθεί· δεν παραμερίζει μόνο την ευρωκεντρική ερμηνεία της παγκόσμιας ιστορίας, που συμπιέζει όλον τον υπόλοιπο κόσμο στα εννοιολογικά κλισέ της. Ίσως το πιο προκλητικό χαρακτηριστικό της.......είναι η κυκλική-οργανική θνησιγένεια όλων των μορφών του πολιτισμού, η άρνηση του προοδευτισμού, της πίστης στη συνεχή -ευθύγραμμη, τεθλασμένη ή κυματοειδή- πρόοδο. [...] ........Η λαχτάρα και η ελπίδα ότι μπορεί να σπάσει η μοιραία κυκλική πορεία της ώς τώρα ιστορίας, αφού ακόμη και η γραμμική δεν είναι ανοδική, ο ισχυρισμός ότι μπορεί να επιτευχθεί στο μέλλον κάτι που ώς τώρα δεν υπήρξε, δηλαδή η πρόοδος: ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη και -γιατί όχι;- ευτυχία, δεν αποδεικνύεται με επιστημονικά επιχειρήματα, αλλά με ιστορικές πράξεις των συνειδητών και υπεύθυνων υποκειμένων, μιας και δεν αποτολμά κανείς αυτή τη στιγμή τη λέξη επανάσταση".

Ο Σπένγκλερ εξετάζει τον κάθε πολιτισμό ως ενιαία και οργανική οντότητα, ως έναν οργανισμό που αναπτύσσεται, ωριμάζει, παρακμάζει και πεθαίνει. Ο τωρινός δυτικός πολιτισμός, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του, βρίσκεται στο φθινόπωρό του – άρα στα πρώτα στάδια της παρακμής του. Είναι φαουστικός, δηλαδή πολιτισμός όχι του κενού διαστήματος αλλά του άπειρου χρόνου και της εξαγοράς του, και επεκτατικός, επομένως πολιτισμός της θέλησης και της δύναμης, του χρήματος και της μηχανής. Το 1918, όταν δημοσιεύτηκε ο πρώτος τόμος της Παρακμής, όλοι πίστευαν ότι τον A/ Παγκόσμιο Πόλεμο θα τον διαδεχόταν η ειρήνη, ενώ ο Σπένγκλερ ήταν ο μόνος που υποστήριζε ότι ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος περίμενε την ανθρωπότητα[....] 

H παρακμή της Δύσης, ωστόσο, για τον σημερινό αναγνώστη δεν είναι μόνο ένα θεμελιακό κείμενο εποχής, είναι πρωτίστως έργο του οποίου τα ερωτήματα και οι απαντήσεις εξακολουθούν να υφίστανται[...] Ελάχιστα παραδείγματα άλλωστε αρκούν: οι μονεταριστικές κοινωνίες των ημερών μας δεν είναι παρά επιβεβαιώσεις των όσων λέει ο Σπένγκλερ για τη λειτουργία του χρήματος στις σύγχρονες καπιταλιστικές δημοκρατίες. Τα καισαρικού τύπου καθεστώτα, που επικράτησαν σχεδόν σε όλη την Ευρώπη κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, απλώς επιβεβαίωναν τα όσα είχε προβλέψει. Η ίδια η έννοια της παρακμής είναι βαθιά ριζωμένη στη νεότερη φάση του δυτικού πολιτισμού και επανέρχεται σαν κακό όνειρο στις σύγχρονες κοινωνίες. Η διάσταση φύσης και πόλης, που ως κοινωνικό και πολιτισμικό φαινόμενο αποτελεί την κραυγαλέα διάψευση των όσων ευαγγελίστηκε στην Ουτοπία του ο Τόμας Μουρ, είναι προδρομική περιγραφή του οικολογικού εφιάλτη των ημερών μας. Αν θέλει κανείς να καταλάβει γιατί μετά τον Διαφωτισμό, ύστερα από δύο παγκοσμίους πολέμους και τα εκατομμύρια των νεκρών που στοίχισαν στην ανθρωπότητα, ο κοινωνικός δαρβινισμός σαρώνει τον κόσμο της Δύσης, δεν έχει παρά να διαβάσει αυτό το προκλητικό βιβλίο.

     του Αναστασιου Βιστωνιτη, απο εδω
http://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=6&t=245435


Συνοψιζοντας και απλοποιωντας το οσο μπορω: Στο βιβλιο αυτο που γραφτηκε σε δυο φασεις
 -ο πρωτος τομος εκδοθηκε το 1918 και ο δευτερος το 1922-, ο Σπενγκλερ καταθετει την αποψη οτι οχτω ειναι οι μεγαλοι πολιτισμοι που αναπτυχθηκαν στην Ιστορια της Ανθρωποτητας, ο Αιγυπτιακος (στον οποιον υπαγεται ο Κρητομινωικος),ο Βαβυλωνιακος, ο Ινδικος, ο Κινεζικος, ο Αρχαιος Ελληνορωμαικος,ο Αραβικος ο Δυτικος και ο Μεξικανικος. Οι πολιτισμοι αυτοι ηκμασαν και παρηκμασαν με τον ιδιον ακριβως τροπο, με τα ιδια ακριβως σταδια να διαδεχονται το ενα το αλλο. Χονδροειδως: Το πρωτο σταδιο ειναι πνευματικο, το δευτερο ειναι τεχνικο.
Εισηγαγε δηλαδη μια κυκλικη αντιληψη της Ιστοριας, απορριπτοντας την γραμμικη εξελιξη.

Να δωσω ενα παραδειγμα απο το βιβλιο:

                                                   Εν αρχη, η προιστορια.
                Πρωτογονος τυπος λαων, οχι ακομα "πολιτικη", οχι ακομα "κρατος
ΑΙΓΥΠΤΙΑΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ      ΑΡΧΑΙΟΣ                   ΚΙΝΕΖΙΚΟΣ         ΔΥΤΙΚΟΣ
Εποχη των Θινιτων                            Μυκηναικη              Εποχη Σανγκ              Εποχη των Φραγκων
2830-2600                                         1600-1100                       1700-1300                     500-900

                     
                                        Πνευματικος Πολιτισμος(ομαδα λαων με ανεπτυγμενο υφος
                                                κι αισθηση του κοσμου, εθνη, ιδεα του κρατους)
                                        (Φεουδαρχια, πνευμα της αγροτικης υπαιθρου, η "πολη" μονο
                                              Αγορα η ακροπολη,ιπποτικα-θρησκευτικα ιδανικα)
Αρχ. Αυτοκρατορια                           Δωρικη Εποχη              Πρωτη Εποχη του Τζου            Γοτθικη
2600-2200                                        1100-650                             1300-800                       900-1500



Ακολουθουν οι υπολοιπες φασεις του πνευματικου πολιτισμου, (διαλυση πατριαρχικων μορφων-οψιμη περιοδος: πραγματοποιηση της ωριμης ιδεας του κρατους, δημιουργια αστικης ταξης, νικη του χρηματος επι των αγαθων, η πολη κατα της υπαιθρου--ανωτατη τελειωση της μορφης του κρατους, απολυταρχια-βιαιη διαλυση της μορφης του κρατους, επανασταση και ναπολεοντισμος, νικη της πολης επι της υπαιθρου,της ευφυιας επι της παραδοσης, του "λαου" επι των προνομιουχων)
οι οποιες διαδεχονται η μια την αλλη σχεδον απαραλλαχτα σε καθε πολιτισμο.

Υστερα, ξεκιναει ο τεχνικος πολιτισμος. Πχ,  ως αρχη του τεχνικου πολιτισμου στον Αιγυπτιακο πολιτισμο, ο Σπενγκλερ θεωρει την εποχη των Υξως, 1675-1550 πΧ. Το αντιστοιχο σταδιο στον αρχαιο ελληνορωμαικο πολιτισμο, ειναι μεταξυ 300 και 100 πΧ. Στον Δυτικο πολιτισμο, ειναι απο 1800 εως 2000. Αυτο ειναι το σταδιο της κυριαρχιας του χρηματος, οικονομικες δυναμεις διαπερνουν τις πολιτικες μορφες εξουσιας.
Στο επομενο σταδιο του τεχνικου πολιτισμου, εχουμε αναπτυξη του καισαρισμου, νικη της δεσποτικης πολιτικης επι του χρηματος, προοδευτικα πρωτογονος χαρακτηρας των πολιτικων μορφων, εσωτερικη αποσυνθεση των εθνων σε αμορφο πληθυσμο, συμπεριληψη τους σε μια αυτοκρατορια με σταδιακα παλι πρωτογονο-δεσποτικο χαρακτηρα,
Για τον Δυτικο πολιτισμο, αυτο το σταδιο εχει ηδη αρχισει.
2000μΧ-2200 μΧ
 Και ειναι ενα σταδιο πριν τη παρακμη και τη πτωση, γιατι στο επομενο σταδιο, συμφωνα με τον Σπενγκλερ, εχουμε ιδιωτικη οικογενειακη πολιτικη μεμονωμενων αρχοντων, ο κοσμος ως λεια, "αιγυπτιοκρατια", "μανδαρινοκρατια", βυζαντινισμος, ανιστορικη ακαμψια και αδυναμια ακομη και του αυταρχικου μηχανισμου απεναντι στην αρπακτικοτητα νεων λαων η ξενων κατακτητων,
τελος, σταδιακη επικρατηση απανθρωπων καταστασεων σε ενα εξαιρετικα πολιτισμενο επιπεδο ζωης.
Ο Αιγυπτιακος πολιτισμος τελειωσε κατα αυτον τον τροπο το 1195 πΧ, (Σεθως Α, Ραμσης Β)
Ο Ελληνορωμαικος, το 200 μΧ (Τραιανος, Σεπτιμιος Σεβηρος)
Ο Κινεζικος, με την ανατολικη δυναστεια των Χαν.
Ο Δυτικος.....συμφωνα με τον Σπενγκλερ, τελειωνει καπου το 2200μΧ/
Τελειωνει, δηλαδη παρακμαζει και ητταται, χανεται αυτο που τον εκανε να επικρατησει, χανεται μεσα στην Πολη.

Ας μιλησουμε για την Πολη. Γραφει ο Σπενγκλερ:
"Ολη η η πραγματικη ιστορια αρχιζει μολις οι πρωτογενεις ταξεις, οι ευγενεις και ο κληρος, σχηματιζονται ως τετοιες και αποκτουν υπεροχη εναντι των αγροτων....Ο αγροτης ειναι ανιστορικος...ο αιωνιος ανθρωπος, ανεξαρτητα απο καθε πολιτισμο, που εχει την εδρα του στην πολη. Προηγειται καθε πολιτισμου, επιβιωνει και μετα την παρακμη καθε πολιτισμου, χωρις συνειδηση αναπαραγομενος απο γενια σε γενια....μια μυστικη ψυχη, μια ξερη και πρακτικα προσανατολισμενη διανοια....Η πολη ειναι πνευμα. Η μεγαλουπολη ειναι το "ελευθερο πνευμα". Η αστικη ταξη, η ταξη του πνευματος, αρχιζει με μια εξεγερση κατα των φεουδαρχικων δυναμεων του αιματος και της παραδοσης..ανατρεπει θρονους και περιοριζει δικαιωματα στο ονομα του Λογου και προπαντων στο ονομα του "λαου", εννοωντας πλεον μονο τον λαο των πολεων..η πολη δε σημαινει μονο πνευμα αλλα και χρημα..μια εποχη αρχιζει οταν η πολη αναπτυσσεται τοσο πολυ, που δεν χρειαζεται πια να αμυνεται εναντι της υπαιθρου, εναντι της αγροτιας και της ιπποσυνης, αλλα που η υπαιθρος με τις πρωτογενεις ταξεις της αμυνεται απεγνωσμενα κατα της μονοκρατοριας της πολης, πνευματικα κατα του ορθολογισμου, πολιτικα κατα της δημοκρατιας, οικονομικα κατα του χρηματος...ετσι και η εννοια του χρηματος φθανει στον πιο αφηρημενο της βαθμο. Το χρημα δεν χρησιμευει πια στην κατανοηση της οικονομικης συναλλαγης, αλλα υποτασσει την κυκλοφορια των εμπορευματων στη δικη του εξελιξη. Δεν αξιολογει πια τα πραγματα το ενα σε σχεση με το αλλο, αλλα σε σχεση με τον εαυτο του, η σχεση με το εδαφος και κατα προεκταση με τον συμφυτο μαζι του ανθρωπο εχει χαθει..το χρημα εχει γινει τωρα μια εξουσια και μαλιστα μια καθαρα πνευματικη εξουσια...Αλλα το εδαφος ειναι κατι πραγματικο και φυσικο, το χρημα κατι αφηρημενο και τεχνητο, απλως μια κατηγορια οπως η "αρετη" στη σκεψη του Διαφωτισμου. Απο αυτο προκυπτει οτι καθε πρωταρχικη οικονομια, δηλαδη καθε οικονομια χωρις πολεις, παραμενει εξαρτημενη απο κοσμικες δυναμεις, το εδαφος, το κλιμα, τον τυπο ανθρωπου και ετσι, υποκειται σε περιορισμους, ενω το χρημα ως καθαρη μορφη κυκλοφοριας εχει εναν απεριοριστο κυκλο δυνατοτητων...οπως καμια ματια στα πραγματικα δεδομενα δεν μας εμποδιζει να κατασκευαζουμε οσες μη ευκλειδειες γεωμετριες θελουμε, μεσα στην αναπτυγμενη οικονομια της μεγαλουπολης τιποτε δε μας εμποδιζει πια να αυξανουμε το "χρημα", τροπον τινα να σκεφτομαστε σε αλλες χρηματικες διαστασεις, κατι που δεν εχει καμια σχεση με την οποιαδηποτε αυξηση του χρυσου η γενικα των πραγματικων αξιων....."


"Τελικα δημιουργειται το τεραστιο συμβολο και "δοχειο" του εντελως απελευθερωμενου πνευματος, η κοσμοπολη, το κεντρο στο οποιο εστιαζεται απολυτως η πορεια της παγκοσμιας ιστοριας:εκεινες οι πολυ λιγες γιγαντιαιες πολεις ολων των ωριμων τεχνικων πολιτισμων που προγραφουν και αχρηστευουν ολοκληρη τη μητερα γη του πολιτισμου τους αποκαλωντας την επαρχια.
(...Βαβυλωνα, Θηβες, Αλεξανδρεια, στην Ινδια Ουτζαιν, Καναουτζ, Παταλιπουτρα, στον Μεξικανικο κοσμο το Ουζμαλ...)

Ο πετρινος κολοσσος "κοσμοπολη" σημαδευει το τελος της πορειας ζωης καθε μεγαλου πολιτισμου. Ο πολιτισμενος ανθρωπος, που ψυχικα εχει διαμορφωθει απο την υπαιθρο, κυριευεται απο την ιδια του τη δημιουργια, την πολη, η οποια γινεται εμμονη ιδεα του και τον κανει εκτελεστικο της οργανο και τελικα θυμα της.Αυτη η πετρινη μαζα ειναι η απολυτη πολη. Η εικονα της, οπως σχεδιαζεται με τη μεγαλοπρεπη ομορφια της στον φωτεινο κοσμο του ανθρωπινου ματιου, περιεχει ολοκληρο τον υπεροχο συμβολισμο θανατου ενος οριστικου "προιοντος του γιγνεσθαι". Η εμψυχωμενη πετρα των γοτθικων οικοδομηματων στην πορεια μιας χιλιετους υφολογικης ιστοριας εγινε τελικα το αψυχο υλικο αυτης της δαιμονικης πετρινης ερημου...Αρκετα μετα το ετος 2000 προβλεπω πολεις με δεκα ως 20 εκατομμυρια κατοικους, που θα ξεχυνονται σε μεγαλες εκτασεις[..]

[....] Oμως καμια αθλιοτητα, κανενας εξαναγκασμος, ουτε καν η σαφης διαγνωση αυτης της τρελης εξελιξης δεν μειωνουν την ελκυστικοτητα αυτων των δαιμονικων μορφωματων. Ο τροχος του πεπρωμενου κυλαει προς το τελος, η γεννηση της πολης τραβαει προς το μερος της τον θανατο. Η σχεση αναμεσα στην στην αρχη και στο τελος, αναμεσα στο αγροτοσπιτο και το οικοδομικο τετραγωνο ειναι αναλογη με εκεινη μεταξυ της ψυχης και της ευφυιας, μεταξυ του αιματος και της πετρας. Αλλα δεν ειναι τυχαιο οτι ο χρονος ειναι μια λεξη που δηλωνει τη μη αντιστρεψιμοτητα. Εδω ολα τραβουν μπροστα, τιποτε δεν γυριζει πισω. Ο αγροτικος κοσμος γεννησε καποτε την αγορα, την περιφερειακη πολη και την εθρεψε με το αιμα του. Τωρα η γιγαντιαια πολη ξεζουμιζει την υπαιθρο, αχορταγη, απαιτωντας και καταπινοντας συνεχως νεα ρευματα ανθρωπων, ωσπου θα αποκαμει και θα πεθανει μεσα σε μια σχεδον ακατοικητη πια ερημο. Οποιος εχει υποκυψει μια φορα σε ολη την αμαρτωλη ομορφια αυτου του τελευταιου θαυματος ολοκληρωσης της ιστοριας δεν προκειται να απελευθερωθει απο αυτη. Πρωτογενεις λαοι μπορουν να αποδεσμευθουν απο τη γη τους και να ξενητευθουν. Οι πνευματικοι νομαδες δεν μπορουν να το κανουν πια. Η νοσταλγια για τη μεγαλη πολη ειναι ισως πιο εντονη απο καθε αλλη. Πατριδα ειναι για αυτους καθε μεγαλοπολη, ξενητεια ειναι ηδη το επομενο χωριο. Προτιμουν να πεθανουν στο οδοστρωμα παρα να επιστρεψεουν στην υπαιθρο. Ακομα και η αηδια απο αυτο το μεγαλειο, η κουραση απο τα πολυχρωμα φωτα, το taedium vitae (σιχασια της ζωης) που στο τελος καταλαμβανει μερικους, δεν μπορει να τους απελευθερωσει. Κουβαλουν μαζι τους την πολη στα βουνα και στη θαλασσα. Εχασαν μεσα τους την υπαιθρο και εξω δε μπορουν να τη βρουν.

Η διανοητικη ενταση γνωριζει μονο μια, τη χαρακτηριστικη για τη μεγαλουπολη μορφη αναψυχης: τη χαλαρωση, τη "διασκεδαση". Το γνησιο παιχνιδι, η χαρα της ζωης, η ευχαριστηση, η μεθη γεννηθηκαν απο τον κοσμικο ρυθμο και η ουσια τους δεν ειναι πλεον κατανοητη. Αλλα η ανατικατασταση της πιο εντατικης πρακτικης σκεψης απο το αντιθετο της, το συνειδητο χαζεμα, η αντικατασταση της πνευματικης εντασης των δυναμεων απο τη σωματικη ενταση του αθλητισμου, της σωματικης εντασης απο την αισθησιασκη της ψυχαγωγιας και την πνευματικη ενταση της "διεγερσης" του παιχνιδιου και του στοιχηματος, η αντικατασταση της καθαρης λογικης της καθημερινης εργασιας απο τον συνειδητα απολαμβανομενο μυστικισμο- ολα αυτα επαναλαμβανονται σε ολες τις κοσμοπολεις των τεχνικων πολιτισμων. Κινηματογραφος, εξπρεσσιονισμος, θεοσοφια, αγωνες πυγμαχιας, χοροι νεγρων, ποκερ και στοιχηματα στον ιπποδρομο- ολα αυτα τα ξαναβρισκουμε στη Ρωμη, και ενας γνωστης θα επρεπε καποτε να επεκτεινει την ερευνα στις ινδικες, κινεζικες και αραβικςς κοσμοπολεις. [...]

Και τωρα απο το γεγονος οτι η υπαρξη χανει ολο και πιο πολυ τις ριζες της και η εγρηγορση γινεται ολο και πιο τεταμενη προκυπτει τελικα το φαινομενο που αθορυβα προετοιμαζοταν απο καιρο για να αναδυθει ξαφνικα στο απλετο φως της ιστοριας και να θεσει τερμα σε ολο αυτο το δραμα: η στειροτητα του τεχνικα πολιτισμενου ανθρωπου. Εδω δεν προκειται για κατι που θα μπορουσε να κατανοηθει με καθημερινους αιτιωδεις συλλογισμους, λογου χαρη φυσιολογικα, οπως προσπαθησε να κανει η επιστημη. Εδω εχουμε οπωσδηποτε μια μεταφυσικη στροφη προς τον θανατο. Ο τελευταιος ανθρωπος των κοσμοπολεων δεν θελει πια να ζησει: ως ατομο θελει ασφαλως αλλα οχι ως τυπος, ως πληθος. Σε αυτον τον συνολικο χαρακτηρα σβηνει ο φοβος του θανατου.
 Εκεινο που καταλαμβανει τον γνησιο αγροτη με μια βαθεια κι ανεξηγητη αγωνια, η σκεψη οτι μπορει να εκλειψει η οικογενεια και το ονομα, εχει χασει το νοημα του. Την επιβιωση του συγγενικου αιματος μεσα στον ορατο κοσμο ο ανθρωπος της μεγαλοπολης δεν την αισθανεται πια ως καθηκον του αιματος, τη μοιρα του να ειναι ο τελευταιος δεν την αισθανεται πια ως μοιραια καταστροφη.
Τα παιδια δεν εκλειπουν μονον επειδη εγινε αδυνατο να τα εχει κανεις, αλλα προπαντων επειδη η οξυμμενη στο επακρο ευφυια δεν βρισκει πλεον λογους για την υπαρξη τους. Ας συγκεντρωσουμε την προσοχη μας στην ψυχη ενος αγροτη που ειναι ριζωμενος επι αμετρητες γενιες στο πατριο εδαφος του η που κατελαβε αυτη τη γη για να "κολλησει" εκει με το αιμα του. Εχει ριζωσει ως εγγονος προγονων και ως προγονος μελλοντικων εγγονων. Το σπιτι του, η ιδιοκτησια του: αυτα δεν σημαινουν μια φευγαλεα συνυπαρξη σωματος και  κτηματος για λιγα χρονια, αλλα εναν διαρκη και βαθυ δεσμο μεταξυ της αιωνιας γης και του αιωνιου αιματος. Μονον ετσι, μονον απο την εδραιωμενη εγκατασταση υπο μια μυστικιστικη εννοια, λαμβανουν οι μεγαλες εποχες των κυκλων, η τεκνοποιια, η γεννηση και ο θανατος, εκεινη τη μεταφυσικη μαγεια που αποτυπωνεται συμβολικα στα ηθη και τη θρησκεια ολων των εδραιων αγροτικων πληθυσμων.
Ολα αυτα δεν υπαρχουν για τον "τελευταιο ανθρωπο".
[...]
Η μεγαλη στροφη γινεται οταν στην καθημερινη σκεψη ενος εξαιρετικα πολιτισμενου πληθυσμου υφιστανται "λογοι" για την υπαρξη παιδιων. Η φυση δεν γνωριζει λογους. Οπου υπαρχει πραγματικη ζωη, κυριαρχει μια εσωτερικη οργανικη λογικη, ενα απροσωπο στοιχειο, μια ορμη, που ειναι εντελως ανεξαρτητα απο την εγρηγορση και τις αιτιωδεις σχεσεις της και δεν παρατηρουνται διολου απο αυτη. Ο πλουτος των γεννησεων στους πρωτογενεις πληθυσμους ειναι ενα φυσικο φαινομενο, για την υπαρξη του οποιου κανενας δεν κανει σκεψεις, ποσο μαλλον για τον ωφελιμο η βλαβερο χαρακτηρα του. Οταν για ζητηματα της ζωης γενικα εμφανιζονται στη συνειδηση λογοι, η ζωη εχει γινει ηδη αμφιβολη..[...] Το πρωτογενες θηλυκο,  η αγροτισσα, ειναι μητερα. Αυτη η λεξη περικλειει ολοκληρο τον προορισμο της, που τον λαχταραει απο τα παιδικα της χρονια. Τωρα ομως εμφανιζεται η ιψενικη γυναικα, η συντροφισσα, η ηρωιδα μιας ολοκληρης κοσμοπολιτικης λογοτεχνιας, απο το βορειοευρωπαικο δραμα μεχρι το παρισινο μυθιστορημα. Αντι για παιδια εχει ψυχικες συγκρουσεις, ο γαμος ειναι ενα προβλημα καλλιτεχνικης βιοτεχνιας και το ζητουμενο ειναι η "αμοιβαια κατανοηση". Ειναι εντελως αδιαφορο αν μια Αμερικανιδα δεν βρισκει επαρκεις λογους για τα παιδια της, επειδη δεν θελει να χασει καμια εποχη του ετους, η μια Παριζιανα, επειδη φοβαται μηπως την εγκαταλειψει ο εραστης της, η μια ηρωιδα του Ιψεν, επειδη "ανηκει στον εαυτο της".
Ολες ανηκουν στον εαυτο τους και ολες ειναι στειρες. 
Το ιδιο γεγονος συνδεδεμενο με τους ιδιους "λογους" το ξαναβρισκουμε στην αλεξανδρινη και τη ρωμαικη και με αυτονοητο τροπο σε καθε αλλη τεχνικα πολιτισμενη κοινωνια [...]
Η πολυτεκνια, την αξιοσεβαστη εικονα της οποιας μπορουσε ακομη να συνθεσει ο Γκαιτε στον Βερθερο, γινεται κατι επαρχιακο. Στις πολεις ο πολυτεκνος πατερας ειναι μια γελοιογραφια-ο Ιψεν δεν την ξεχασε, τη συναντουμε στην Κωμωδια της αγαπης του.
                   
                 (Μεταφραση: Λευτερης Αναγνωστου)

                                                       



Πετσοκοψα πολλα αποσπασματα (Ο,τι βρισκεται μεσα σε αγκυλες ειναι τμηματα ολοκληρα που παρελειψα) για να βγει οσο συντομοτερη και ελκυστικοτερη στο ματι η αναρτηση, ειναι ομως δυσκολο γιατι καθε λεξη που γραφει ο Σπενγκλερ ειναι αρρηκτα συνδεδεμενη με την επομενη: Μονο αν διαβασει καποιος και τους δυο τομους του εργου του θα αντιληφθει ολοκληρωτικα τι θελει να πει.
Ολα τα παραπανω γραφτηκαν το 1922. Σημερα η Δυση ειναι θνησκουσα, γερασμενη, εκφυλισμενη μεσα στην ανωτεροτητα του τεχνικου πολιτισμου της και απανθρωποποιημενη μεσα στην εκλεπτυσμενη παρακμη της. Κανεις δεν αναρωτιοταν μεχρι πριν λιγα χρονια για το αν πρεπει να κανει παιδια, σημερα θα ειναι μεγαλο σφαλμα αν αποδωσουμε στην οικονομικη κριση την υπογεννητικοτητα: Μια ματια στη Βορεια Ευρωπη που δε μαστιζεται ιδιαιτερα απο την κριση, αποδεικνυει του λογου το αληθες: Εκει γεννιουνται ακομη λιγοτερα παιδια. Ειναι σαν ο τεχνικα πολιτισμενος ανθρωπος να αντιλαμβανεται τη ματαιοτητα των παντων, την ματαιοτητα της Υπαρξης, την εξακολουθηση αυτου του κοσμικου αστειου, και, να καταφερνει να "νικαει" τη Σοπεναουερικη Βουληση για ζωη.
Ο απαγορευμενος καρπος ισως ηταν τελικα οχι η Γνωση, αλλα η απουσια της, η συνειδητοποιηση οτι ολα ειναι σχετικα, οτι δεν υπαρχει απολυτη αληθεια, οτι δεν υπαρχει τιποτα που να αξιζει ολον αυτον τον κοπο. Κι ετσι, οταν δεν υπαρχει Γνωση, τοτε ολα ειναι γνωση: Απο την αστρολογια μεχρι τις δημοφιλεις θεωριες συνωμοσιας και τις λοιπες new age παπαριες, βλεπουμε οτι δεν υπαρχει ανθρωπος, απο τον μορφωμενο μεχρι τον λιγοτερο μορφωμενο, που να μη διψα για γνωση, για αναλυση, για κουβεντα, ο ενας με τον αλλον ανταλλαζουμε καθημερινα αποψεις διχως ουσιαστικα να ανταλλαζουμε τιποτα, απλα μιλαμε, μιλαμε για να μην ακουμε τον αλλον, μιλαμε για να μη νιωθουμε μοναξια.
(Ειναι ισως λαθος αυτο που λεγεται οτι η Πολη σκοτωσε την ανθρωπινη επαφη, ισα ισα που στην Πολη δεν εισαι ποτε μονος, παντα φωνες, κορναρισματα, μηχανηματα, παντα αυτη η ακανονιστη και δυσαρμονικη στο νυχτερινο αυτι παρηγορια να εγινε το απαραιτητο μας νανουρισμα, στην υπαιθρο θα αισθανθεις την απολυτη σιωπη, για αυτο και πολλοι σημερα λενε οτι δυσκολευονται να κοιμηθουν χωρις θορυβο. Στην υπαιθρο, πολλες στιγμες της ημερας εισαι μονος σου: Απεναντι σου, διπλα σου, ο εαυτος σου, κι ισως αυτο ειναι τελικα που δε μπορει να αντεξει ο ανθρωπος της Πολης: Τον εαυτο του. Σε αυτη τη "δαιμονικη πετρινη ερημο" κατα Σπενγκλερ, γερνουμε ο ενας πλαι στον αλλον και επικοινωνουμε μεσα απο τοιχους για να ειμαστε μεν ασφαλεις απο τον Αλλον, αλλα ταυτοχρονα να ακουμε τα λογια του, μεσα απο τους λεπτους διχως ηχομονωση τοιχους, για να μη νιωθουμε μονοι).

Η καταληξη του τεχνικου πολιτισμου ειναι ο αθεος ηδονοθηρας, ο κυνηγος του Στιγμιαιου Τιποτα,
ο ανησυχος Αισθητιστης που διαπερναει και διαπερνιεται απο τα εξης σταδια:
Μπορω να εχω ο,τι θελω-
Γιατι να μη μπορω να εχω ο,τι θελω;-
Αν δε μπορω να εχω ο,τι θελω, θελω να πεθανω.
Οι απαγορευσεις απο τα παλαιοτερα Καθεστωτα, ενισχυαν την Επιθυμια. Το σημερινο Καθεστως αντιληφθηκε οτι αν αφεθει ελευθερη η Επιθυμια διχως περιορισμους και συντηρητισμους, τοτε πεθαινει κι ετσι Ανθρωπος διχως Επιθυμια, ειναι ευκολοτερο να ελεγχθει.
Απαξ και γοητευτεις απο την Πολη, δεν υπαρχει επιστροφη. Δε ξερω αν αυτο εχει επαναληφθει στην Ανθρωπινη Ιστορια, οπως ισχυριζεται ο Σπενγκλερ, ξερω ομως οτι οι Πολιτισμοι και οι Αυτοκρατοριες που κατερρευσαν ανα τους αιωνες, κατερρευσαν πρωτα απο μεσα κι υστερα εμφανιστηκε ο εξωτερικος εχθρος για να τους αποτελειωσει. Πρωτα βυθιστηκε η Ρωμη μεσα στην ανωτεροτητα, την εξελιξη και συνεπακολουθως τη σηψη του τεχνικου της πολιτισμου, κι υστερα εμφανιστηκε ο Βησιγοτθος Αλαριχος για να τη καταστρεψει. Πρωτα βυθιστηκε το Βυζαντιο μεσα στους βυζαντισμους, τη διχονοια και την εκλεπτυνση του, κι υστερα ηρθαν οι Σταυροφοροι κι αργοτερα οι Τουρκοι. Πρωτα διελυσε τη συνοχη της τεχνικα πολιτισμενης αυτοκρστοριας του ο Μοντεζουμα με τις θηριωδιες του, κι υστερα εμφανιστηκε ο Κορτεζ.
Η Πολη επομενως, με τις Σπενγκλεριανες, φιλοσοφικες της συνδηλωσεις, μπορει να σηματοδοτει οντως το τελος καθε Πολιτισμου, τον μαρασμο του, την αυτοκαταστροφικη του πορεια η οποια ακολουθειται σχεδον με ευλαβικο τροπο απο τους "πιστους" της, δηλαδη τους κατοικους της.
Ειναι αραγε τυχαιο οτι, ενω το Ισλαμ βαλλεται πανταχοθεν, κανεις δεν αναρωτιεται εκει για ζητηματα καθαρα "Δυτικα", οπως υπογεννητικοτητα, αμφισβητηση των θεσμων, επιβιωση των εκει λαων;
Ειναι αραγε τυχαια η κατ'ουσιαν οικονομικη καταρρευση της Αμερικης, ο κλυδωνιμος της Ευρωζωνης ενω ταυτοχρονα τα B.R.I.C,S βρυχωνται απειλητικα;
Ειναι αραγε τυχαιος ολος αυτος ο μηδενισμος, η πεποιθηση οτι δεν αξιζει τιποτα να θυσιαστεις για αυτο, η σιωπηλη κι αδιαταρακτη πορεια μας προς τον θανατο, η καταφαση του αφανισμου μας, η σχεδον μηδενικη αντισταση απεναντι σε αυτους που σκοτωνουν αδιστακτα εμας, τους γεροντες και τα παιδια;

Ο θανατος σημερα ειναι παντου παρων. Ειναι παρων στις διαφημισεις, στις κρεμες προσωπου και στα μποτοξ, στα συμπληρωματα διατροφης και στην επιμηκυνση του πεους, στη σιλικονη στα βυζια και στη λοσιον για τη φαλακρα, στα αισθησιακα βιντεοκλιπ οπου οι εκφρασεις, το make up, το στησιμο και το σεναριο των Beyonce-Rihanna-Lady Gaga κλπ, δεν ειναι παρα εκφρασεις, make up και στησιμο θανατου. Ειναι παρων στις εσωτερικες μας αναζητησεις και στις αναζητησεις στο Διαδικτυο,  στον Κινηματογραφο, στα βιντεογκεημς, στον τροπο που διαμαρτυρομαστε, στον τροπο που διαδηλωνουμε και στον τροπο που δεν διαδηλωνουμε, πεθαινοντας στους καναπεδες. Ειναι παρων στα απολιθωμενα συνθηματα μας, στα πιο νεκρα κι απ'τον θανατο, επαναστατικα τραγουδια μας, παρων σε οποιαδηποτε εκδηλωση που δεν ειναι παρα μια τελετουργια απωθησης του θανατου
(Αλλα το απωθημενο παντα επιστρεφει)
Ακους καποιον πολιτη να παιρνει τηλεφωνο στα καναλια για να διαμαρτυρηθει για την αναλγητη κυβερνηση, και ειναι σα να ακους τον ιδιο τον θανατο να μιλα. Ολα αυτα που λεει, ειναι νεκρα. Ο θυμος του ειναι νεκρος, η οργη του ειναι νεκρη, η αντισταση του ειναι νεκρη, ο ιδιος ειναι νεκρος.
Ο Δυτικος Πολιτισμος ειναι νεκρος, κι αυτη τη στιγμη δε κανει τιποτα αλλο παρα να διαχειριζεται τις μεταθανατιες στιγμες του. Η ιδια του η εξελιξη και η προοδος, η τεχνολογια και η εκλεπτυνση των εννοιων, ειναι αυτα που τον οδηγησαν εκει. Σε ολα αυτα η απαντηση δε μπορει να ειναι ενα"οπισθεν ολοταχως", μια "επιστροφη στις ριζες", ενας νεολουδιτισμος, γιατι απλουστατα κανεις δε το θελει, και δε πρεπει να το θελει, ολα τα παραπανω ειναι κατακτησεις,
 η απαντηση στην υπογεννητικοτητα πχ δε μπορει να ειναι η απαγορευση των αμβλωσεων γιατι κατι τετοιο βρωμαει μουχλα, συντηρητισμο κι ακροδεξια. Δε γινεται και δε πρεπει να επιστρεψουμε εκει, ο δρομος που εχουμε παρει προς το μελλον, ο δρομος που παιρνει καθε πολιτισμος προς το μελλον ειναι χωρις επιστροφη.
Μακαρι η απαντηση που θα μπορουσε να δοθει εδω να ηταν απλη, ενας βολονταρισμος, ενα "Κι ετσι να ειναι τα πραγματα, μπορουμε να τα καταφερουμε, εστω να επιβραδυνουμε τη πορεια προς το τελος"
Τιποτα απο οσα γραφτηκαν σε αυτη την αναρτηση δεν μπορει να αποδειχθει ατρανταχτα, ειναι απλα εικασιες, μεταφυσικη και ιδεαλισμος. Αν μπορει να αλλαξει κατι, θα αλλαξει. Αν δε μπορει να διαψευστει, θα επιβεβαιωθει. Κοιταζω αυτη τη στιγμη στα βρωμερα φασιστοκαναλα των καναλαρχων ρεπορταζ για τα συσσιτια, μια απολυμενη διαμαρτυρεται στην καμερα τους για αυτα που τραβαει κι αναρωτιεται αν ειναι αυτη η Ελλαδα. Οποια βρωμικη πετρα κι αν σηκωσεις στη χωρα, απο τις Σκουριες, τα διοδια, τη Κερατεα και τις σκανδαλωδεις αναβολες δια νομου της καταβολης του ποσοστου του φορου επι των διαφημισεων, τα ονοματα των καναλαρχων θα βρεις.
Οσο μιλαμε στις καμερες τους διαμαρτυρομενοι, τοσο θα γινομαστε θανατος και θα μοιαζουμε με τον θανατο που ταχα προσπαθουμε να αποφυγουμε..

ΥΓ..
"Αλλα η Πολη ποτε δεν ηταν τα τσιμεντα και οι λεωφοροι
ποτε δεν ηταν οι πολυκατοικιες, οι αγνωστες φατσες,
τα ακαταλαβιστικα αγαλματα, τα περιστερια, οι αγενεις
και η βουη τα βραδια απο τα μηχανηματα.
Η Πολη δεν ηταν μονο αυτα
Η Πολη ηταν κυριως μια
Δικαιολογια,
μια δικαιολογια για να κλειστεις στον εαυτο σου,
για να γινεις εχθρικος με τον διπλανο σου,
μια δικαιολογια για να απελευθερωθει η ερημια της ψυχης σου,
μια δικαιολογια που κανεναν δεν αφησες εδω μαζι σου,
μια δικαιολογια για να πνιγεσαι καθημερινα
μες στα νερα
σαν εκεινη του Ναρκισσου τη
πρωτη τη φορα.."http://celinathens.blogspot.gr/2012/01/blog-post.html
      


Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

ΕΚΕΙ (ΑΣΗΜΕΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ)...





Χθες βραδυ πηγα ξανα εκει.
Μου ειχες πει οτι δε θα μου το συγχωρεσεις.
Δε ξερω γιατι στο λεω,
δεν ειναι ειλικρινεια η μεταμελεια,
ουτε νιωθω περηφανος για αυτο.
Ομως, δε μπορω να σου το κρυψω.

Χθες βραδυ, πηγα ξανα εκει.
Περασα θαυμασια.
Δε θυμαμαι πολλα πραγματα.
Ισως αυτη ειναι η ξεχωριστη Ομορφια του Εκει.
Οτι δε θυμασαι.
Οτι δε χρειαζεται να θυμασαι.
Καθε μερα παιρνουμε τοσες πολλες αποφασεις,
καθε μερα επιλεγουμε αυτα που θα κανουμε, αυτα που θα πουμε,
ακομα κ αυτα που θα νιωσουμε
-απο μια ηλικια τουλαχιστον κ υστερα-,
(δεν ειναι κουραστικο;)

Επελεξα να παω εκει.
Δεν ηταν η δευτερη φορα.
Εχω παει πολλες φορες εκει.
Θυμαμαι αμυδρα μια Σαυρα ξαπλωμενη στη μεση του χωρου,
γυρω της ειμαστε πολλοι,
δε μπορω να διακρινω προσωπα
πυκνο συννεφο της Ληθης, του Ληθαργου
του Λαθους,
κανεις δεν αγγιζει κανεναν
κι η Σαυρα να αφηγειται ιστοριες.
Μοιαζει με αυτα τα ονειρα που οταν ξυπνας, δυσκολευεσαι να τα θυμηθεις,
οσο κι αν προσπαθεις,
με τα ονειρα αυτα που εισαι σιγουρος οτι ειδες κατι πολυ σημαντικο,
κι απροσδιοριστα συναισθηματα ολη μερα σε πλημμυριζουν,
μα εσυ εισαι ανικανος να τα συγκεκριμενοποιησεις, να τα προσδιορισεις.

Η Σαυρα ειναι το πιο σοφο πλασμα που εχω συναντησει.

Εκστασιασμενοι κι εκπληκτοι,
πρεπει να θεωρησουμε τους εαυτους μας προνομιουχους που μας επελεξε
να ακουσουμε τις ιστοριες της.
Προνομιο.
Δεν ειναι τιμωρια.
Τα δαχτυλα μου, φωτια,
ενας θεος στη παλαμη μου,
φωτια,
το παρελθον αναβιωνει
παντα εκει,
να προσευχομαστε
οχι σε αυτο που του ανηκουμε αλλα σε αυτο που μας ανηκει,
να ερωτευομαστε τους εαυτους μας,
να ξεχναμε ολα αυτα που ειναι ανωφελο να θυμομαστε,
να φεγγουμε, ασημενια φυλακη
σαρκινες φωτοβολιδες
χοανη,
απειρο,
ουρανος.
Απο εκει θα κρεμαστουμε για να περασουμε το μηνυμα μας.
Γινεται αυτο σιγα σιγα κατανοητο.
Πρεπει να περασουμε το μηνυμα μας.
Πανω στα σωματα μας κι οχι στο χαρτι,
χαραγμενα τα μηνυματα μας,
καθε ενας απο εμας , ενα διαφορετικο μηνυμα,
καθε ενας απο εμας, το ιδιο μηνυμα,
Παντα αθωοι,
τι ειναι αλλωστε το Σωμα;
Αιμα, θυελλα και θαλασσα
παντα προσηλωμενοι,
κοκκινη θαλασσα απο την ηδονη.
Παντα πλησιαζουμε, ποτε δε φτανουμε.
Παντα πλησιαζουμε... μεχρι το Μηνυμα να φτασει πρωτο στους αποδεκτες του.
Η Σαυρα γινεται Αστερισμος.
Η Αθωοτητα μας..Ενοχη.
Τοσο καιρο πλησιαζαμε,
μα τωρα φτανουμε, οι ψυχες μας
κι εμεις.

Και μια μερα.. θα ερθεις μαζι μου.
Εκει.
Συγχωρεσε με, μα πρεπει να σε παρω μαζι μου.
Σε αυτο το καταραμενο Εκει,
που διχως να το καταλαβω
εγινε
η ασημενια φυλακη μου.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

Η ΠΟΡΝΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΦΡΙΚΗΣ (ΠΑΡΑΜΟΝΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΝΕΚΡΟ.)


Το συγκλονιστικο στις μερες μας δεν ειναι ειδησεις τυπου "13χρονο κοριτσι πεθανε απο τις αναθυμιασεις του μαγκαλιου γιατι δεν υπηρχαν λεφτα να πληρωθει η ΔΕΗ στο σπιτι της".
Το συγκλονιστικο στις μερες μας ειναι η προσληψη αυτης της ειδησης, ο τροπος που αναπαραγεται, που βιωνεται, ο τροπος που "αντιδρουν" οι ανθρωποι σε τετοιες ειδησεις.
Σαν μια ευκαιρια να ξεσπασουν τα απωθημενα τους, να βρισουν/κατηγορησουν/καταραστουν αναμεταξυ τους, ζωντανα η διαδικτυακα, το Καθεστως. Να "βγουν απο τα ρουχα τους", "ελεος, δε παει αλλο, δολοφονοι", να νιωσουν ζωντανοι. Σαν μια αφορμη να ανεβασουν γραφικες αναρτησεις, αναρτησεις με σκοπο να προκαλεσουν τη συγκινηση, το δραμα, ξυπνατε ρε φωναζουμε ο ενας στον αλλον, τι αλλο περιμενουμε για να εξεγερθουμε.
Παραμονευοντας, σα τα Κορακια, για τον επομενο νεκρο.
Σαν ενα ακομα επιχειρημα στις ζωντανες η διαδικτυακες μας συγκρουσεις με τα πληρωμενα τσιρακια του Καθεστωτος, η για να μην αδικουμε το Καθεστως, με τους εναπομειναντες πνευματικα λειψους που ελπιζουν ακομα στη γαλαζοπρασινη συμμορια δολοφονων που μας κυβερνουν.
Περιμενουμε σχεδον ερεθισμενοι για μια ακομα αυτοκτονια, για ενα ακομα ανθρωπινο δραμα,
για μια ακομα παρομοια ειδηση που θα διεγειρει τη ψυχη μας που σαπιζει, το κορμι που υπνοβατει.
Το παρατηρεις στον τροπο προσληψης και στον τροπο αναπαραγωγης, στην αρχη μπορει να σοκαριζομασταν και να θλιβομασταν με αυτες τις ειδησεις, αλλα τωρα που εγιναν καθημερινοτητα, πιστευω οτι υπαρχει κατι σχεδον πορνογραφικο στον τροπο που τις προσλαμβανουμε, τις επεξεργαζομαστε, τις σχολιαζουμε, μια πορνογραφια της Φρικης, μια διεστραμμενη ικανοποιηση οτι εμεις ειμαστε ακομα ζωντανοι και μπορουμε να "οργιζομαστε", μια διαρκως αναβαλλομενη υποσχεση που δινουμε ο ενας στον αλλον οτι θα "εκδικηθουμε",
 ειναι ακριβως αυτο που νιωθουν οι φασιστες καθε που μαθαινουν για ενα εγκλημα απο αλλοδαπο εις βαρος ημεδαπου, το βλεπεις στα σχολια τους οτι καβλωνουν εκεινη την ωρα ,"ειδατε που σας τα λεγαμε", "θανατος στα αλλοδαπα σκυλια και στους λαθρολαγνους υποστηρικτες τους".
(Πιθανον να ισχυει και το αντιστροφο, ιδια δηλαδη ηδονη δικαιωσης να νιωθουν και καποιοι αντιφασιστες-αντιρατσιστες καθε που μαθαινουν για καποιο ρατσιστικο εγκλημα, "Να οι δολοφονοι, ολοι ιδιοι ειναι")
Τετοιες φρικτες ειδησεις, οπως ο θανατος του κοριτσιου απο το μαγκαλι, εχουν παψει να σοκαρουν,
οχι, δεν εχουν παψει να ειναι φρικτες, ομως εμεις ειμαστε που εχουμε παψει να τις βλεπουμε ως φρικτες. Νομιζω οτι αρκετοι ειναι που καταβαθος, ενα κομματι τους χαιρεται, οχι, η καταλληλη λεξη ειναι ηδονιζεται, να τις ακουει.
Ηδονιζεται να περιγραφει τα συναισθηματα του, να καταγραφει τη θλιψη του και την οργη του,
να εξαπολυει μυδρους εναντιον των κοιμισμενων συνειδησεων, κι ολα μα ολα να καταληγουν στο οτι "Καλα να παθουμε, εμεις φταιμε για ολα αυτα".

Ειναι μια απελπισμενη προσπαθεια ισως να αποκτησουμε τη ψευδαισθηση του ελεγχου των πραγματων. Το να λες οτι εσυ φταις ειναι σα να λες οτι αν ηθελες μπορουσες (μπορεις) να το αποτρεψεις. Τα θυματα το συνηθιζουν αυτο, δεν υπαρχει τιποτα χειροτερο απο τη συνειδητοποιηση οτι δε φταις γιατι δε μπορουσες να κανεις τιποτα για αυτο. Δεν υπαρχει τιποτα χειροτερο απο τη συνειδητοποιηση οτι ΔΕΝ εχεις τον ελεγχο κι οτι ανεξελεγκτες δυναμεις σε οριζουν.
Δεν εχουμε κανεναν ελεγχο λοιπον της καταστασης γιατι κι ολα σωστα να τα καναμε, παλι η Ζωη εχει τον τροπο της να σε εκπλησσει δυσαρεστα η ευχαριστα, κατι χιλιαδες χρονια Ανθρωπινης Ιστοριας το αποδεικνυουν αυτο.
Απο την αλλη, το να λες οτι δεν εχεις τη παραμικρη ευθυνη για αυτο που συμβαινει, ειναι ενας ευσχημος τροπος για να βοηθησεις δια της ανοχης σου στην αναπαραγωγη του. "Δε φταιω εγω αλλα ο Θεος, η κακια μας μοιρα, ο αναδρομος Ερμης κλπ", δεν ισχυει ουτε αυτο, τα γουρουνια οι μπασταρδοι που κυβερνουν και σκοτωνουν τη χωρα δε πηραν την εξουσια πραξικοπηματικα.
Εσυ τους την εδωσες. Εσυ που τους ψηφισες αλλα κι εσυ που δεν τους ψηφισες αλλα τους ανεχεσαι.

Φαυλος κυκλος.

Ενα 13χρονο κοριτσακι πεθανε απο τις αναθυμιασεις του μαγκαλιου και το πρωτο πραγμα που σκεφτηκα ειναι να ανεβασω μια αναρτηση με περιεχομενο ποινικως κολασιμο γιατι αυτα που θα εγραφα για την επιβεβλημενη τυχη των κυβερνωντων και των οικογενειων τους, θα ηταν ικανα να οδηγησουν καποιον πουλημενο εισαγγελεα στην πορτα του σπιτιου μου.
Μια που λεμε για πουλημενους εισαγγελεις, να πω οτι ο εισαγγελεας που ασκησε ποινικη διωξη για ανθρωποκτονια εξ αμελειας στη μανα που μολις εχασε το παιδι της και την εκλεισε για λιγες ωρες μεσα πριν την ελευθερωσει επικαλουμενος το γραμμα του Νομου ξανα ,
(τον προσωπικο λογο απαλλαγης του ΠΚ 302 &2)
να πω οτι ο συγκεκριμενος ΔΕΝ ειναι φυσικα καποιο πουλημενο τομαρι, ειναι καποιος που κανει καλα τη δουλεια του.
Αν εκανε κι ο λαος τη δουλεια του, ο συγκεκριμενος θα εκανε καποια αλλη δουλεια.

Το κοριτσι πεθανε λοιπον κι εγω σκεφτομουν να ανεβασω αναρτησεις με πυρινα και δριμυτατα ΚΑΤΗΓΟΡΩ. Ειναι η δεν ειναι αυτο εκμεταλλευση του θανατου του; Να ξορκισω δηλαδη τη θανατιλα, την αρρωστια, τη σαπιλα της παραιτησης μου, μεσα απο αυτο το φρικτο γεγονος;
Ακομα κι αυτο που κανω τωρα, ειναι αραγε κατι διαφορετικο; Λεω στον εαυτο μου οτι ειναι κατι διαφορετικο γιατι προσπαθω να φωτισω αθεατες πτυχες των σωψυχων μας, να παρακινησω στο να παψουμε να ειμαστε επαναπαυμενοι στην απλη δυνατοτητα μας να τους βριζουμε ακομα,
\να φτασω στο μεδουλι της καταστασης ακομα και μαυριζοντας οποιον με διαβασει,
γιατι δεν ειναι η σαπιλα μας το προβλημα,
το προβλημα ειναι η λανθανουσα ευχαριστηση που αντλουμε απο αυτην την σαπιλα,
οτι η σαπιλα που στηλιτευουμε δεν ειναι παρα κατι σα την λασπη μεσα στην οποια κυλιουνται ευχαριστημενα τα γουρουνια, ειμαστε κι εμεις μεσα της,
κι ισως η επισημανση ολων αυτων αποτελεσει ενα λιθαρακι στο πλυσιμο της λασπης.

Ομως ολα τα παραπανω δεν ειναι παρα αναπαραγωγη οσων κατηγορω. Ακομα κι η αυτοκριτικη και το αυτομαστιγωμα κατανταν να ειναι ειτε στο διαδικτυο ειτε αναμεταξυ μας, ενας ακομα τροπος για να επιβεβαιωσουμε τη φυγη μας, την ηττα μας, ο τροπος μας να πουμε οτι τιποτα δεν αλλαζει,
ιδου οι Τελευταιες μερες της Πομπηιας, τουλαχιστον να απολαυσουμε τον χρονο που μας απεμεινε.
Ολα αυτα δεν ειναι παρα λογια και τα λογια, ολα τα λογια που εκστομιζουμε η πληκτρολογουμε, δεν ειναι παρα αερας κοπανιστος. Ολα αυτα ειναι λογια και τα λογια ειναι ψεμματα, ακομα κι αληθεια να ειναι αυτο που θα πουμε, παλι ψεμμα καταντα σημερα, που η αναντιστοιχια Λογου και Πραξης ειναι τρομακτικη, σημερα που μιλαμε τοσο πολυ ακριβως επειδη δεν εχουμε τιποτα να πουμε
Λογια-ψυχωτικα παραληρηματα
λογια που μοιαζουν με αυτοικανοποιηση, με ναρκισσιστικη ικανοποιηση, λογια μπροστα σε μια οθονη που ξοδευουν κι εξαντλουν την ενεργεια μας, λογια που ισως εχουν τον αντιθετο σκοπο,
 να παραπλανησουν οτι υπαρχει ακομα ζωτικη ενεργεια που ξοδευεται λανθασμενα,
ενω η πραγματικοτητα ειναι οτι δε μας εχει μεινει καθολου ενεργεια για να ξοδευτει κι οτι απλα περιφερουμε το σαρκιο μας σα ζομπι που τρεφονται απο την ιδια τους τη σαρκα.

Ενα κοριτσι πεθανε απο τη φτωχεια, εκατονταδες χιλιαδες ακομα κοριτσια κι αγορια και μεγαλυτεροι και γεροι και μεσηλικες και και και, αργοπεθαινουν, κι αυτοι που μας σκοτωνουν ειναι ακομα ζωντανοι. Και θα εξακολουθησουν να ειναι. Για να μας σκοτωνουν. Μεχρι να μεινουμε οσους μπορει να αντεξει η οικονομια μας και να ερθει η πολυποθητη αναπτυξη δια της κινεζοποιησης,
οσοι αντεξουμε λιγα χρονια ακομα, θα εχουμε ασφαλως περισσοτερες ευκαιριες, θα δουλευουμε μεν για ενα ξεροκομματο, θα πληρωνουμε τα διοδια του καθε γαμημενου καναλαρχη εκατο φορες επανω,
θα ξεκωλιαζομαστε για τα υπερκερδη των εναπομειναντων καπιταλιστων, θα τρεφομαστε με τα καρκινογονα σκατα των σουπερμαρκετ που θα εχουν ειδικα τροφιμα, παμφτηνα για τη πολυπληθη φτωχολογια,
ομως τουλαχιστον θα ζησουμε.
Θα επιβιωσουμε. Σαπισμενοι μεν αλλα λειτουργικοι.
Καθε ανεργος αυτο περιμενει. Καθε εργαζομενος για αυτο απεργει. Κανεις για κανεναν και καθε φορα που ενα κοριτσι θα πεθαινει απο τη φτωχεια, θα σκεφτομαστε "ενας λιγοτερος", ενα λιγοτερο στομα να τραφει, λιγο ακομα να αντεξουμε και οι συνταξιουχοι θα πεθανουν, που θα παει,
λιγο ακομα, να σηκωθουμε λιγο ψηλοτερα
κι ισως τοτε να τα ξεχασουμε ολα αυτα, ισως τοτε να γιατρευτουμε απο τη σαπιλα και να μπορεσουμε ανενοχλητοι να ασχοληθουμε με οσα η οικονομικη Κριση δε μας επιτρεπει πια.
Εναν καινουριο Τσακα να βγαινει νικητης απο ενα μεταμοντερνο BIG BROTHER.

Κουραγιο. Ειμαστε ακομα ζωντανοι.


ΥΓ Περα απο τον σαρκασμο, νομιζω οτι απο εδω και περα, πρεπει να σωπαινουμε. Ο,τι κι αν ακουμε, να σωπαινουμε. Οχι αλλη σκυλευση. οχι αλλη εκτονωση πανω απο τα πτωματα των φτωχων ανθρωπων, οχι αλλη εκπορνευση τους.
Σιωπη μεχρι να γινει η σιωπη ποταμι που θα πνιξει τους δολοφονους.
'Η σιωπη, μεχρι να γινει η σιωπη ποταμι και να πνιξει τα σωθικα μας ωστε να μη μπορουμε να νιωθουμε τιποτα. 

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

TOP 20 ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ.


Θα μπορουσα να βαλω και σε πολυ υψηλες θεσεις εδω, δυο ταινιες του Αλεχαντρο Αμεναμπαρ,
το abre los ojos και το the fountain.
To πρωτο ομως το εχω βαλει στα θριλερ
http://celinathens.blogspot.gr/2012/05/top-15.html
και το δευτερο στα love stories
http://celinathens.blogspot.gr/2010/12/top-15-love-stories.html
Δε τρεχει τιποτα, θα αντικατασταθουν επαξια!






20)   MOON                                               DUNCAN JONES

   http://www.imdb.com/title/tt1182345/?ref_=nv_sr_3

Υπαρχουν αρκετα ενδιαφεροντα indie, ανεξαρτητοεναλλακτικα sci fi φιλμς, οπως το exam η το cube
Επελεξα να βαλω εδω αυτο και το επομενο.





19)  INK                                                     JAMIN WINANS

http://www.imdb.com/title/tt1071804/?ref_=nv_sr_2

Στην αρχη δε πολυκαταλαβαινεις τι γινεται, επειτα τα κομματια του παζλ ενωνονται με αποτελεσμα αυτην εδω τη συγκινητικη και συγκλονιστικη ιστορια,
το τελος μου εφερε δακρυα στα ματια.
Πολυ ξεχωριστο κι αντισυμβατικο φιλμ.









18)  INCEPTION                                        CHRISTOPHER NOLAN

http://www.imdb.com/title/tt1375666/?ref_=nv_sr_1


Τα παρακατω τα εγραψα πριν τρια περιπου χρονια,  στο μπλογκ του LLS, "απαντωντας" στη δικια του κριτικη του INCEPTION.

Ο Κριστοφερ Νολαν ειναι ενας εμπνευσμενος κ ιδιαιτερα ταλαντουχος σκηνοθετης.Μαζι με τον Ντεηβιντ Φιντσερ κ το Νταρεν Αρονοφσκυ,ειναι ο,τι πιο ελπιδοφορο σε νεο σχετικα κινηματογραφιστη,σκεψου το memento του,τα 2 ΜΠΑΤΜΑΝ του,οπου πραγματικα καταφερε να ανανεωσει τη ποπ κομιξαδικη κουλτουρα,εισαγοντας τον νυχτεριδανθρωπο σε σκοτεινοτερα κ ρεαλιστικοτερα μονοπατια εν συγκρισει με το συμπαν του Μπαρτον.

Σαν ταινια,ειναι αρκετα καλη.Αλλα δεν ειναι αριστουργημα.Ακολουθει τη μοιρα εκεινων των υπερφιλοδοξων ταινιων,που προσπαθουν να πουνε τα παντα μεσα σε 2 ωρες,
δηλαδη αποτυγχανει στον σκοπο της.Χιλιες φορες ομως εγω προτιμω μια τετοια ενδοξη αποτυχια,παρα μια σιγουρατζιδικη επιτυχια,οπως το shutter island,του Σκορτσεζε,οπου εκει καταλαβαινεις τα παντα απο τη μεση της ταινιας.
Ευκολη κ απευθυνομενη στη μαζα η ταινια του Σκορτσεζε.
Ενω το inception,προσπαθει να παευθυνθει κ σε ενα κοινο διαφορετικο απο αυτο που συρρεει συνηθως στα χολυγουντιανα μπλοκμπαστερ.
Οπως γινεται σιγα σιγα ευδιακριτο,διαφωνω 100% στο οτι η ταινια ειναι υπερασπιση της μαστουρας!Ακριβως το αντιθετο συμβαινει,η ταινια αποσκοπει να πεισει τον θεατη οτι,οποιαδηποτε πραγματικοτητα ειναι απειρως προτιμοτερη,απο εναν ονειρικο κοσμο.
Στον ονειρικο κοσμο,η αγαπη του Κομπ κ της γυναικας του,κατεληξε σε κατι αρωστημενο.Ηθικολογει ασυστολα η ταινια,φωναζει να μην ειμαστε αχαριστοι κ να μην αναλωνουμε τοσο πολυ την Αγαπη,να μην αναλωνουμε ο ενας τον αλλον,θελει αποσταση η αγαπη.Και μετρο.

Η ιδια η limbo ειναι ενας χωρος οπου "κανεις δε πρεπει να ειναι" πουθενα στη ταινια,δε προκυπτει οτι ειναι ενα μερος οπου ολοι πρεπει να βρισκομαστε.Εαν η limbo eιναι η φαντασιωση του εξαρτημενου,ο Νολαν φωναζει σε ολη τη ταινια,"ΜΑΚΡΥΑ ΠΑΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗ LIMBO!ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΕΧΝΗΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝΣΕ ΚΟΛΑΣΕΙΣ"

Προφανως κ ο καθενας μας εχει την αποψη του.Εγω τη στηριζω ομως κ σε ενα αλλο γεγονος.Ο Νολαν ειναι ενας σκηνοθετης που αρεσκεται να περναει στις ταινες του συντηρητικα μηνυματα,σχεδον ρεπουμπλικανικα.Οπως κ στο dark knight,οπου ο λαος δε κρινεται αξιος να ακουσει την αληθεια,αλλα επειδη χρειαζεται εναν ηρωα,πρεπει να τον παραμυθιασουμε κ να τον χειραγωγησουμε,αποκρυπτοντας του την αληθεια για τον Χαρβευ Ντεντ,

ετσι κ εδω,στο inception.Περναει ενα εξισου συντηρητικο μηνυμα.
Εγκαταλειψτε καθε ιδεα περι ανευρεσεως του απολεσθεντος παραδεισου,με το ταιρι σας.Υστερα απο τη Πτωση,κανεις δε δικαιουται να αναζητησει τον κοσμο των Πρωτοπλαστων,οπου ο Αδαμ κ η Ευα,ηταν ευτυχισμενοι μαζι,διχως τιποτα αλλο αναμεσα τους.
"ΘΝΗΤΟΙ,ΚΑΘΙΣΤΕ ΣΤΑ ΑΥΓΑ ΣΑΣ Κ ΑΦΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥΣ Κ ΤΑ ΙΔΕΑΤΑ"





17)   ESCAPE FROM NEW YORK           JOHN CARPENTER

http://www.imdb.com/title/tt0082340/?ref_=nv_sr_1


Δε θα μπορουσε να λειπει ο αρχοντας απο εδω!








16)  E.T  THE EXTRA TERRESTRIAL      STEVEN SPIELBERG

http://www.imdb.com/title/tt0083866/?ref_=nv_sr_3


Kαι μια πινελια παραμυθιου με αυτο εδω το αρχετυπο της παιδικης περιπετειας, μια ταινια που μεγαλωσε γενιες κι ελπιζω να εξακολουθησει να μεγαλωνει.






15)  2001 A SPACE ODYSSEY               STANLEY CUBRICK

http://www.imdb.com/title/tt0062622/?ref_=nv_sr_1


Η αξιολογικη σειρα στις λιστες ειναι κατι το υποκειμενικο, αναγνωριζω το μεγαλειο αυτης της ταινιας, αλλα το κινηματογραφικο συμπαν του Κιουμπρικ ειναι τοσο κλειστο, ολοκληρωμενο, αποστασιοποιημενο και ψυχρο που δεν επιτρεπει στον θεατη να ταυτιστει και να συμπασχει.
Με αγγιζουν περισσοτερο ταινιες που ανοιγονται στον θεατη, ισως πιο τρωτες κι ευαλωτες.
 Τα αριστουργηματα τυπου 2001 τα αγναντευεις απο μακρυα.







14)  SOLYARIS                                     ANDREI TARKOVSKY

http://www.imdb.com/title/tt0069293/?ref_=nv_sr_3


Τα ιδια ισχυουν και για το αριστουργημα του Ταρκοφσκυ, παρολο που το Solyaris ειναι ισως η πιο βατη και προσπελασιμη ταινια του. (Αντε, μαζι με τη Θυσια.)








13)  SUNSHINE                                     DANNY BOYLE

http://www.imdb.com/title/tt0448134/?ref_=nv_sr_3


Θεωρω αυτη τη ταινια ιδιαιτερα υποτιμημενη, μια απο τις καλυτερες που γυριστηκαν στο outer space και που σε κραταει σε αγωνια μεχρι το δυνατο της  τελος.










12)  DARK CITY                                    ALEX PROYAS

http://www.imdb.com/title/tt0118929/?ref_=nv_sr_1

Απο κριτικη στο IMDB
"the film simply sucks you in and you can fully believe that the world Proyas has created exists; which is something that not many film makers can achieve easily. From start to finish, an instant classic that will surely gain cult status as the years progress."






11)  ALIEN                                              RIDLEY SCOTT

http://www.imdb.com/title/tt0078748/?ref_=nv_sr_2

Αρχετυπο στο ειδος του, το πρωτο και καλυτερο space-horror φιλμ. Καλη και η συνεχεια του Καμερον, εμενα μου αρεσαν πολυ ακομα και οι εκδοχες των Φιντσερ και Ζενε, αλλα τιποτα δε συγκρινεται με αυτο εδω. Κατι πηγε να προσθεσει ο Σκοτ στον ΠΡΟΜΗΘΕΑ του, ομως τα χρονια περνανε και το πρωτο ριγος δεν επαναλαμβανεται με τιποτα. Ειδικα οταν ανοιγεις ερωτηματα που δεν εχεις σκοπο να απαντησεις, ειδικα οταν προσπαθεις να εισαγεις φιλοσοφικα δαιμονια σε space horror φιλμς..








10)  BLADE RUNNER                               RIDLEY SCOTT

http://www.imdb.com/title/tt0083658/?ref_=nv_sr_1\


Αντικειμενικα, το blade runner αξιζει να βρισκεται σε υψηλοτερες θεσεις σε οποιοδηποτε αναλογο αφιερωμα. Εργο-τομη στο ειδος του, εστρωσε τον δρομο για τις υπολοιπες ταινιες που ηρθαν να προσθεσουν στο ειδος.








9)  DISTRICT 9                                           NEIL BLOMCAMP

http://www.imdb.com/title/tt1136608/?ref_=nv_sr_1

Eκπληκτικο εργο. Δε θυμαμαι πολλα σκηνοθετικα ντεμπουτα περισσοτερο επιβλητικα.
Υπαρχουν και κρυφα-υποσυνειδητα αντιρατσιστικα μηνυματα, οι αγαπητοι ρατσιστες να προσεξουν μηπως μολυνθουν, avoid at all costs:)










8)  12 MONKEYS                                        TERRY GILLIAM

http://www.imdb.com/title/tt0114746/?ref_=fn_al_tt_1


Δεν το θυμαμαι καλα, το ειχα δει -πολλακις- πριν αρκετα χρονια, παντως δε πιστευω οτι σημερα θα μου αρεσε λιγοτερο: Μοναδικες ερμηνειες, το αλλοκοτο sui generis σουρεαλιστικο συμπαν του Γκιλιαμ να ξεδιπλωνεται σταδιακα φανερωνοντας την αχαλινωτη φαντασια, ευαισθησια και πεσσιμισμο του.






7) EQUILIBRIUM                                           KURT WIMMER

http://www.imdb.com/title/tt0238380/?ref_=nv_sr_1

Αυτο το διαμαντακι μου ειχε θυμησει το Ματριξ. Κι ηταν αρκετο για το καταταξω στις αγαπημενες μου ταινιες. Πρωταγωνιστης η κινηματογραφικη αρρωστια μου, ο Μπεηλ.














6)  THE  CHRONICLES OF RIDDICK           DAVID TWOHY

  http://www.imdb.com/title/tt0296572/?ref_=nv_sr_6

Προς φανατικους και γνωστες του ειδους: Ξερω οτι προτιματε το PITCH BLACK
Kαι μενα μου αρεσει, απλα εδω ο Τwoxy προσπαθει περισσοτερο.
Προς υπολοιπους: Ο Βινυ Ντιζελ δεν ειναι ο Σβαρτσενεγκερ των 00 s.
Aν δε με πιστευετε, ρωτηστε και τον Σιντνευ Λιουμετ.












5)  STAR WARS: REVENGE OF THE SITH      GEORGE LUCAS

http://www.imdb.com/title/tt0121766/?ref_=nv_sr_1


Για μενα, το καλυτερο star wars κι απο τα 6. Προφανως και τα τρια πρωτα ειναι περισσοτερο καταξιωμενα στις συνειδησεις των φιλων του ειδους, αλλα πιστευω οτι αυτο εδω ειναι περισσοτερο ολοκληρωμενο, ωριμο, σκοτεινο κι επιδεχεται περισσοτερες αναγνωσεις, οντας κατι παραπανω απο ενα απλο παραμυθακι





4) DONNIE DARKO                                           RICHARD KELLY

http://www.imdb.com/title/tt0246578/?ref_=nv_sr_1

Δε ξερω που μπορω να καταταξω αυτη τη ταινια. Ταινια για εφηβους; Επιστημονικη φαντασια; Περιπετεια; Δραμα; Κωμωδια; Θριλερ;
Υπαρχουν ταινιες που απο το ξεκινημα τους, αρπαζουν τον θεατη απο το σβερκο και του επιβαλλονται, ταινιες με ταυτοτητα, ταινιες του δημιουργου τους ο οποιος φτιαχνει εναν δικο του κοσμο, οχι απαραιτητα "ρεαλιστικο", οχι απαραιτητα "φανταστικο", αλλα κατι ενδιαμεσο η τιποτα απο αυτα, ταινιες sui generis που ειναι καταδικασμενες να μη βρουν κλωνους τους γιατι η ιστορια που ειχαν να αφηγηθουν κι ο τροπος που την αφηγηθηκαν ειναι αδυνατο να αντιγραφουν.
Εδω η ιστορια ενος προβληματικου κι απροσαρμοστου παιδιου. Η μηπως ενος ταλαντουχου παιδιου, που φαινεται απροσαρμοστο γιατι αυτη ειναι η μοιρα οσων ξεχωριζουν απο τη μαζα, να δειχνουν "απροσαρμοστοι";
Ο Τζεηκ Γκιλενχαλ δημιουργει εναν απο τους ξεχωριστοτερους αντιηρωες ολων των εποχων.
Κι ο Ριτσαρντ Κελυ παρασυρεται γλυκα και δημιουργικα απο την φαντασια του.







3)  TERMINATOR 2 :JUDGEMENT DAY         JAMES CAMERON

http://www.imdb.com/title/tt0103064/?ref_=nv_sr_1


Αραγε αν το εβλεπα σημερα κι οχι στα 14 μου θα με στιγματιζε το ιδιο; Μαλλον οχι.
Και παλι, δεν αλλαζει τιποτα. Το δευτερο μερος του Εξολοθρευτη ειναι απο τις επιδραστικοτερες και σημαντικοτερες ταινιες του παγκοσμιου κινηματογραφου. Κι ας πρωταγωνιστει ο Αρνυ. Η μαλλον, ακριβως για αυτο!








2) BACK TO THE FUTURE   2                        ROBERT ZEMECKIS

http://www.imdb.com/title/tt0096874/?ref_=nv_sr_2


Ιδια ερωτηση κι εδω: Θα μου αρεσε το ιδιο σημερα;
Εδω ειμαι πιο σιγουρος: Οπωσδηποτε. Νομιζω οτι το ν1 ειναι πιο κλασικο, τελοσπαντων, στη θεση 2 της λιστας ανηκει συνολικα η τριλογια, οποτε ξεμπερδευουμε με τις αμφιταλαντευσεις.










1) THE MATRIX                                        ANDY & LANA WACHOFSKY

  http://www.imdb.com/title/tt0133093/?ref_=nv_sr_1                           



To 1999 βγηκαν μαζι οι δυο πιο αγαπημενες μου ταινιες απο ολα τα ειδη, το matrix και το fight club.
Eνω το δευτερο τελικα ειναι μηδενισμος, αρνηση κι απαισιοδοξια, το πρωτο παραμενει αμφισβητηση.
Θα εγραφα εξεγερση, αλλα αρκετα εχει κακοποιηθει η λεξη.
Πολλες αναλυσεις εχουν γραφτει, βαριεμαι υστερα απο αυτο το κατεβατο να γραψω αλλη μια.
Το σπουδαιοτερο εδω παντως που αξιζει να σημειωθει ειναι το εξης, οσο περνουν τα χρονια, αντιλαμβανομαστε διαυγεστερα οτι το ν1 προβλημα που καλειται να αντιμετωπισει ο Αμφισβητων ειναι οτι η συντριπτικη πλειοψηφια των ανθρωπων προτιμα να παρει το χαπι που την καθιστα μπαταρια για τους μηχανες (Η να πουμε, καπιταλιστες;)
απο το χαπι που θα της ανοιξει τα ματια.







UPDATE

Τσάκω κι άλλα 15 post apocalyptic να γουσταρεις!

http://celinathens.blogspot.gr/2014/01/top-15-post-apocalyptic.html


Παρασκευή, 22 Νοεμβρίου 2013

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ..



(Το δευτερο μερος της τριλογιας.
Εδω, το πρωτο μερος. )


Kαθε σταγονα
ειναι ο ωκεανος.
           --
Διακηρυσσει την αθωοτητα του μονο εκεινος
που φοβαται οτι ειναι διεφθαρμενος
(Eλπιδα: μια αποδειξη οτι ο σκοπος σου
ειναι εξ' αρχης ματαιωμενος)
Ειμαι αυτο που κρυβω.
Ειμαι ο εξασθενημενος μου σφυγμος.
Ειμαι αυτο που δεν ειμαι.
         --


Κοσμηματα και θυματα,
η κυτταρικη ντροπη που σερνεις,
αυτος ο Κηπος
ΚΑΙΓΕΤΑΙ
αυτος ο Κηπος
ΑΚΟΥΕΙ,
ο,τι εγω αποκρυπτω, αυτος το φανερωνει,
μια φορα πηγα κι απο τοτε τον αποφευγω,
μα αυτος ο Κηπος ειναι ο τελικος προορισμος μου,
το ψεμμα μου,
η αιτια της Μεταμορφωσης μου.
  
      --
Το Ανεξηγητο δεν εξηγειται.
Το Ανεξηγητο δε θα σε αφησει ποτε
ποτε
να το εξηγησεις.
   
     --
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
Μια φωνη συνεχως επαναλαμβανει
ρυθμικα, ψυχρα, μονοτονα,
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
ανακοινωση η προειδοποιηση;
Η φωνη δε προσδιοριζει αν το εγκλημα εχει ηδη γινει
η θα γινει σε λιγο.
Η φωνη παιζει με τα νευρα μου.
Τυμβωρυχος κι αποπλανηση,
η τραγουδιστη πληγη,
ποιηση που δε πληγωνει,
ποιηση που δε ματωνει,
......ειναι Ποιηση νεκρη.
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
Το κομμενο κεφαλι του γελωτοποιου,
που δε καταφερε να κανει
τον βασιλια να γελασει.
Φθειρω την αιωνιοτητα,
τρωω τα παιδια μου,
καταλαμβανομαι
απο μια φωνη που συνεχως υπενθυμιζει τη θνητοτητα,
απο μια φωνη,
τοσο αγνωστη και τοσο γνωστη.


         --
Ξερω ενα Μυστικο
που εχει μεταμορφωθει σε Ανθρωπο.
Μονο ενας μπορει να τον δει.
Για ολους τους αλλους, ειναι αορατος.
Παντα αμιλητος,
παντα ανησυχος
παντα καχυποπτος σε Χαμογελα κi Ορκους.
Κρυβεται.
Εμαθε να φοβαται τους ανθρωπους.
Η ζωη του η ιδια εξαρταται
απο το αν κρυβεται καλα.
Και τα μεσανυχτα,
τρυπωνει σε τοιχους, τρυπωνει σε σωματα,
ψαχνοντας να βρει κ αλλα
Μυστικα,
εξισου πολυτιμα με τον ιδιον.
Θωρακισμενος απο τη καταρα του ονοματος του,
καταδικασμενος να υπαρχει μονο μεσα
στη Σιωπη..
Ξερω εναν Ανθρωπο,
που μεταμορφωθηκε σε Μυστικο.
Και το Μυστικο του,
σε κανεναν δε θα πει.
         --


Λουλουδια, λωτοφαγοι,
καναμε ολοι εδω το ιδιο σφαλμα.
Κι αν η Κολαση ειναι ο τοπος που βλεπεις να επαναλαμβανονται
συνεχως τα σφαλματα σου,
φοβαμαι οτι ο Θεος
μας εχει ηδη προ πολλου
εγκαταλειψει.

                 Μα εχω ακομα τοση αγαπη μεσα μου,
                 αγαπη κι ας παρερμηνευτηκα,
                 αγαπη τραυματισμενη που ξερει να επιβιωνει,
                 αγαπη τοσο αληθινη
                 αληθινη σα και μενα
                 που προσπαθησα να υπαρξω
                 μακρυα απο αυτον τον Κηπο
                 μα σε αυτον τον Κηπο ανηκω
                 τρυφερα κι απεγνωσμενα.



Με αυτο το μαχαιρι θα γραψω πανω στο δερμα
"ΣΥΓΓΝΩΜΗ"
Θα μπηξω αυτο το μαχαιρι εφτα φορες στο δερμα μου.
Κ αν δε βρεθει καποιος η κατι, για να με σταματησει,
η ογδοη θα ειναι στη καρδια μου.
             --


Σε ακουω. Ελα κοντα.
Πλησιασε. Αλλα μη φοβασαι.
Οσο θα νιωθω οτι φοβασαι, τοσο θα απομακρυνομαι.
Για να ερθεις διπλα μου,
ουτε φοβος, ουτε χαρα
ουτε καν προσμονη μες στη καρδια.
Ελα να μου πεις αυτο που κρυβεις
τοσα χρονια τοσα χρονια
τοσα χρονια τοσα χρονια
τοσα χρονια τοσα χρονια
τοσα χρονια τοσα χρονια
αυτο που κρυβεις
τοσα χρονια
τοσα χρονια.

       --


Αν ηταν ακομα διπλα μου, τιποτα απο ολα αυτα δε θα ειχε συμβει.
Με προστατεψε πολλες φορες οταν τη χρειαστηκα,
μα φαινεται οτι μονο ο Φοβος κι ο Κινδυνος ενωνουν τους ανθρωπους.
Μετα το πρωτο Χαμογελο,
μετα τον πρωτο Ορκο,
εξαφανιστηκε.
Ισως να ειναι απλα μια εξιδανικευση, για να πεισω τον εαυτο μου
οτι κi εγω,
κατι μεγαλο,εχω ζησει.
       
Βλεπεις,οι ανθρωποι μεταμορφωνονται
σε αυτο που αγαπουν
σε αυτο που μισουν
σε αυτο που φοβουνται
σε αυτο που ελπιζουν οτι ειναι,
σε μια Αιωνια Σκεψη, που τις σκεψεις ολων των ανθρωπων εμπεριεχει,
τα ονειρα των ανθρωπων κατα ενα μεγαλο ποσοστο ειναι κοινα,
μου φαινεται περιεργο που κανεις δεν εχει καταλαβει αυτο
τι σημαινει.
Αν ειμαι πραγματικος εγω, πραγματικη ειναι κι η αγαπη μου,
αν εχω ζησει εστω κι ενα δευτερολεπτο,τοτε θα ζω αιωνια.
            Κι αυτο ειναι το τελικο Διλημμα.
            Η παντοτινα αναπαντητη απορια.

Στα ονειρα μου,
ενας Κηπος που Φλεγεται,
που Ακουει,
στα ονειρα μου καποια φωνη με προειδοποιει
για ενα Εγκλημα που προκειται να (που εχει) γινει,
στα ονειρα μου βλεπω τον εαυτο μου να βασανιζεται,
κι εγω δε μπορω να κανω τιποτα για να τον βοηθησω.
            Ισως να μη θελω να τον βοηθησω.
            Ισως αυτο που εμφανιζεται σαν εαυτος μου, να μην ειμαι εγω.
και μεσα απο απο πολυπλοκους συμβολισμους
μεσα απο αμφικυρτους υπαινιγμους
μεσα απο επικινδυνους συμβιβασμους
κι εικονες που τη ψυχη για λιγα λεπτα αιχμαλωτιζουν,
ο πραγματικος μου εαυτος
καποιο μηνυμα προσπαθει να περασει.
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
Ο χρονος επιμηκυνεται.
Το εγκλημα επαναλαμβανεται
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
"ΕΓΚΛΗΜΑ"
Ειναι η Λεξη που επαναλαμβανεται;
Η η Πραξη;

Αν επαναλαμβανεται η Λεξη, ισως καποιος προσπαθει να με τρελανει,
μα,
αν επαναλαμβανεται η Πραξη,
τοτε καποιος πολυ επικινδυνος ανθρωπος κυκλοφορει εδω τριγυρω.

Κi αν ακομα ο υπαινιγμος
δεν εγινε σαφης,
τοσα εγκληματα εδω τριγυρω,
μα εγω σωος κι αβλαβης,
δε ξερω ποσο επικινδυνος ειναι αυτος,
αν ανακοινωνει
αν προειδοποιει
η αν σκοτωνει,
δε ξερω αν εγω ειμαι το Μυστικο του,
η αν το Μυστικο μου, ειναι αυτος, 
       οι Αστραπες
       ειναι οι Φύλακες
       του Χθες.

Κι αν το μπορεις,συγχωρεσε με.
Μα ερχονται κ αλλες ΑΛΛΑΓΕΣ.

     Καθε τι Δυνατο μεσα σου, διασπαται,
απομακρυνεται,
γινεται ενας αλλος Εαυτος.
Οσο μικρη κι αν τη βλεπεις,
να ξερεις παντα,
καθε σταγονα ειναι κι ενας
ωκεανος.