Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑ ΦΩΤΙΑ..



Xθες βραδυ
οι φλογες λυτρωναν τη σκεψη,
χθες βραδυ
οι φλογες μοχθουσαν για ασυλια.
Ονειρευτηκα τη Φωτια.
Κι ενας ηλιος χωρεσε μεσα στη παλαμη μου.
Οι μνημες αναζωπυρωνονται
λες και δε περασε ουτε λεπτο,
στα ματια σου Προνομιο,
στα χερια μου Απορια,
ποιος ξεκινησε και τι σημαινει αυτη
η παραξενη Ιστορια;


Ονειρευτηκα τη Φωτια,
μες στον Πυρηνα της Αναδομησης κατι αλλοκοτο γεννιεται,
σταχτη, ξαγρυπνια,
ο εχθρος γινεται φιλος και ξαναγινεται εχθρος,
τοσο πολυ που με μπερδευει 
μα δε μπορω να κανω αλλιως,
ευθυνη ασπλαχνου Θεου,
Ολοκληρωση και Καταδικη,
χθες βραδυ δεν  ονειρευτηκα τη Φωτια,
χθες βραδυ ημουν η Φωτια,
κι οσο πολυ κ αν προσπαθησω,
δε ξημερωνει λησμονια,

εγω κι η πυρινη ανασα μου,
εγω κι ο ηλιος μου που μεγαλωνει,
περιμενω, ηρωας αφανης,
κι αυτο που φωτιζει την ομιχλη μου
ειναι κι αυτο που με σκοτωνει,
με ζωντανευει, με κυριευει,
στη θολη μου χωρα,           η Επανασταση,
στο χωμα μου,                   ο θησαυρος,
τοσο πολυ που με μπερδευει,
μα δε μπορω να κανω αλλιως,
γινεται Κινηση,                    με ταξιδευει
γινεται Αμαρτια,                  με τυφλωνει,
λυσσαει ο ηλιος μου και δυναμωνει,
χθες βραδυ,αλλη ενεργεια
                                          αλλος χορος

.
(Το Γερακι με πλησιασε, δε φοβηθηκε, τυλιγμενο στις φλογες, αφοσιωθηκε,
ηξερε την απαντηση,
μεσα μου τωρα αιχμαλωτισμενη και η απαντηση και η ψυχη του.)

............Αποψε θα ονειρευτω πως Δυναμωνω,
σκεψεις, θυσιες κι Ανεκπληρωτα λυτρωνω,
στη τρομερη μου παρανοηση, αναδιατασσω τους πλανητες,
αφομοιωνω τις πληγες
φλεγομαι, αγαπιεμαι, δυναμωνω,
ποτε αδρανεια ξανα
ποτε φυγη     παραιτηση       ντροπη.
Χθες βραδυ με λυτρωσε η Φωτια.
εψαχνα την απαντηση...
μα με βρηκε πρωτα αυτη.
     --------------
,


Ζει μεσα μου.
Ειτε το διαλεξα ειτε με διαλεξε,
ζει μεσα μου.
Και συντομα θα μου φανερωσει τι πραγματικα ειναι (ειμαι)
Ζω μεσα του, ψυχη μες στη ψυχη του.
Με επεισε οτι μπορω να το ελεγχω.
Ετσι,μπορουσε να με ελεγχει καλυτερα Αυτο.
Ζω μεσα του.
Οταν αιμορραγει, ειμαι το αιμα του,
οταν ποθει, ειμαι ο ποθος του.
Ζει μεσα μου.
Οταν μισω,                      ειναι το μισος,
οταν τυφλωνομαι,             το σκοταδι,
κι ειναι η Μετανοια που δεν ερχεται ποτε,
τραυματισμενη σαλπιγγα που δε προλαβε να σημανει υποχωρηση,
βρεθηκα μες στη πιο αφιλοξενη σπηλια,
μεχρι που η σπηλια μου εμαθε τα μυστικα της,
και τωρα ,καμπυλωτη πνοη σε ζαλισμενο ουρανο
γκριζα, μοχθηρη ατμοσφαιρα
λυσσασμενος ηλιος που πια δε παρηγορει,
Ζω μεσα στην απαντηση,
Μεσα μου ζει τωρα Αυτη.
     -------------------
Ειναι το πιο ασχημο θεαμα που εχουν αντικρυσει ποτε ανθρωπινα ματια.
Κοκκινη.
Η απαντηση ειναι κοκκινη.
Η υποσχεση μοιαζει τωρα Απειλη.
(Ξεγελαστηκα;)
     ----------------------



(Καθε σπιθα κι ενας θανατος.
Βαθια σε αυτη τη σπηλια,
μετραω χαμενες ψυχες...)

    ------------------------








Ενα δικτυο απο σηραγγες 
κι ολες καταληγουνε στην Αρχη αυτης της Ιστοριας.
Η Αρχη αυτης της Ιστοριας ειναι και το τελος της.
Γυμνοι περιεργοι λαβυρινθοι,
ο Βασανιστης λεγεται Μεσανυχτα,
καρφια-ταξιδια στο σωμα του Βασανιστη,
κι ο Βασανισμενος δεν ψαχνει παρα μια προφαση για την υποταγη,
χαθηκα μεσα εδω
χαθηκα μεσα του
ενα καρφι ειμαι στο σωμα του Βασανιστη,
ταξιδευω αιωνες, αφοβος και φοβισμενος,
μεσα του
μεσα μου
μεσα του.
       --------------------





                                                     Πλησιασε.
                                    Εχω μια Ιστορια να σου διηγηθω..
                                                ---------------------------    




                                                   



                                              

Πολλα εχουν ακουστει για εκεινη τη βραδια.
Η εκλειψη.
Το παθος.
Θελησες να δαμασεις τη Φωτια μα αυτη παντα ανεξελεγκτα φουντωνει.
Πολλα εχουν ακουστει για εκεινη τη βραδια,
μα κανεις δε γνωριζει πως ποτε αυτη η βραδια,
δε τελειωνει
Γιατι..
                    τελικα η Απαντηση ειμαι εγω
                        ο,τι κι αν σημαινει  αυτο,


                   
και
                                τυλιγμενο στις φλογες το Γερακι δε πεθαινει,
και πεταει στους ζαλισμενους ουρανους
φλεγομενη χορογραφια
σαν αστρο αγριεμενο φαινεται απο ψηλα
φανερωνοντας αυτη την Ιστορια
και προειδοποιωντας,    οσους θελουν να τολμησουν.
Το Τελος ειναι η Αρχη.
Η Αρχη ειναι το Τελος.
Ο Βασανισμενος ειναι ο Βασανιστης
ο Βασανιστης ειναι ο Βασανισμενος,

Μια ψυχη που συνεχως διαφορετικα πραγματα αποδεικνυει,
μα μεσα στην Αμφισημια της,
ενιαια κ σαφης.
Καρφια-ταξιδια,
στη παλαμη μου ο Ηλιος δυει
οι Λαβυρινθοι ντυνονται,
κρυβουν και αποψε τον σκοπο τους
και οι ωρες περνανε γοργα..



                                                               Μουσικη.
                                                      
Ολα αρχιζουνε ξανα.
                                                     Ερχεται παλι το βραδυ
                                                   που θα ονειρευτω Φωτια.


7 σχόλια:

  1. Με παρέσυρε και με συνεπήρε κι εμένα αυτή η φωτιά!
    Τι διαδρομή ήταν αυτή, πόσο σκοτεινή και πόσο φωτεινή παράλληλα!
    Έζησα κάθε λέξη! Πολύ εντυπωσιακό κι απίστευτα βασανιστικό.

    Σου έχω μια πρόσκληση που μπορεί να έχει κάτι να σου πει.
    Δεν έχω δικό μου μπλογκ, όμως φιλοξενήθηκα για ακόμη μία φορά από μία φίλη μπλόγκερ εχθές με ένα αφιέρωμα στην ζωή και τον θάνατο. Συμμετέχουν κι άλλοι μπλόγκερ σε ένα λίγο μακάβριο θέμα με τίτλο "Ποιο τραγούδι θα ήθελες να παίζει στην κηδεία σου". Φυσικά μεταξύ αστείου και σοβαρού ξεκίνησε η ιδέα και με πολύ μπλακ χιούμορ.
    Αν κάνεις κέφι, πέρνα να με διαβάσεις κι ίσως κάτι να σου προσφέρω!

    http://pistos-petra.blogspot.gr/2014/11/wish-you-were-here.html#comment-form

    Καλό σου βράδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ωραίος και πάλι Celin!Σου είχα κάνει σχόλιο και στο "γιατί δεν επαναστατούμε και το ρόλο της ροκ μουσικής στο όλο θέμα",ανυπόγραφα τότε.
      Ξέρεις τι μου θύμισες?Τον ουροβόρο όφι.Αυτή η εικόνα μου ήρθε στο μυαλό για την παρεξηγημένη συνήθεια του φιδιού.Παραθέτω κείμενο απ'τη wiki για να γίνω κατανοητή.
      Ο ουροβόρος όφις ή απλά ουροβόρος (οὐροβόρος < οὐρά + βόρος) λέγεται ο όφις (το φίδι) τη στιγμή που ελίσσεται γύρω από τον εαυτό του και δαγκώνει την ουρά του αφαιρώντας το υπόλοιπο παλαιού δέρματός του, δίνοντας έτσι την εντύπωση ότι τρώει την ουρά του. Η περίκλειστη αναπαράστασή του αποτελεί ένα αρχαίο σύμβολο της αιωνιότητας και της συνέχειας του κυκλικού χρόνου. Αποτελεί επίσης από τα πλέον διαδεδομένα τεκτονικά ή ακόμη και γνωστικά σύμβολα. Σαν σύμβολο υπάρχει πολύ πριν εμφανιστεί ο Τεκτονισμός.
      Η πρώτη που απαθανάτισε το σύμβολο αυτό, ήταν η πριγκίπισσα στην αρχαία Ελλάδα Μελίνα η οποία το μετέτρεψε σε οικόσημο της οικογενειας της. Ιστορικά φαίνεται να λατρεύεται ως σύμβολο κατά τους πρώτους μετά Χριστόν χρόνους στη Φρυγία από τους Ναασενιανούς (οπαδοί γνωστικής αίρεσης όπως και οι Οφείτες) που θεωρούσαν τον όφι ως σύμβολο της υπέρτατης δύναμης της φρόνησης και της μυστηριακής γνώσης(¹).
      Αργότερα για τους Αλχημιστές ο ουροβόρος όφις όπως και το "φιλοσοφικό ωόν" υποδηλώνει το ενιαίο της ύλης, την απόλυτη ενότητα, την έννοια της ψυχής του κόσμου, δηλαδή το "πάν που περιβάλλει παν ότι παρέχει γένεση". Εξ αυτού παρέχεται και η μυστικιστική ρήση:
      "εν το παν και δι΄ αυτού το παν και εις αυτό το παν".

      Η παραπάνω ρήση φέρεται πολύ συχνά εντός του συμβόλου ή επί του σώματος του ουροβόρου όφεος.
      Στις διάφορες φιλοσοφικές αναζητήσεις ο ουροβόρος όφις συμβολίζει τη συνθετική ενότητα του ανθρώπου σε συνδυασμό με την έννοια της κυκλικής κίνησης της Γης.
      Υπάρχουν πολλές εκδοχές για το τι ακριβώς αντιπροσωπεύει. Πολλοί πιστεύουν ότι αντιπροσωπεύει την δημιουργική ώθηση της νέας αρχής, αλλά και την σοφία. Κάποιοι το έχουν συνδέσει και με την ανανέωση και την αναγέννηση επειδή το φίδι έχει την δυνατότητα να αλλάζει δέρμα. Μια άλλη άποψη είναι ότι το κυκλικό του σχήμα υποδεικνύει την εκπνοή και την εισπνοή του Ινδού Βράχμα, του Κοσμικού Δημιουργού, του θεού της επέκτασης. Όταν ο Βράχμα εκπνέει οι κόσμοι εμφανίζονται, και αυτό συμβολίζεται με την κατερχόμενη φορά του σώματος του φιδιού, ενώ η ανερχόμενη φορά του συμβολίζει την άνοδο και επιστροφή των κόσμων προς το πνεύμα. Η σπειροειδής αυτή κίνηση είναι αιώνια και δείχνει την εξέλιξη της ζωής μέσω των κύκλων του χρόνου. Ο ίδιος ο κύκλος αντιπροσωπεύει την τελειότητα και την αποκατάσταση της συμπαντικής αρμονίας, καθώς επίσης και το Απεριόριστο, από το οποίο όλα προέρχονται και στο οποίο όλα επιστρέφουν.
      Καταφέρνεις λοιπόν να μου μεταδίδεις όλη την αγωνία και την αβεβαιότητα του ζωντανού που πάσχει και παλεύει να μεταμορφωθεί.Να'σαι καλά!

      Διαγραφή
  2. Ωραίο κείμενο Γλάυκη, σε αναδημοσίευσε κι ο φίλος μου ο Μανώλης στο bluebig wordpress com! όντως δεύτερη δεν έχει! Θα απαντήσω κι εγώ στο ερώτημα του μπλογκ, εμένα θα ήθελα να παίζει, ποιό να πω τώρα, ας διαλέξω το easy living των uriah heep, έτσι να ανεβαίνουν οι δικοί μου και να μη τους πάρει από κάτω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ Celin για τα καλά σου λόγια και την αναδημοσίευση από τον φίλο σου! Τον επισκέφτηκα και τον ευχαρίστησα επίσης.
      Η επιλογή του δικού σου κομματιού εγκρίνεται και σφραγίζεται! Πολύ καλό!!!
      Συνεχίζουμε δυναμικά, αφού μία είναι...!

      Διαγραφή
  3. Magna carta, τη θυμάμαι τη συζήτηση μας, αλλά θα θυμάμαι ακόμα περισσότερο αυτήν εδώ, τί έγραψες βρε μεγάλε, με συγκλόνισες πραγματικά! Το έχω υπόψη μου, τελείως γενικά όμως, δίχως να γνωρίζω τις λεπτομέρειες που μου παρέθεσες και σε ευχαριστώ για αυτό.
    Ειναι βέβαιο ότι επηρεαζόμαστε από όσα διαβάζουμε, πόσο μάλλον στην ποίηση, όπου δε μπορεί εκ των πραγμάτων να υπάρξει πρωτογενης δημιουργία.
    Υπάρχουν ποιήματα μου που καταλαβαίνω τί γράφω και ποιήματα που τα γράφω σχεδόν εκστασιασμένος, μη μπορώντας να τα ερμηνεύσω ούτε εγώ επακριβώς.
    Εχω χρόνια πολλά βέβαια να γράψω ποίημα της β κατηγορίας.
    Για αυτό εδώ, αν με ρωτούσες ερμηνεία, θα σου έδινα μία πολύ κοντινή σε αυτό που γράφεις, είτε όντως επηρεαστηκα ασυνειδητα από αυτό το σύμβολο είτε όχι! Για αυτό σου λέω ότι με έστειλες.

    Είναι πάντως θεωρώ αρκετα κοινή θεματική η κυκλική πορεία είτε της ζωής του ανθρώπου είτε της ανθρώπινης ιστορίας. Μολονότι το έγραψα πριν διαβάσω Σπενγκλερ, ίσως υπάρχουν κοινά ζητήματα.
    Η φωτιά, η καταστροφή, η δημιουργία, η κατάκτηση της δύναμης κι έπειτα η αμφιβολία και το ψυχικό άδειασμα,
    υπάρχουν εδώ και επιβεβαιώνουν όσα λες.

    όσον αφορά το "ζωντανό που παλεύει να μεταμορφωθεί", 'εχω γράψει μία τριλογία ονόματι η τριλογία της μεταμόρφωσης. Δύο από αυτά έχουν δημοσιευτεί εδω, το τρίτο όχι ακόμα. Θα ρίξω μία ματιά να δω αν κι αυτά συμπίπτουν θεματικά!

    Να σαι καλά κι εσύ που μου φτιαξες της μέρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πολυ ιδιαιτερο ποιημα celin

    ΑπάντησηΔιαγραφή