Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

ΤΙΠΟΤΑ..



Μεσα μου
ο εχθρος που κουβαλαω
μεσα μου
χανω τη γιορτη
μεσα μου ολοενα σχηματιζεται
καποια εικονα θλιβερη
σα να στοχαζεσαι τι εισαι
μα μενει λευκος ο στοχασμος
μονος σου τρεχεις, τι να προλαβεις?
δρομεας χαρτινος νεκρος

Κι ολο ψιθυριζω
κατι που δεν επρεπε ποτε να πω
κατι που δε πρεπει να παραδεχτω
κατι που με νικαει
διχως τη θεληση του
Κι ολο θυμαμαι
κατι που δε πρεπει να θυμηθω
κατι που δε πρεπει να εχω στο μυαλο
γευση απροσμενου θανατου
το φιλι του.



Εφτασα εδω πριν λιγες μερες.
Τετοιο ηλιοβασιλεμα δεν ειχα ξαναδει.
Εψαξα στη καλυβα μηπως βρω κατι που να'χε αφησει ο προηγουμενος ιδιοκτητης.
Θελησα να μοιραστω τα μυστικα του.
Τιποτα.
Μαλλον το ιδιο θα πει κι ο επομενος.
Στη σιγαλια της νυχτας εβγαλα κραυγη
μπας κι ακουστει αντιλαλος
και μου απαντησει.
Τιποτα
Ολα αυτα τα Τιποτα δημιουργησαν ενα σωρο
πλαι τους θελησα να αναπαυθω
μηπως τα ματια κλεισω εστω για λιγο
Δες που κοιμαμαι τωρα πανω στο κενο,
σε μια αορατη φυλακη
 που δε με αφηνει να ξεφυγω.

Ετσι λοιπον σκεφτηκα Κατι,
εκλεισα τα ματια μπας κι ονειρευτω Κατι,
περπατησα Κατι,
εφαγα Κατι,

μα και με ολα αυτα τα Κατι,
παλι δεν εχω Τιποτα
γιατι ο,τι ειχα τελικα
ηταν
ειναι
και θα ειναι παντα

εσυ.

Μου λειπεις

8 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Από μελαγχολία το τερματίζουμε σίγουρα αλλά περισσότερο εδώ έχουμε να κάνουμε με έρωτα που προσπαθεί να διατηρήσει μία στοιχειώδη αξιοπρέπεια.

      Διαγραφή
  2. Όταν όλα γίνονται κάτι αόριστο μπροστά σ' αυτό το τίποτα που αισθανόμαστε όταν μας λείπει εκείνο που για μας είναι τα πάντα... Βασανιστκό συναίσθημα και μπορώ να καταλάβω απόλυτα!
    Υπέροχο το τέλος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το τέλος είναι όντως υπέροχο και συγκλονιστικό και πριν με πεις ψωνισμένο, να σε ευχαριστήσω που μου υπενθύμισες κάτι που ξέχασα, στη προηγούμενη δημοσίευση αυτού του ποιήματος πριν δύο χρόνια
      http://celinathens.blogspot.gr/2012/07/blog-post_25.html
      δεν το είχα ξεχάσει:
      Οι τελευταίοι συγκλονιστικοί στίχοι του ποιήματος δεν είναι δικοί μου.
      Τους έκλεψα ξεδιάντροπα από το βιβλίο του Μαρκ Ντανιελέφσκυ "Σπίτι από φύλλα" που έχω προτείνει στις βιβλιοπροτάσεις.
      Τους γούσταρα τόσο πολύ που αποφασισα να κάνω ό,τι δεν έχω ξανακάνει σε κανένα από τα 1300 και βάλε ποιήματα μου: Να τους ενσωματώσω σε ένα δικό μου. Ολο το ποιημα είναι οι τελευταιοι στίχοι, το υπολοιπο είναι απλά εισαγωγή.
      Να σαι καλά.

      Διαγραφή
    2. 1300 ποιήματα...!!!!
      Μπράβο!
      Με ποια θεματολογία συνήθως;

      Μια χαρά έδεσες την "εισαγωγή" με το δανεισμένο τέλος!
      Όντως εκεί είναι και η ουσία!

      Διαγραφή
    3. "Ετσι λοιπον σκεφτηκα Κατι,
      εκλεισα τα ματια μπας κι ονειρευτω Κατι,
      περπατησα Κατι,
      εφαγα Κατι,

      μα και με ολα αυτα τα Κατι,
      παλι δεν εχω Τιποτα
      γιατι ο,τι ειχα τελικα
      ηταν
      ειναι
      και θα ειναι παντα

      εσυ.

      Μου λειπεις"

      Αυτοί είναι οι κλεμμένοι στίχοι!

      Με τί ασχολούμαι; Ερωτας, θάνατος και τα παρελκόμενα τους, απόγνωση, ελπίδα κλπ. Σε κάποια αναπτύσσω και κοινωνικούς προβληματισμούς. Οχι πολλά.
      Επαψα πια να γραφω, μετρημενα στα δάχτυλα τα ποιηματα της τελευταιας τριετιας.

      Διαγραφή
  3. Αριστα δεμενο με τους κλεμμενους στιχους
    Νομιζω οτι ειναι πολυ σημαντικο στις εποχες που ζουμε να γραφεις εστω κι ελαχιστα ποιηματα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να σαι καλά. Το παλέυω. να χθες, έγραψα ένα ύστερα από καιρό. Μπορεί να το δημοσιεύσω κάποια στιγμή.

      Διαγραφή