Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΜΠΛΟΥΖ (REFUGEE BLUES)

Eνα εκπληκτικο ποιημα του Ωντεν(WYSTAN HUGH AUDEN) που λεγεται Προσφυγικο Μπλουζ  .Γραφτηκε το 1939.Κ οπως ολα τα μεγαλα ποιηματα,ειναι διαχρονικο,ειδικα σημερα,που ο ανθρωπος μετεξελισσεται σε homo sacer,
K,περα απο τους μεταναστες,
γινομαστε ολοι προσφυγες σιγα σιγα,
προσφυγες ακομα κ στις ιδιες μας τις πατριδες.
 Θα βρειτε το ποιημα στο "ΠΑΝΟΡΑΜΑ ΑΓΓΛΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ"
Παραθετω πρωτα τη μεταφραση του Κλειτου Κυρου,κ υστερα το πρωτοτυπο,οι αγγλομαθεις μπορουν να το διαβασουν κατευθειαν στα αγγλικα.


                         ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΜΠΛΟΥΖ

Πες πως η πολη αυτη εχει δεκα εκατομμυρια ψυχες
αλλοι ζουνε σε μεγαρα,αλλοι σε τρυπες μικρες
κ ομως δεν εχει θεση για μας,αγαπη μου,δεν εχει θεση για εμας.

Ειχαμε καποτε μια πατριδα κ μας φαινονταν ολα καλα,
ψαξε μεσα στον ατλαντα κ θα την εβρεις κειδα
τωρα να παμε εκει δεν μπορουμε,αγαπη μου,να παμε εκει δεν μπορουμε

Στο κοιμητηρι του χωριου ενα σμιλαγκι μεγαλωνει
καθε ανοιξη απ'την αρχη μες στο ανθος φουντωνει
τα παλια διαβατηρια δεν μπορουν να το κανουν,αγαπη μου,δεν μπορουν να το κανουν

Ο προξενος ειπε χτυπωντας το γραφειο του εμπρος
"Αν δεν εχεις το διαβατηριο,τυπικα θεωρεισαι νεκρος"
ομως να που ακομα ζουμε,αγαπη μου,να που ακομα ζουμε

Πηγα σε μια επιτροπη,εκατσα να ξαποστασω
με παρακαλεσαν ευγενικα του χρονου να ξαναπερασω
ομως σημερα που θα παμε,αγαπη μου,σημερα που θα παμε;

Ηρθα σε μια συγκεντρωση'σηκωθηκε ο ομιλητης να πει
"Αν τους αφησουμε να μπουν,θε να μας κλεψουν το ψωμι"
Μιλουσε για σενα κ για μενα,αγαπη μου,για σενα κ γιο μενα

Σαν ν'ακουσα μπουμπουνητα στα ουρανια να κατρακυλουν
ηταν ο Χιτλερ στην Ευρωπη,που ελεγε "Πρεπει να εξοντωθουν"
Α,μας ειχε στο νου του,αγαπη μου,μας ειχε στο νου του

Ειδα μια σκυλιτσα που φορουσε μια ζακετα κουμπωμενη,
ειδα μια πορτα ολανοιχτη κ μια γατα να μπαινει:
ομως δεν ηταν Γερμανοεβραιοι,αγαπη μου,δεν ηταν Γερμανοεβραιοι

Τραβηξα στο λιμανι,στο μωλο σταθηκα μπροστα,
ειδα τα ψαρια να τρεχουν στο νερο,δε ζουνε στη σκλαβια:
μολις τρια μετρα μακρυα μου,αγαπη μου,τρια μετρα μακρυα μου

Περπατησα σ'ενα δασος,ειδα στα δενδρα τα πουλια'
δεν ειχανε πολιτικους κ κελαηδουσαν χαρωπα:
δεν ηταν ανθρωποι σαν κ μας,αγαπη μου,δεν ηταν σαν κ μας

Στον υπνο μου ονειρευτηκα χιλιωροφα κτιρια
με χιλιες πορτες κ χιλια παραθυρια
ουτε ενα δεν ηταν δικο μας,αγαπη μου,δεν ηταν δικο μας

Σταθηκα μες στο χιονι που 'πεφτε σε μια ανοιχτη πεδιαδα
δεκα χιλιαδες στρατιωτες βαδιζαν στην αραδα:
Ψαχναν για μας τους δυο,αγαπη μου,ψαχναν για μας τους δυο


                           REFUGEE    BLUES

Say this city has ten million souls,
some are living in mansions,some are living in holes:
yet there's no place for us,my dear,there's no place for us

Once we had a country and we thought it fair,
look in the atlas and you'll find it there:
We cannot go thera now,my dear,we cannot go thera now

In the village churchyard there grows an old yew
every spring it blossoms anew:
old passports can't do that,my dear,old passports can't do that

The consul banged the table and said
"If you've got no passport,you're officially dead"
But we're still alive,my dear,but we are still alive

Went to a comitte,they offered me a chair
asked me politely to return next year
but where shall we go today,my dear,but where shall we go today?

Came to a public meeting,the speaker got up and said
"If we let them in,they will steal our daily bread"
he was talking of you and me.my dear,he was talking of you and me

Thought i heard the thunder rumbling in the sky
it was Hitler over Europe,saying,"they must die"
O we were in his mind,my dear,O we were in his mind

Saw a puddle in a jacket fastened with a pin
saw a door opened and a cat let in:
Βut they weren't Geman Jews,my dear,but there weren't German Jews

Went down the harbour and stood upon the quay
saw the fish swimming as if they were free:
only ten feet away, my dear,only ten feet away

Walked through a wood,saw the birds in the trees
they had no politicians and sang at their ease:
they weren,t the human race,my dear,they weren't the human race

Dreamed i saw a building with a thousand doors
a thousand windows and a thousand doors:
not one of them was ours,my dear,not one of them was ours

Stood on  a great plain in the falling snow
ten thousand soldies marched to and fro:
looking for you and me,my dear,looking for you and me

8 σχόλια:

  1. Καλό μήνα,Σελίν.
    Τον γκουγκλάρισα για να βεβαιωθώ πως ήταν... καθαρόαιμος Άγγλος! Δεν μας έχουν συνηθίσει σε τόση ευαισθησία.
    'Εχεις δίκιο: αν δεν ανέφερε τη λέξη "γερμανοεβραίοι", θα μπορούσε να είχε γραφτεί χθες, σήμερα ή αύριο για οποιουσδήποτε πρόσφυγες σε οποιαδήποτε χώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Kαλο μηνα να εχεις Λωτοφαγε.
    Δε διαφωνω οτι δεν ειμαστε συνηθισμεμοι σε τοση ευαισθησια απο τους Αγγλους!
    Ομως,οσον αφορα τη Βρετανικη ποιηση,η ευαισθησια ξεχειλιζει,σε διαβεβαιωνω.Στην επομενη σου εξορμηση σε βιβλιοπωλειο,ξεφυλλισε αν θες το συγκεκριμενο βιβλιο,που ειναι ανθολογια της Β.Π απο τον 12ο αιωνα κ το beowulf, μεχρι σημερα,
    κ θα το διαπιστωσεις ιδιοις ομμασι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Aν μιλαμε για Αγγλους πολιτικους, τοτε θα συμφωνησω με το Λωτοφαγο, αλλιως αν μιλαμε για ποιητες και ευαισθησια θα προτεινα τον William Blake και ειδικα αυτα τα ποιηματα του.

    Καλη σου μερα, καλε μου φιλε & ευαισθητοποιημενου και στη καλη λογοτεχνια, celin! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Καλησπερα elva!!
    Eριξα μια ματια στα τραγουδια της αθωοτητας κ μου αρεσαν παρα πολυ!Απο Μπλεηκ,εχω ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΤΟΥ ΟΥΡΑ ΝΟΥ Κ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ,φιαφορετικο υφος αλλα εξισου σπουδαιο.
    Μια που μιλαμε για Βρετανικη ποιητικη ευαισθησια,να προσθεσω εδω κ 2 ονοματα,Γεητς κ Κιτς.
    Καλο βραδυ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. celin,
    βρήκα το ποίημα του Auden του οποίου το πρώτο μέρος αναφερεται στον πίνακα του Μπρέγκελ "Το μακέλεμα των Αθώων" και το 2ο, αυτό που μεταφράζει ο Λορεντζάτος στην "πτώση του Ίκαρου" του ίδιου ζωγράφου.
    Στο ίδιο μικρότατο βιβλίο υπάρχει και το ποίημα της Πολωνέζας Ζυμπόρσκα με τίτλο "οι δυο μαϊμούδες του Μπρέγκελ"
    λ.κ

    'Οσο για πόνο ή για τη δυστυχία ποτέ δεν πέφταν έξω
    Οι Παλαιοί Δάσκαλοι‧ πώς κατάλαβαν
    Καλά τη θέση και των δυό στη ζωή του ανθρώπου‧ πώς
    παρουσιάζονται
    Την ώρα που ένας άλλος τρώει ή ανοίγει ένα παράθυρο
    ή απλά και μόνο γκεζεράει βαριεστημένα.
    Πώς, την ώρα που οι μεγάλοι, γεμάτοι ευλάβεια και με
    περιπάθεια,
    Τη Γέννηση προσμένουν τη θαυματουργή, πρέπει να
    υπάρχουν πάντα
    Παιδιά να μην τους φάνηκε απαραίτητη, με παγοπέδιλα
    γλιστρώντας
    Σε μια λιμνούλα στην άκρη του δάσου:
    Ποτέ δε λησμόνησαν πως πρέπει
    Ακόμα και του Ηρώδη τα νήπια να μαρτυρήσουν
    οπωσδήποτε ως το τέλος
    Σε απόμερη γωνιά, ένα τόπο αφρόντιστο
    Εκεί όπου τα σκυλιά δεν παύουν τη σκυλίσια ζωή τους
    και το άλογο του βασανιστή
    Ξύνει τα αθώα καπούλια του σε ένα δέντρο.

    Στον "Ίκαρο" του Μπρέγκελ για παράδειγμα: όλα ένα
    γύρω
    Τη συφορά με απόλυτη άνεση πώς την αποδιώχνουν-
    ο ζευγάς μπορεί
    Και να το γρίκησε το πάφλασμα, την κραυγή την
    εγκαταλειμμένη,
    Αλλά γι αυτόν η αποτυχία δεν στάθηκε σημαντική‧ ο
    ήλιος έλαμψε
    Καταπώς έπρεπε να λάμψει απάνω στα λευκά ποδάρια
    τα χαμένα
    Στο πράσινο νερό‧ και το ακριβοφτιαγμένο λεπτόγραμμο
    σκαρί που πρέπει να είδε
    Κάτι για θάμπωμα: ένα παιδί να πέφτει από τον ουρανό,
    Κάπου είχε προορισμό να φτάσει και συνέχισε γαλήνια
    το ταξίδι του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λ.Κ Σε ευχαριστω πολυ που μπηκες στον κοπο κ ανηρτησες αυτο το εξαιρετικο ποιημα!Μεσα στα 2-3 ποιηματα του Ωντεν που εχω διαβασει,το παραπανω δε συγκαταλεγεται,
    οποτε το απολαυσα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ξέρω ότι το παρακάνω, celin, αλλά δεν μπορώ να μη σου στείλω και αυτό της Wislawa Szymborska:

    Έτσι ονειρεύομαι τις πτυχιακές εξετάσεις μου:
    στο παράθυρο κάθονται δυό αλυσωμένες μαϊμούδες,
    έξω απ'το παράθυρο φτερουγάει ο ουρανός
    και ξεπλένεται η θάλασσα.

    Εξετάζομαι στην ιστορία του ανθρώπου:
    Τραυλίζω και κομπιάζω.

    Η μια μαϊμού, τα μάτια στηλωμένα απάνω μου, ακούει
    ειρωνικά,
    η άλλη τάχα λαγοκοιμάται-
    και όταν στο τέλος μιας ερώτησης απλώνεται σιγή,
    μου κάνει τον υποβολέα
    με ένα απαλό κουδούνισμα της αλυσίδας.


    τέρμα, καλό υπόλοιπο καλοκαιριού,
    λ.κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Λ.Κ χαρα ειναι για μενα να βλεπω σχολια,διπλη χαρα ακομα οταν βλεπω ποιηματα,να το "παρακανεις" οσο πιο συχνα μπορεις!
    Κ αυτο το ποιημα μου αρεσε πολυ.
    Καλο υπολοιπο καλοκαιριου κ σε σενα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή