Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

ΜΙΑ ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑ

Δε καταλαβα αν αυτο που μας ενωνε,επαψε πια να μας ενωνει,η αν αυτο που μας ενωνε ηταν κ αυτο που μας χωρισε τωρα.
Διαλυμενοι απο τον χρονο,απο τις ματαιωμενες προσδοκιες μας και τον εαυτο μας,βρεθηκαμε πριν λιγο καιρο,γλειφοντας ο ενας τις πληγες του αλλου,σαν δυο τσακισμενα ζωα,διχως ιδιοκτητη,που θελησαν να αλληλοπνιξουν τη μοναξια τους.
Δε περιμενα να την ερωτευτω,ουτε αυτη περιμενε να την ερωτευτω εγω.Δεν ημασταν κ τοσο τσακισμενοι ωστε να αφησουμε τις αυταπατες μας να μας κυριευσουν ξανα,
καμια αυταπατη απο δω και περα,
βιωναμε ενα διαρκες Τελος του Κοσμου,ομως αποφασισαμε να τον γευτουμε μια τελευταια φορα,
κουρασμενοι και νικημενοι,
αλλα με τη λαχταρα της αισθησης του οτι ειμαστε ακομα,εστω για λιγο,ζωντανοι.
Κ οταν ημουν διπλα της,ενιωθα σιγουρα ζωντανος.
Οχι ακριβως υπνωτισμενος,ειπαμε,η μαγεια ειχε πια στερεψει.
Οχι ακριβως απελπισμενος,αλλα σιγουρα οχι κ πολυ μακρυα απο αυτο.
         Δεν ηταν ηλιος αλλα ουτε και συννεφια,
ηταν ενα αυγουστιατικο απογευμα που η ατμοσφαιρα φθινοπωριαζε,κι ομως,το καλοκαιρι δεν ειχε
ξεψυχησει ακομα.
      ----------------------------
Καμια φορα νιωθω κατι σα νοσταλγια..και μετα απορω με τον εαυτο μου που ακομα νομιζει οτι μπορει να νιωσει εστω το παραμικρο.
Δεν λεγεται νοσταλγια,ουτε ξερω πως λεγεται,ετσι κ αλλιως τα λογια επαψαν να εχουν σημασια εδω και καιρο.
Θυμαμαι πιτσιρικας καθε φορα την εκσταση που αισθανομουν αντικρυζοντας το προσωπο του ερωτα μου,αλλαζε αυτο το προσωπο συχνα,οσο περισσοτερο αισθανομουν,αλλο τοσο απογοητευομουν.
Τοτε το ενιωθα ψυχοφθορο κ οδυνηρο,με τιποτα δε μπορουσα να φανταστω πως καποτε θα μου ελειπε μεχρι κ αυτο.
Γιατι,ερχεται μια εποχη οπου οι ανθρωποι δε μπορουν πια να σε απογοητευσουν,αλλα αυτο μονο προνομιο δεν ειναι,μαλλον ειναι μια παρηγορια για το οτι εσυ ο ιδιος δεν μπορεις να αισθανθεις τιποτα πια.
Κι ομως,ηταν ομορφα μαζι της,οι τελευταιες μερες της Πομπηιας ηταν γεματες απο αγκαλιες,απο λυσσα κ απο πρωινα ξυπνηματα,οπου αγκαλιαζοντας τον τσακισμενο ερωτα σου,δεν επουλωνες τοσο τις πληγες του,οσο τις δικες σου.
Ηταν ομορφα κ ακομα δεν εχω καταλαβει καν ποιος απομακρυνθηκε πρωτος απτον αλλον,δεν εχω προλαβει να σκεφτω τιποτα απο ολα αυτα.
Ισως ηταν ενα διαλειμμα πριν τη καταιγιδα,ισως ηταν ο επιθανατιος σπασμος της καρδιας,ισως ηταν απλα το ενστικτο του τσακισμενου ζωου που,λιγο πριν σβησει,νιωθει το επερχομενο τελος του και αποσυρεται σε μια γωνια,περιμενοντας το Αναποφευκτο.

Ισως ηταν η ζεστη γωνια μου.
Ισως ηταν κατι πολυ παραπανω απο αυτο.
Ισως δεν αντεχω να ομολογησω στον εαυτο μου ποσο μου λειπει και προσπαθω απεγνωσμενα να μειωσω αυτο που ειχαμε,προφητευοντας εναν χαμο που δε βιαζεται να ρθει.

Ισως και να γιατρευτηκαμε,ισως τελικα τα χαδια δυο διαλυμενων ανθρωπων να επενεργουν λυτρωτικα,οταν καταφερνουν να διατηρησουν εστω λιγη απο την ειλικρινεια που τους εχει περισσεψει.
Κ ετσι,δεν ειχαμε πια αναγκη ο ενας τον αλλον,
μια κατα λαθος Σωτηρια,
ο απο μηχανης Θεος που ηρθε απο κει που δεν το περιμενεις,
ισως να συνεβη κατι απο ολα αυτα,ισως και τιποτα,
αραγε,ποιος να ξερει;
     ----------------------
Κλεινω τα ματια κ ειναι εκει,διπλα μου,να χαμογελα,
θλιμμενα αλλα ειλικρινα.
Ισως κ αυτη να με θυμαται οπως τη θυμαμαι εγω,
ισως κ οχι,
αραγε,ποιος να ξερει;

15 σχόλια:

  1. ga-ma-to. min stamatiseis na grafeis pote man.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ομορφο και λιτο, celin, οσο λιγα, πραγματα στη ζωη.


    Καλο βραδυ στον (επισης)..κρυο νοτο! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ όμορφο και ε-ξαι-ρε-τι-κα καλογραμμένο.

    Σαν να ήταν χθες.

    καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ελβα και Νεφελη,σας ευχαριστω,χαιρομαι πολυ που σας αρεσε.Καλο βραδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλοοοοοοοοοοοοοοοοοοοοο
    :))))))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πολυ ομορφο...Φερνει στο νου..Παλιες αγαπες..
    Αγαπες, που δεν ανθησαν..
    Η Νορα, η Φανη..
    Τι θα γινοταν αραγε..Αν ανθιζαν..;;
    Η γοητεια του ..ΑΝ..
    Γλυκεια και πικρη..Κινινο, με τη ζαχαρη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Γράφεις πολυ ωραία celin.Τα γραπτά σου φανερώνουν φοβερή ευαισθησία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Πολύ οικείο και αληθινό.
    Keep on the good work !

    LOLA

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. rodia,ferdinand+miranda,μαχαιρη,sunshine και Λολα,
    σας ευχαριστω πολυ,
    βλεποντας τα σχολια σας,παρακινουμαι κ ωθουμαι να συνεχισω να αναρτω αυτα που εχω γραψει.
    Διχως αυτα τα σχολια,η αληθεια ειναι οτι θα το σκεφτομουν περισσοτερο για το αν πρεπει να τα δημοσιευω.Ευχαριστω επισης και οσους τικαρουν τα κουτακια δηλωνοντας οτι τους αρεσε αυτο που διαβασαν.Οσοι γραφουν ποιηματα,ειναι σα τους θεατρινους στη σκηνη,εχουν βαθια αναγκη την επιδοκιμασια του αναγνωστη.

    ΥΓ Αυτο βεβαια ισχυει μονο για τα ποιηματα-διηγηματα,στα πολιτικα ζητηματα επιβαλλεται να υπαρχουν και διαφωνιες για να γινεται διαλογος!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Συνέχισε celin.
    Θέλει κότσια να εκθέτεις τα συναισθήματα σου (τι άλλο είναι η ποίηση;) σε κοινό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Να σαι καλα φιλε trash,
    και για μενα η ποιηση ειναι συναισθημα και τιποτα αλλο,ουτε το υφος με ενδιαφερει,ουτε το στυλ,ουτε το μετρο,ουτε τιποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. σε μια πολύ παλιά εποχή δική μου, τότε που η “αέναη” επιθυμία έκανε γκέλ, πότε στο δεξί και πότε στο αριστερό ημισφαιριό του κεφαλιού μου…

    είχα γράψει αυτό…:

    “όταν ό ένας γίνεται η “επιθυμία” του άλλου,
    τότε η επιθυμία υπερβαίνει το απτό,
    και…
    επιθυμεί το “απτό” να παραμείνει επιθυμία…”
    ...
    μου το θύμισες Celin!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Κ εσυ katabran μου θυμισες οτι αυτο θα ειναι παντοτινα το ζητουμενο κ ποθουμενο:το απτο δηλαδη να παραμεινει επιθυμια.
    Και πως θα γινει αυτο οταν επιθυμουμε παντα αυτο που δεν εχουμε,γιατι η επιθυμια ειναι μια ελλειψη;Θα γινει οταν θυμηθουμε κ το αλλο,οτι δηλαδη ευτυχια ειναι να εξακολουθησουμε να επιθυμουμε αυτο που ηδη εχουμε.
    Δυσκολο,αλλα we can work it out:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή