Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2011

ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

Το Σκοταδι χαμογελασε θλιμμενα,
εστρεψε το βλεμμα στο βρεφος που μολις ειχε γεννηθει
κ ειπε

"Πριν γεννηθεις, ζουσες μαζι μου, με ζητουσες.
Οσο θα εισαι μικρος, θα με φοβασαι,
οσο μεγαλωνεις, θα συμφιλιωνεσαι μαζι μου,
κ λιγο πριν το τελος,
θα με ζητας ξανα"

Υπαρχουν πολλοι τροποι για να δειξουμε την απεχθεια
η τη λατρεια μας.
Μπορεις να μου βρεις εναν που να να συνδυαζει
κ τα δυο?
Το Σκοταδι σκεφτηκε κατι δυσαρεστο
(Συνηθως δε σκεφτοταν. Αισθανοταν)
Κ ειπε

"Μπορω να αγγιξω τα παντα,
ομως τιποτα δε μπορει να αγγιξει εμενα.
Σαν ηδονοβλεψιας,
ολοκληρωνομαι μεσα στη νυχτα
Μεσα στη νυχτα,
οταν τα παντα χανουν τη μορφη τους,
οταν τα παντα, μου μοιαζουν"

Καποιος ειπε οτι η ποιηση ειναι το καταφυγιο που φθονουμε,
καποιοι λατρεψαν τοσο τη νυχτα κ νυχτα γιναν οι ιδιοι.
Δεν ειμαι ο πρωτος που κανει αυτον τον παραλληλισμο.
Μα αφου βρεθηκες εδω διπλα μου,
τυχαια η απο επιλογη σου,
εισαι υποχρεωμενος να ακουσεις αυτα που λεω.

Το Σκοταδι σωπασε.
Ειναι καποιες στιγμες -οχι βεβαια πολλες-
που ακομα κ το Σκοταδι κλεινει τα ματια του
κ αναπαυεται.
(Ειναι αυτες οι στιγμες που ειμαστε πληρως ελευθεροι να κανουμε ο,τι θελουμε
γιατι κανεις -ουτε εκεινο- δε μας βλεπει,
αφημενοι πληρως στις διαστροφες μας,
στις στιγμιαιες Αληθειες μας,
στις πλανες που ομορφαινουν τις ζωες μας)

Το Σκοταδι ανοιξε τα ματια του.
Ειχε ξυπνησει απο ενα αμυδρο θορυβο.
Ενα Κοριτσι εγδερνε το σωμα του με ενα σκουριασμενο ξυραφι.
Οι πληγες ηταν τοσο βαθειες που σχεδον δεν ετρεχε αιμα
ουτε οργη
παρα αυτογνωσια
κι αποδοχη.
Το Κοριτσι εμοιαζε να ηδονιζεται
με αυτο που προξενουσε στον εαυτο της.
Λες και τα χερια αυτα ηταν ξενα χερια,
χερια που γνωριζουν πως να προσφερουν ηδονη
με ενα παραδοξο κι αυτοκαταστροφικο τροπο,
κρατωντας σκουριασμενα ξυραφια.

Το Σκοταδι ερεθιστηκε.
Τυλιξε το Κοριτσι απαλα,
μυρισε βανιλια κ οινοπνευμα, ξαφνικα,
κουλουριαστηκε αποτομα
και μπηκε μεσα της.
Το Κοριτσι δε καταλαβε τι συνεβαινε.
Το Σκοταδι ταξιδευε μεσα στις πληγες της
και σκεφτηκε οτι,
οσο κ να διαφερει η συσταση τους.
εκεινο κ καποιοι ανθρωποι (λιγοι για να ειμαστε ειλικρινεις)
ειχαν την ιδια καταγωγη,
προερχονταν απο την ιδια Μητρα.
Το Κοριτσι εκανε κ εκεινο (αραγε τυχαια?)
τις ιδιες σκεψεις.

Τι αλλο θα μπορουσε τοσο πολυ να μας ενωσει?

Ενα ερωτηματικο σχηματιστηκε στο χωμα,
απο το λιγο αιμα
που ειχε χυθει,
ο,τι κ να αισθανεσαι,
το Σκοταδι το εχει ηδη
αισθανθει

8 σχόλια:

  1. Μπράβο!!! Το έχω πει και σε προήγουμενα ποιήματα ότι έχεις ταλέντο! Και πάλι μπράβο!Εγώ είμαι περισσότερο του πεζού λόγου βέβαια αλλά δεν διστάζω να υποκλιθώ στη μαγεία της ποίησης!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Α...μου είχες προτείνει παλιά τον "Ντέμιαν" του Χέρμαν Έσσε. Το βρήκα λοιπόν και το διάβασα! Ευχαριστώ για την πρόταση!Το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. είμαι εντυπωσιασμένη
    ειλικρινά αυτή τη φορά
    καλημέρα ήλιε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. σκοτεινή αντρική φύση μου έλειψες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ενα ακόμα υπέροχο ζεστό,αισθαντικό,σκοτεινό,ερεθιστικό,σκληρό,ζεστό,θλιμένο,τρυφερό ποίημα.Σ ευχαριστώ celin

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σας ευχαριστω πολυ ολες!
    Εσκλι, να σου προτεινω κι αλλο ενα; Σε ολους οσους το προτεινα, ξετρελαθηκαν! Η ΥΓΙΕΙΝΗ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ λεγεται, της Αμελι Νοτομπ. Επισης και ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΣΤΕΠΠΑΣ παλι απο τον Εσσε, ειναι πολυ καλο.
    Χτινα, σε ενα πολυ παλιο ποιημα μου, ηλικια 16, ειχα γραψει τη φραση "Ο ηλιος ειναι ο προστατης μου, αν και δε τον αγαπω"
    Οποιος γεννηθηκε Αυγουστο, τις εχει αυτες τις παραισθησεις:)
    Καταμπραν, κι εσυ μου λειψες!
    Σανσαιν, μου αρεσει πολυ ο πρωτος ενικος σου, γιατι εχεις δικιο σε κατι που ειχες πει παλιοτερα, οτι καθε ποιημα που αναρταται εδω ειναι αφιερωμενο στον καθε ενα αναγνωστη, προσωπικα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πολύ καλό!
    Και ιδιαζόντως σκληρό!

    Εδώ που τα λέμε, σκοτάδι και κορίτσι είναι ένα, αν κρίνουμε από την εξέλιξη του κοριτσιού στο χρόνο (γυναίκα)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή